کشف ارتباط بین داروی مسکن و حمله قلبی

وب سایت کلیک: یک مطالعه بزرگ نشان داد که بین قرص های مسکن و افزایش خطر حمله قلبی ارتباط وجود دارد. این مطالعه که بر روی داده های نیم میلیون نفر انجامش ده است از خطر ابتلا به حمله قلبی حتی یک هفته پس از مصرف داروی مسکن خبر می دهد.

یک مطالعه بزرگ نشان داد که بین استفاده بی رویه قرص های مسکن و افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی ارتباط وجود دارد، حتی در هفته اول پس از مصرف خطر حمله قلبی وجود دارد. در این مطالعه، پژوهشگران چندین داروی NSAID یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن که از جمله داروهای مسکن بسیار رایج در جهان هستند و خیلی از آن داروها به راحتی در دسترس هستند را مورد بررسی قرار دادند.

مطالعات قبل نشان داده بود که بین NSAID و نارسایی قلبی ارتباط وجود دارد و اکنون در آخرین مطالعه یک ایده جالب دیگر مورد بررسی قرار گرفت و دوزهای دارویی نیز تجزیه و تحلیل شد.

یک تیم از دانشمندان کانادایی از طریق پایگاه داده های پزشکی در مطالعات مربوط به داروهایی مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، سلوکسیب، ناپروکسن سوال پژوهشی خود در مورد ارتباط داروهای مسکن و خطر حمله قلبی را مورد بررسی قرار دادند. پژوهشگران استفاده از مسکن در همه دوزها را در دنیای واقعی تجزیه و تحلیل کردند. بسیاری از ما یک ورق داروی مسکن را از داروخانه ها تهیه می کنیم و اصلا به مصرف طولانی مدتی که در کارآزمایی های بالینی مورد بررسی قرار گرفته است توجه نمی کنیم و خود سرانه مصرف خود را قطع می کنیم.

داده ها تقریبا مربوط به نیم میلیون انسان بود (۴۴۶ هزار و ۷۶۳ هزار نفر) که هر دوزی از داروهای مسکن با افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی حنی درهفته اول ارتباط معناداری داشته است.

بررسی افرادی که داروی مسکن مصرف می کردند، در مقایسه با افرادی که داروی مسکن دریافت نمی کردند نشان داد که ۲۰ تا ۵۰ درصد افزایش خطر ابتلا به حمله قلبی وجود دارد.

محققان دریافتند که یک افزایشی در خطر نسبی (نه خطر مطلق) در حملات قلبی است. خطر نسبی به این معناست که چقدر احتمال دارد که یک گروه در مقایسه با گروه دیگر دچار بیماری شود. در این مورد خاص منظور گروه افرادی است که داروی مسکن مصرف می کنند در مقایسه با افرادی که داروی مسکن مصرف نمی کنند. از سویی دیگر، خطر مطلق به معنای این است که چقدر احتمال وجود دارد که شما دچار بیماری شوید، در واقع بروز بیماری را در جامعه نشان می دهد. بنابراین، اگر بدست بیاید که ایبوپروفن در افزایش خطر مطلق حمله قلبی ۵۰ درصد است، پس خبر هولناکی خواهد بود.

اما نکته اینجاس ه افرادی کمی شانس داشتن یک حمله قلبی را خواهند داشت و در این میان، داروهای مسکن هنوز سهم کوچکی در بروز حمله دارند. خطر نسبتا کم است و برای بیشتر مردم که در معرض خطر بالای حمله قلبی نیستند این یافته ها پیامدهای کمی دارد.

همه داروهای موثر، اثرات ناخواسته ای نیز دارند، گرچه به راحتی در دسترس هستند این بدان معنا نیست که خطر ندارند. به هر حال این مطالعه دلیل نمی شود که القاء اضطراب در بسیاری از مصرف کنندگان داروی مسکن شود.

جدای از تمایز حیاتی بین خطر مطلق و خطر نسبی، لازم است ذکر شود که گرچه تعداد افراد مورد بررسی زیاد بوده اند، اما این مطالعه هنوز یک مطالعه مشاهده ای است. پژوهشگران یک همبستگی مستقیم که نشان دهد داروها دلیل حمله قلبی شده اند پیدا نکرده اند و هرچند تعداد ویژگی هایی که مورد بررسی قرار گرفته است بسیار زیاد است، اما هنوز پژوهشگران نتوانسته اند به طور کامل همه عوامل مداخله گر مانند چاقی و سیگار کشیدن را رد کنند. حتی این احتمال وجود دارد که داروهای مسکن مسبب حملات اضافی نباشند.

هرچند این نتایج اخیر کمی وحشتناک به نظر می رسند، اما بسیاری از ماها مجبوریم که به مصرف داروی مسکن ادامه دهیم! داروهای مسکن می تواند بسیاری از دردها و رنج هایی که از بیماری ها می بریم را تسکین دهند، در مقایسه با خطر نسبی کوچکی که وجود دارد برای ابتلا به حمله قلبی، به نظر می رسد که کفه ترازوی مصرف داروهای مسکن سنگین تر است. البته باید دقت داشت که مصرف خودسرانه دارو عوارض جانبی به همراه دارد.

این مطالعه می تواند برای متخصصان بالینی ایده ای برای یک مطالعه بزرگ باشد. داروهای NSAID خیلی محبوب هستند و پزشکان به خوبی از تمام خطرات بالقوه ای که این داروها دارند با خبر هستند.

مطالعه ذکر شده در ژورنال BMJ منتشر شده است.