بهانه‌ تراشی اصولگرایان برای شکست

وب سایت دولت بهار: محمد مهدی میرزایی پور در تحلیل شکستِ رییسی، حامیانِ او می‌گویند: «رییسی کاپ اخلاق را برد چون بر خلاف احمدی‌نژاد مفاسد رقبایش را افشا نکرد». آنان این سخن را خصوصا در برابر حامیان احمدی‌نژاد می‌گویند تا ناکامی خود را موجه بنمایانند و نیز خود را در موضع قدرت نشان بدهند که رقیب را به خاطر «مصلحت» بخشیده‌اند!

اما در این خصوص گفتنی‌هایی هست ...

اولین ساده‌انگاری گویندگان این جملات، افشاگرپنداری احمدی‌نژاد و مشکلِ اصلی انگاشتنِ افشاگری‌هاست. توضیح آنکه دستگاهِ زبونِ تبلیغاتی که از شهرآشوبی ۸۸ زرد کرده بود تصمیم گرفت احمدی‌نژاد را به بهانه رفتار هیستریک مقصر جلوه دهد تا هم از بار تقابل با اردوکشان زورگو شانه‌خالی کند و هم زمینه را برای حذف عنصر «مستقل» و «مدافع پیش‌تاخته»ای چون احمدی‌نژاد فراهم نماید. برای این مقصود بوقچی‌هایِ قلم به‌مزد تلاش نمودند جبهه‌بندی بزرگی که در سال ۸۸ سرنوشت تاریخ را رقم می‌زد و تقابل دو جهان توحیدی و جهان امریکایی را تعبیر کرده بود به دعوای قبیله‌ای مسخره‌ای که عده‌ای ابله کینه‌ای بوسیله آن مردم را سر کار گذاشته بودند تقلیل بدهند! در چنین صحنه فانتزی‌ای طبعاً مهم‌ترین جرم خس و خاشاک خواندن معارضان یا نام بردن از پسر فلان مسئول خواهد بود هر چند ان آقازاده به دزدی در میان مردم شهره باشد!

این ساده‌پنداران هرگز نفهمیدند که احمدی‌نژاد نه آن روز که نام هاشمی رفسنجانی را برد دست به افشای ذات او زد بلکه افشاگری اصلی را زمانی کرد که مثلاً دو دور به سفر استانی به تمام نقاط این کشور پهناور رفت و از جان برای دیدار مردم رنج‌دیده مایه گذاشت و به این ترتیب دست تمام مسئولینِ اشرافی که بیست و اندی سال مفت خورده بودند و به خیال اینکه امروز یا فردا این انقلاب سقوط می‌کند فرزندان‌شان را برای تحصیل به ینگه‌دنیا فرستاده بودند را رو کرد. کینه‌ها نه از زمان افشاگری -که اولینش ۴ سال پس از آغاز مسئولیت او بود- که از همان روز اول آغاز شد و در ۸۸ فقط بیرون ریخته شد و چه خوب در آن روزگار می‌فهمیدیم و می‌فهمیدند و چه بد فراموش کردند و فراموشاندند!

حال این Good Boy بازیِ ۹۶ یعنی ابراهیم رئیسی اساساً چرا باید دست به افشاگری می‌زد در حالی که تقابلی حقیقی و عمیق در کار نبود؟! و چگونه می‌توانست افشا کند در حالی که نماد مسامحه بیجا با هاشمی و رفقایش است؟ نه دوستان! بازی را از جای اشتباه آغاز کرده‌اید. به نحوی استراتژیک از مبارزه دست کشیده‌اید و با توجیه تکنیکی ماست‌مالی می‌کنید!

دوم اینکه باید نیک دقت داشت که مردم از عدم افشاگری رئیسی هرگز برداشت اخلاق‌مداری نکردند بل برعکس که بی‌تقوایی زیادی در این ادعای اخلاق‌مداری دیدند؛ به راستی چرا رییسی به عنوان مسوول ارشد قوه قضاییه علی‌رغم خبردار بودن از مفاسد امثال جهانگیری تابحال با او برخورد نکرده است؟ و به این ترتیب چگونه امکان برخورد با دیگر مفسدین را دارد؟ دیگر اینکه می‌پرسیدند آیا رییسی مشکلات و شبهات پیرامون دوست سرهنگ خود را نمی‌بیند یا خودش را به آن راه زده؟ و در آخر اینکه عمدتا حدس می‌زدند رییسی از رو شدن مفاسدی در جناح خودش هراسناک است و به همین دلیل مبارزه را به سطح واقعی خودش باز نمی‌گرداند.

و اساساً موقعیت ضعیف رئیسی به گونه‌ای بود که اگر هر آنچه از افشاگری بلد هم بود روی میز می‌ریخت چیزی عایدش نمی‌شد. همه می‌فهمیدند که او اساساً مرد این میدان نیست و حریف نیز رنجیده خاطر نمی‌گشت. کما اینکه دوست شفیقش یعنی باقر قالیباف آنچه در توان افشاگری داشت رو کرد ولی هیچ کس او را جدی نگرفت. بی‌آنکه پایگاهی جدی و صدایی شنیدنی در اثر صداقتی عمیق و ثابت شده در میان مردم داشته باشی داد و فریاد کنی فریادهایت هم سبک و بی‌معنی و سیاست‌زده انگاشته خواهند شد. در حقیقت اصولگرایان دست به هر کاری از جمله افشاگری زدند ولی باز به نتیجه نرسیدند چون هنوز برادری‌شان را ثابت نکرده‌اند. احمدی‌نژاد می‌توانست دست رقیب را رو کند چون از او چیزی نداشتند و این کار هر کس نیست...

سوم اینکه آیا حقیقتا افشاگری همیشه بد است؟ به عنوان مثالی تاریخی عبدالله بن مسعود صحابی پیامبر (ص) به دلیل اعتبار اجتماعی فراوان‌ش در زمان عثمان به عنوان قاضی القضات کوفه منصوب شده بود. او که از حامیان امیرالمومنین (ع) نیز بود روزی وارد مسجد کوفه شد و بلند به مردم اعلام کرد که ولید -حاکم وقت کوفه و فامیل عثمان- مقادیر فراوانی از بیت‌المال را قرض گرفته و پس نمی‌دهد. همین اتفاق در زمره مهم‌ترین وقایعی بود که نهایتا باعث شد مردم به فامیل‌بازی عثمان پی ببرند و امیرالمؤمنین (ع) به خلافت برسد.