وزرای پیر و خسته «روحانی» رفتنی شدند

به گفته حریری، مدعای این موضوع جوانگرایی انجام شده در دولت‌های نهم و دهم است که تصمیمات مبتنی بر احساسات بود و بر مبنای روابط گسترده حزبی و هم‌اندیشی نبود.

او درعین‌حال عنوان می‌کند که وزرای اقتصادی می‌توانند نظرات مختلف اقتصادی داشته باشند اما در خروجی کابینه در صحنه عمل باید یک نوع نگاه به اقتصاد وجود داشته باشد.
این عضو اتاق بازرگانی ایران به عملکرد وزیر نفت اشاره می‌کند و می‌گوید: با وجود این‌که بیژن زنگنه سن بالایی دارد، اما یکی از درخشان‌ترین عملکردها را در دولت یازدهم داشت.

در همین حال کامران ندری، اقتصاددان هم در گفت‌وگو با «شهروند» با تأکید بر این‌که تغییر دادن یا ندادن وزرای اقتصادی برعهده رئیس جمهوری است و کار دشوار و سنگینی هم هست، می‌گوید: این موضوع که تیم اقتصادی روحانی ضعف‌هایی داشته است، قابل انکار نیست و آنچه از دولت انتظار می‌رفت، در چهار‌سال به‌طور کامل برآورده نشد. به گفته ندری، میانگین سنی وزرای اقتصادی خیلی مهم نیست و باید وزرا تجربه لازم را هم داشته باشند اما مشکلی که وجود داشت، این بود که از ابتدا یک برنامه قابل قبول که روی آن اجماع باشد، ارایه نشده بود و مشکل دیگر هم نبود هماهنگی لازم میان وزرای اقتصادی بود؛ به‌طوری‌که هر وزیری راه خود را می‌رفت و این برای دولت یازدهم بازدارنده بود و نمی‌گذاشت کارها جلو برود.

ندری با تأکید بر این‌که بعید است روحانی با همان تیم اقتصادی به کار خود در دولت دوازدهم ادامه بدهد، می‌گوید: در میان وزرای اقتصادی، وزیر نفت از کارنامه خوبی برخوردار است، زیرا در بُعد بین‌المللی بیژن زنگنه توانست جایگاه تضعیف شده ایران را احیا کند و علاوه بر این‌که ظرفیت تولید نفت را افزایش داد، توانست سهم ایران در بازار نفت را زنده کند.

بیژن نامدار زنگنه

محمود حجتی

حمید چیت‌چیان

حمید چیت‌چیان، وزیر نیرو که در آستانه ٦٠سالگی قرار دارد، پیش از این مشاور عالی و قائم‌مقام وزارت نیرو در دولت نهم، عضو هیأت‌مدیره شرکت توانیر و سازمان برق ایران، معاون وزیر نیرو در امور انرژی، معاون برنامه‌ریزی و امور اقتصادی وزارت نیرو، قائم‌مقام وزیر و مشاور عالی وزیر و رئیس شورای مشاوران وزارت نیرو و نماینده تبریز در دوره سوم مجلس نیز بوده است. وزارت نیرو با تسهیل شرایط سرمایه‌گذاری در بخش تولید برق نقش مهمی ایفا کرده است و بسیاری از هیأت‌های خارجی که پس از برجام وارد ایران شدند با ارزیابی شرایط بخش‌های مختلف، سرمایه‌گذاری در بخش نیرو را صاحب مزیت دانستند. شاید بتوان گفت چیت‌چیان بی‌حاشیه‌ترین وزیر کابینه یازدهم بوده است.

محمدرضا نعمت‌زاده

محمدرضا نعمت‌زاده، وزیر صنعت، معدن و تجارت که ٧٢‌سال دارد، پس از انقلاب در ‌سال ۱۳۵۸ وزیر کار و بین سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ و سپس از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶ به‌ترتیب در دولت‌های محمدعلی رجایی و اکبر ‌هاشمی‌رفسنجانی وزیر صنایع ایران بوده است. منتقدان علاوه بر این‌که به میزان ثروت و نحوه درآمدزایی او می‌تازند، انتقادهای جدی به برخی رفتارهای او دارند که از نظر آنها ضداقتصادی است. درخواست نعمت‌زاده برای چشم‌پوشی از تخلف گمرکی شرکت کره‌ای ال.جی و تلاشش برای خارج‌کردن محصولات پتروشیمی از بورس کالا ازجمله جدی‌ترین نقدهایی است که علیه او به راه افتاد. عضویت نعمت‌زاده و خانواده‌اش در پست هیأت‌مدیره حدود ٣٠ شرکت ازجمله انتقادهای دیگر است.

محمود واعظی

محمود واعظی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات که متولد‌ سال ۱۳۳۱ است، سمت‌هایی مانند مدیرعامل شرکت مخابرات ایران، مشاور وزیر امور خارجه و معاون اقتصادی وزارت امور خارجه را برعهده داشته است. واعظی در دوره وزارت خود تلاش کرد عقب‌ماندگی ایران از منطقه در دستیابی به اینترنت پرسرعت را جبران کند. اصلاح تعرفه‌های مخابراتی و ایستادگی او مقابل فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی واعظی را بارها در رسانه‌ها مطرح کرد. البته انتقادهای تند و تیز او نسبت به نحوه واگذاری مخابرات در دولت قبل، چالش‌هایی بین او و هیأت‌مدیره مخابرات به وجود آورد. چالش‌هایی که درنهایت به اتفاق خاصی ختم نشد.

عباس آخوندی

عباس آخوندی، وزیر راه‌و‌شهرسازی که متولد ۱۳۳۶ است، در‌ سال ۱۳۷۲ در دولت دوم‌ هاشمی‌رفسنجانی به‌عنوان وزیر مسکن و شهرسازی منصوب شد. آخوندی در ‌سال ١٣٩٢ در کابینه اول حسن روحانی بار دیگر رأی اعتماد نمایندگان مجلس را برای وزارت راه، مسکن و شهرسازی دریافت کرد. البته او در دولت یازدهم بارها به مجلس فراخوانده شد و توانست دوبار از کارت زرد بهارستان‌نشین‌ها بگریزد. عباس آخوندی با قراردادهای خرید هواپیما و نوسازی ناوگان حمل‌ونقل کشور در رسانه‌ها مطرح شد. آزادسازی نرخ بلیت هواپیما و تلاش ناموفق برای آزادسازی قیمت بلیت قطار از دیگر اقدام‌های او است. آخوندی گر چه در حوزه حمل‌ونقل موفق ظاهر شد، اما نقدهای بسیاری در ارتباط با عملکرد او در بخش مسکن وجود دارد.

علی طیب‌نیا

علی طیب‌نیا، وزیر امور اقتصادی و دارایی که متولد ‌سال ۱۳۳۹ است، در دولت یازدهم با کسب ۲۷۴ رأی از مجموع ۲۸۴ رأی مأخوذه، عنوان کسب بالاترین رأی اعتماد در تاریخ جمهوری اسلامی ایران را به خود اختصاص داد. با این حال او نخستين وزیر دولت یازدهم ایران بود که از مجلس شورای اسلامی، کارت زرد مجلس دریافت کرد و پس از دو ‌سال دو کارت زرد دیگر نیز گرفت. تک‌رقمی کردن نرخ تورم و مثبت‌شدن تراز تجاری کشور و کنترل نوسان بازار ارز ازجمله اقدام‌های مهم او شمرده می‌شود. دولت یازدهم در آخرین‌ سال فعالیت خود تصمیم به تقدیر از عملکرد طیب‌نیا گرفت. شایعاتی مبنی بر خستگی او از پست وزارت و احتمال کنار رفتن او در دولت دوازدهم وجود دارد.

علی ربیعی

علی ربیعی متولد ۱۳۳۴ از آغاز انقلاب عضو موسس و عضو شورای مرکزی خانه کارگر بوده است. او از ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۲ در دوره وزارت محمد ری‌شهری و علی فلاحیان، معاون حقوقی و پارلمانی وزارت اطلاعات و از ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۴ مسئول اجرایی و مسئول کمیته تبلیغات دبیرخانه شورایعالی امنیت ملی بوده است. از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ مشاور اجتماعی رئیس‌جمهوری وقت بود. در ۴ آذر ۱۳۹۳، ربیعی برای پاسخ به سوالات نمایندگان در مجلس حضور یافت اما نتوانست آنان را قانع کند و هفتمین کارت زرد دولت یازدهم را کسب کرد. ربیعی با لایحه اصلاح قانون کار انتقاد بسیاری از فعالان کارگری را برانگیخت. گرچه او خود را همیشه وزیر کارگران خطاب کرده و تلاش داشته است رابطه صمیمانه‌ای با کارگران برقرار کند.