اصولگرایان از فقدان یک چهره محبوب رنج می برند

علی اکبر عبدالحسینی در خبرآنلاین نوشت: اصول گرایی واژه‎ای بود که پس از خرداد ۷۶ و برطرف شدن تدریجی آثار شوکی که انتخابات ریاست جمهوری آن سال به رقبای اصلاح‌طلبان وارد کرده بود، به ادبیات سیاسی کشور وارد شد.

به دیگر سخن؛ اصولگرایی برای مقابله با روند اصلاح طلبی که با حمایت مردم در حال گسترش بود ایحاد شد، تا از فراگیر شدن آن بکاهد. اما از آنجا که جريان اصولگرایی به روش ها و شیوه‎هایی در سیاست خارجی و داخلی تاکید داشت که نمى توانست به مطالبات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مردم که بر اثر آموزهای اتقلاب اسلامی مبنی بر عدالت اجتماعی و کرامت انسانی، ازادی و رفاه اقتصادی و حذف نابرابری‌ها و فقر و فساد شکل گرفته بود پاسخ دهد؛ در واقعیت از اقبال شهروندان برخوردار نشد. این در حالي بود که جريان اصولگرايي تریبون‎ها و رسانه‌های رسمی و مطبوعات و امکانات گسترده ای را در دست داشت.

اصولگرایان در سال ۸۴ با بازگشت به اهداف اجتماعی و اقتصادی انقلاب اسلامی و تبدیل انتخابات ریاست جمهوری به رقابت میان فقرا و اغنیا و دست کشیدن موقت از شعارهای ایدیولوژیک و شعارهايي از اين دست که مشکل را در موی زنان نبايد ديد؛ توانستند قدرت اجرایی کشور را به دست گیرند. اما زمانی نگذشت که اصولگرايان با رجعت به تفکرات بحران ساز خود، شرایط اقتصادی سیاسی و اجتماعی سختي را بر کشور حاکم کرده و با ایجاد بحران در سیاست خارجی، کشور را در شرایط بحرانی و خطرناکی قرار دادند.

انتخابات سال ۹۲ بار دیگر جريان اصولگرایی را به کنجی راند. این شرایط برخی از گروه های تندرو را به انتحار سیاسی واداشت تا با قرار گرفتن در مقابل اقدامات داخلی و خارجی دولت، حتی به قیمت ایجاد بحران‎های پرهزینه داخلی و خارجی، اوضاع را به نفع خود تغییر دهد که اوج آن را در برخورد با برجام شاهد بودیم.

تصویب برجام و تاکید مشروط رهبر معظم انقلاب بر اجرای آن تریبون‎هاي رنگارنگ و متعدد آنان را خاموش کرد. اکنون اصولگرایی خود را در برابر تغییرات انجام شده اقتصادی و سیاسی کشور در صحنه داخلی و بین المللی می‌بيند و حیات سیاسی خود را نه رجعت به شعارهای گذشته، بلکه وفق دادن با شرایط پسا برجام جستجو می‌کند.