پيروزی روحاني؛ از عقلانيت تا ثبات

حسین احمدی‌نیاز در روزنامه آرمان نوشت: دوازدهمين دوره انتخابات رياست جمهوري را مي‌توان يكي از مهم‌ترين دوره‌هاي انتخابات رياست جمهوري در ايران تلقي كرد، به نحوي كه عده‌اي از صاحبنظران قياس آن را با انتخابات دوم خرداد ٧٦ مطرح كرده‌اند.

روحاني زماني سكاندار رياست جمهوري در سال ٩٢ شد كه کشور در وضعیت دشواری قرار داشت، تورم افسارگسيخته بنيان‌هاي اقتصادي و اجتماعي ايران را به‌شدت لرزان كرده بود، نوسانات ارزي لحظه‌اي بود، جامعه جهاني عليه ايران به سمت اجماع مي‌رفت، خزانه خالي بانك مركزي، تعهدات وسيع مالي و آسيب‌هاي اجتماعي به اوج خود رسيده بود و اساسا ديوار اعتماد ترك‌هاي زيادي برداشته بود، گسست بين جامعه و دولت به مرز اعلا رسيده بود و از ديگر سو سطح انتظارات ملت از روحاني و دولت تدبير و اميد هم افزايش يافته بود. در اين شرايط سخت تحويل دولت كار بسيار سترگ و سختي بود، عملا روحاني وارث يك دولت بي‌پول با دريايي از تعهدات بي‌پشتوانه و حجم وسيعي از لشكر بيكاران شده بود، اما او بر اساس عهدي كه با ملت بسته بود، بسان يك قهرمان وارد شد و در اين چهار سال توانست بسياري از اين مصائب را كنترل نمايد؛ از برجام گرفته تا كنترل تورم، از اجماع جهاني در تعامل با ايران تا سرمايه گذاري خارجي و... .

فقط كافي است به حمايت دول اروپايي از ايران در مقابل ترامپ اشاره نمود كه اين خود سرمايه بزرگي است. اكنون كه در آستانه انتخابات دوازدهمين دوره رياست‌جمهوري قرار داريم راي ملت به تدوام برنامه‌هاي روحاني نقش وافري در تداوم عقلانيت و اعتدال او خواهد داشت. واقعيت مساله اين است كه ايران نيازمند ثبات و آرامش است، زيرا منطقه خاورميانه آبستن بسياري از مخاطرات است. در همين هفته عربستان قرارداد ٣٠٠ ميليارد دلاري خرید سلاح با آمريكا منعقد كرده است. از ديگر سو مخالفان روحاني در داخل با طرح برنامه‌هايي كه بيشتر برگشت به گذشته است، مي‌توانند موجب بروز مشكلات و معضلات جدي براي ملت باشند. راي به روحاني راي به عقلانيت و ثبات ايران خواهد بود و اكنون اين ملت است كه میتوان با راي خود مانع واپسگرايي كشور شود.