مستقلین کدام کفه ترازو را سنگین خواهند کرد؟

خبرآنلاین: دو هفته‎ای از انتخابات مجدد هیات رئیسه مجلس می‎گذرد اما هنوز گرد و غبار دلخوری‏‎ها از اتفاقات درون صحن و تصمیمات پشت پرده، به قدرت خود باقی است و مشخص نیست سرنوشت این گلایه‎ها به کجا ختم خواهد شد.

هرچند این روزها وقتی بحث مجلس به میان می آید دایره صحبت ها به حادثه ترورریستی روز چهارشنبه منتهی می شود اما یک هفته قبل از آن، مهمترین موضوع، انتخابات هیات رئیسه ای بود که با تمامی حواشی به پایان رسید. اما این سوال همچنان پابرجاست که آیا کفه ترازوی خانه ملت قرار است به سود فراکسیون ولایت و اصولگرایان سنگین شود یا رویکرد دیگری درپیش گرفته خواهد شد؟

سوالی که پس از نقش برآب شدن توافقات فراکسیون‎ها برای کرسی‎های هیات رئیسه ایجاد شد. پس از بیش از دو هفته لابی و جلسات متمادی بین فراکسیونی، توافقاتی صورت گرفته بود که در صحن علنی رنگ باخت. تنها توافقی که عملی شد این بود که کرسی ریاست بدون رقیب بماند که ماند. توافق بعدی درباره نواب رئیس بود که فراکسیون ولایی آن را نپذیرفته و نامزدهای خودش را معرفی کرد. توافق بعدی در باره تقسیم سه به سه ۹ کرسی دیگر هیات رئیسه بود که آن هم اجرایی نشد. آرای منتخبین هم حاکی از شکست فراکسیون امید و لابی‎های پنهان دو فراکسیون بود که گلایه‎های فراکسیون امید از مستقلین را به همراه داشت. اما فراکسیون مستقلین زیر بار این عهد شکنی نرفت.

فراکسیون امیدی ها در جریان انتخابات هیات رئیسه گلایه هایی نیز از دخالت های بیرون کمیسیون داشتند.

انتخابات هیات رئیسه مجلس دهم در سال دوم به نماد اختلاف میان دو فراکسیون تبدیل شد. امیدی‎ها می گفتند بدعهدی شده و مستقلین و ولایی ها برخلاف ائتلاف عمل کردند.

او در واکنش به این دیدگاه که نامزدی یوسف نژاد در انتخابات هیات رئیسه پاسخی به رفتار طرف مقابل بود؛ گفت: این ناشی گری فراکسیون امید بود! آنها باید همه گزینه ها را می دیدند. اما ظاهرا تجربه چنین کاری را نداشتند.

رحیمی افزود: فراکسیون امید باید به سمت خالص سازی حرکت کند تا افراد نتواند با مواضع دو نبش، حرکت فراکسیون امید را سخت کنند. از سوی دیگر باید فراکسیون امید استراتژی تعامل با دیگر فراکسیون ها را مشخص کند تا انگیزه عملی برای اعضا وجود داشته باشد.
او ادامه داد: تاثیری که هیات رئیسه می تواند در عملکرد کمیسیون ها و فعل و انفعالات صحن داشته باشد، موجب شد تا تلاشی شکل بگیرد برای آنکه وزن هیات رئیسه تغییر نکند یا حداقل به سود امید تغییر نکند که نتیجه هم گرفتند.

هرچند جعفرزاده عنوان می کند تفاهم تنها بر سر کرسی ریاست و نواب رئیس بود اما عبدالکریم حسین زاده نائب رئیس فراکسیون امید به خبرآنلاین می گوید: ما بر سر هر ۱۲ کرسی با مستقلین تفاهم کردیم و قرار شد ضمن حفظ سه کرسی ریاست و نواب رئیس، ۹ کرسی دیگر به صورت ۳_۳_۳ میان سه فراکسیون تقسیم شود و هر کدام اسامی نامزدهایمان را معرفی کردیم. اما صبح روز انتخابات دیدیم برخی افراد خارج از لیست نیز ثبت نام کردند و البته رای هم آوردند.

حسین زاده در مورد نامزدی خارج از توافق یوسف نژاد هم گفت: آقای یوسف نژاد کاندیدا نشده بود؛ اما وقتی شاهد بدعهدی دیگر فراکسیون ها بودیم، با صلاحدید آقای عارف، آقای یوسف نژاد نیز کاندیدا شد.

چرخش های فراکسیون مستقلین به این سو و آن سو، آب گل آلودی ایجاد کرده که تنها ثمره اش ماهی هایی بود که نصیب اصولگرایان شد و حال آنچه امروز بیش از گذشته با علامت سوال مواجه است، تعاملات آتی دو فراکسیونی است که به نظر می رسید به لحاظ تفکر، نزدیکی بیشتری با هم داشته باشند. سوالی که با نزدیک شدن به معرفی کابینه دولت و رای اعتماد به وزرا پررنگتر می شود.

اگر مجلس بخواهد به عنوان یک رکن اساسی و قوه ای تاثیر گذار در کنار دو قوه دیگر نقش آفرینی کند. قاعدتا مشترکات فراکسیون ها می تواند موثر باشد. اما به هر صورت اتفاقاتی که در انتخابات هیات رئیسه رخ داد یک تاثیر منفی در میان فراکسیون ها داشت.

بازی دوگانه مستقلین در مجلس پیش بینی آینده را دشورا کرده است. هرچند در جریان رای اعتماد به سه وزیر جایگزین در دولت یازدهم، همراهی مستقلین موجب شد تا هر سه وزیر پیشنهادی دولت، راهی کابینه شوند؛ اما اگر روند امور این بار بخواهد به سود اصولگرایان تغییر کند یا همانطور که جعفرزاده گفت "کاری کنند تا نزدیکان علی لاریجانی و یاران اعتدالی، کابینه دوازدهم را تشکیل دهند" هیچ بعید نیست که اصلاح طلبان از قافله دولت دوازدهم جا بمانند. باید دید فراکسیون مستقلین کدام کفه را سنگین خواهند کرد.