کدهایی برای یک پیروزی شرافتمندانه در مناظره

وقتی مناظره کاندیداهای ریاست جمهوری شایسته نام جمهوری اسلامی است که در آن، کلاس درس اخلاقی برای مردم کشور و حتی جهانیان باشد، چرا باید تصویر متفاوتی از آن انعکاس یابد؟ مگر نه اینست که " الناس علي دين ملوكهم". پس چگونه است که مسئولان ما به مردم خود درسی وارونه می‌دهند!؟ البته که ملت ما لقمان حکیم وار ره پر ادب خود می‌پویند و از این بی اخلاقی ها انزجار جویند.

استناد نامزدها به یکسری عکس برای متهم کردن رقیب به ارتباط با افراد معلوم الحال، نه تنها منطق مستدلی ندارد، روشی غیراخلاقی است. همانگونه است استفاده از یکسری نقل قولهای غیرمطمئن برای رسیدن به این هدف. همانگونه که تمسک نخ نما به نظامی بودن یک نامزد در سالهای دور به جهت القای خشونت طلب بودن وی، روشی بسیار ناشایسته است. چگونه ما تصویری خشونت طلب از نظامیان کشورمان به جهان مخابره می‌کنیم!؟ آن هم نظامیانی که برخلاف بسیاری از همتایانشان در جهان امروز، با رشادت‌ها، فداکاری‌ها، مهربانی‌ها و از خود گذشتگی‌هایشان شناخته می‌شوند. چگونه می‌توانیم مردم را از کسانی را که در جنگ و صلح به مولایشان علی (ع) اقتدا می‌کنند، بترسانیم!؟

نامزدی که رفع سایه‌های یک جنگ خیالی از سر مردم را مرحمتی مذاکرات انجام شده می‌داند و نامزدی که همراهانش با تخطئه ایثارگری‌های مدافعان حرم، برای حل بحران سوریه مسیر دیپلماسی را پیشنهاد می‌دهند، باید به مقایسه نتایج حاصله از مذاکرات هسته ای از یک طرف و انتخاب راه مقاومت در موضوع سوریه از طرف دیگر ارجاع داد.

باید از یک سو به دیپلمات‌های زحمت کشی ارجاعشان داد که از روز انعقاد برجام تا کنون، هر روز به طرفهای بین المللی مختلفی مراجعه می‌کنند تا مگر حق استیفا نشده ملت ایران را از آمریکایی‌های بدعهد مطالبه نمایند و از طرف دیگر سرنوشت کشورهایی را نشانشان داد که روزی به گمان باطل خود برای تحقیر ملت ما، دیپلمات‌هایمان را به مذاکراتشان در مورد سوریه راه نمی‌دادند و اکنون برای ورودشان به همین نوع مذاکرات منتظر اجازه ما هستند!؟

البته که نباید دیپلماسی قهرمانانه را انکار نمود. دیپلماسی که در پس مقاومت باشد، نوید پیروزی می‌دهد. مگر چیزی جز مقاومت چندین ساله هسته ای ما بود که وزرای غربی را مجبور کرد هفته‌ها در محل مذاکرات بمانند تا ما را به تعلیق فعالیت‌های هسته ای‌مان متقاعد کنند. ای کاش در طول مذاکرات نیز این مقاومت تجلی می‌یافت. مذاکره با ترس، محکوم به شکست است و ملتی که از ترس مذاکره می‌کند، محکوم به تضعیف و تحقیر.

اگر نامزدی از ترس سایه جنگ، پیشرفت فناوری‌های هسته ای ما را متوقف کرده و از ترس این سایه‌های خیالی با الحاق مجدد سازمان فضایی کشور به وزارت ارتباطات اسباب تضعیف این سازمان را فراهم آورده باشد. اگر نامزدی با یک تشر از سوی ضعیف‌ترین رئیس جمهور ایالات متحده، برنامه پرتاب ماهواره به فضا را لغو کرده باشد. اگر اینگونه پیشرفتهای ما در مدرن‌ترین فناوری‌های روز دنیا، متوقف شده باشد. چه نیاز است برای شکست دادن چنین نامزدی به جای منطق و استدلال، اخلاق را قربانی نمود!؟