روزنامه جوان: آقای صالحی امیری، ادب داشته باشید!

صالحي‌اميري با اتخاذ اين مواضع در روز حساسي چون انتخابات رياست جمهوري به عنوان يکي از اعضاي کابينه نه‌تنها اخلاق انتخاباتي را خدشه‌دار مي‌کند، بلکه يک تخلف واضح و بي‌سابقه انتخاباتي را نيز رقم مي‌زند.

وزير ارشاد که بسيار دوست دارد به عنوان يک چهره‌ علمي شناخته شود و چندين کتاب در حوزه‌ جامعه‌شناسي فرهنگي نوشته، اينگونه عنان از کف مي‌دهد و با اتخاذ ادبياتي غيرفرهنگي رقيب انتخاباتي و حاميانش را مورد تهمت قرار مي‌دهد: «مردم امروز بين دو گفتمان جزميت و خشونت و توهين از يک‌سو و گفتمان آزادي و عقلانيت و کرامت انساني يکي را انتخاب مي‌کنند.» اين چه جور عقلانيتي ا‌ست که مقام بلندپايه دولت بخشي از جامعه را با هر ميزان رأي، به‌طور علني و به صراحت، طرفداران خشونت، توهين، افراط و جزميت مي‌نامد؟ اين قطب‌بندي ميان ملت آن هم از زبان وزيري که علي‌القاعده بايد به تقويت فرهنگ ملي اقدام کند، چگونه قابل توجيه است؟

آيا مسئوليت وزير در روز حساسي چون انتخابات رياست جمهوري دامن زدن به دوقطبي و شکاف کاذب ميان ملت است؟ آيا صالحي‌اميري انتخابات را با صحنه جنگ اشتباه گرفته است؟ وزير فرهنگ در حالي نيمي از ملت را به خشونت‌طلبي و جزم‌انديشي متهم مي‌کند که از لحن و کلام او خشونت فوران مي‌کند. همين خشونت کلامي است که تبديل به خشونت‌هاي ديگر مي‌شود. اسم اين عقلانيت است؟ آرام کردن فضاي انتخاباتي با اختيار واژه‌هايي که رويکرد ملي دارد، عاقلانه است يا توهين به نيمي از ملت ايران در موسمي حساس چون انتخابات؟

اساساً اين گزاره را هر آدم مسئولي مي‌داند که انتخابات بايد صحنه‌اي ملي قلمداد شود. اين را مردم عادي هم مي‌دانند، ولي وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي هنوز نمي‌داند. صالحي‌اميري در بخشي از سخنان خود جمله عجيب ديگري هم بر زبان مي‌آورد: «من مي‌خواستم امروز بروم در جنوب شهر رأي بدهم، اما به خودم گفتم بگذار با مردم صادق باشم و آمدم در جماران رأي بدهم.» رأي دادن در جنوب شهر البته براي برادر رئيس‌جمهور تجربه جالبي دربر نداشت و احتمالاً وزير ارشاد در اين‌باره هوشمندي بيشتري از حسين فريدون به خرج داده و قيد حضور در ميان مردم جنوب شهر را زده است. صالحي‌اميري بي‌ترديد در جنوب شهر به جاي اتخاذ مواضع تفرقه‌افکنانه بايد به اعتراضات و گلايه‌هاي مردم اين مناطق از دولت يازدهم پاسخ مي‌گفت.