گزارش روزنامه اعتماد از خانه باغبان حرم امام

روزنامه اعتماد گزارشی از خانواده شهید مازیار سبزعلی‌زاده منتشر کرد.

در این گزارش آمده است:

«بابا عاشق زينب بود، خيلي دوستش داشت. زينب از آمپول و سرم مي‌ترسيد. بابا حواسش بود زينب سرما نخورد تا كارش به آمپول بكشد. حتي يك‌بار هم سرم نزده بود.»

او مي‌گويد: «ديروز رفته بوديم بهشت زهرا بابا را ببينيم. پارچه سفيد را كنار زدند تا صورتش را ببينم. يك طرف صورتش خيلي آسيب ديده بود و يكي از لپ‌هايش سرجايش نبود. اجازه ندادند صورتش را نوازش كنم. حالم بد شد و دكتر آمد به من سرم بزند. گريه كردم بيشتر به خاطر اينكه بابا هيچ‌وقت اجازه نمي‌داد دكترها به من سرم بزنند. امروز صبح هم حالم بد شده بود و دكتر آمد سرم وصل كرد. وقتي خوابيدم خواب بابا را ديدم. توي خواب داشتيم با هم بازي مي‌كرديم كه از خواب پريدم.»

خانه فرزانه و مازيار يك سوييت يك خوابه است با حياطي كوچك در صالح‌آباد، آن طرف اسلامشهر. خانه‌اي كوچك در يكي از كوچه‌هاي خيابان نگارستان كه ديوارهاي آجري‌اش را با بنرهاي تبريك و تسليت پوشانده‌اند. دري كه نيمي‌اش آبي رنگ است و نيم ديگرش را ضد زنگ زده‌اند باز مي‌شود و محمد در آستانه‌اش ظاهر مي‌شود. لباس‌هاي سرتاسر سياه پوشيده و همراه با عموها و پسرعمويش مهمان‌ها را به خانه دعوت مي‌كند.

از روزي كه خبر شهادت پدرش را شنيده‌اند در خانه‌شان به روي همه باز است. خانه نوساز يك هال كوچك دارد كه كاشي‌هاي زرشكي رنگ آشپزخانه در نظر اول به چشم مي‌آيد. يك سو دراور و آينه و سوي ديگر جالباسي. دورتا دور خانه را پشتي‌هاي كرم رنگي چيده‌اند كه اگر تعداد مهمان‌ها از ١٠ نفر بيشتر شود، ديگر جايي وجود ندارد. فرزانه رحماني، همسر جوان شهيد سبزعليزاده كنار دخترش نشسته. قاطع و مصمم نشسته و آرام و آهسته صحبت مي‌كند.

برادر بزرگ‌تر آقا مازيار از راهي مي‌گويد كه برادرش براي وطن انتخاب كرد: «خودش اين را مي‌خواست و غيرمستقيم در اين مسير شهيد شد.» او از برخورد پرسنل حرم و ديدارش با سيدحسن خميني نيز مي‌گويد: «ديروز حسن‌آقاي خميني را در حرم امام ديديم و تمام حرف‌هاي‌مان را به او گفتيم. البته مسوولان هم تا جايي كه مي‌توانستند به ما كمك كردند. ديروز كه تشييع جنازه بود نزديك به ٣٠٠ نفر به خانه ما آمده بودند آنقدر كه ديگر جايي براي نشستن نبود. از حرم تماس گرفتند و گفتند هم براي‌شان هتل فراهم مي‌كنند و هم هزينه افطاري را مي‌دهند. من از لطف همه مردم ايران تشكر مي‌كنم. ما بعضي‌ها را نمي‌شناختيم اما تماس مي‌گرفتند و پشت تلفن با بغض و گريه به ما تبريك و تسليت مي‌گفتند. مسوولان هم مدام هر روز به ما سر مي‌زنند و حالمان را مي‌پرسند. اين روزهاي سخت مي‌گذرد و هفته‌ها و ماه‌ها از راه مي‌رسد. سنگيني اين اتفاق روي دوش همسر و بچه‌هاي مازيار است. حالا محمد پدر خانواده است و بايد از آنها مراقبت كند.»

فرزانه از خاطراتي مي‌گويد كه با همسرش در حرم داشته. از روزهايي كه با هم حرم مي‌رفتند: «هميشه با هم به زيارت حرم مي‌رفتيم و او براي‌مان نان و پنير و گوجه و خيار آماده مي‌كرد و بعد از زيارت جلوي پارك روبه روي حرم مي‌نشستيم و ٤ تايي مي‌خورديم و مي‌گفتيم و مي‌خنديدم.» ناگهان بغضش مي‌تركد و تمام تلاشش را مي‌كند تا بغض ميان گلويش را فرو دهد و دوباره آرام شود. چشم‌هاي قرمز و صورت افروخته‌اش ناگفته از درد و غم آميخته به شادي‌اش مي‌گويد: «من شوهرم را در راه كشورم از دست داده‌ام و خوشحالم. »