تفاوت است میان ابزار و امكاناتی كه در اختیار جامعه قرار می‌گیرد، با مفاهیمی كه باید بر همه افراد و چگونگی دسترسی آنها به این ابزارها حاكم باشد. تردیدی در این نکته نیست که فضای مجازی امكان بسیار خوبی برای انتقال اخبار و تحلیل‌ها به حساب می‌آید و كمك شایانی به رشد و تعالی فكری، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی جامعه رسانده است.
آرمان نوشت: شبكه‌های مجازی به‌رغم همه خوبی‌ها و مزیت‌هایی كه داشته، این روزها نوعی ابزار تنش و منازعات سیاسی را برای گروهی از مسئولان فراهم كرده كه با استفاده از آن پاسح یكدیگر را می‌دهند. تاخت‌وتازهایی كه در این روزها در شبكه‌های اجتماعی و در میان مسئولان بالا گرفته، حاشیه‌هایی را در جامعه ایجاد كرده است. علی مطهری، نایب‌رئیس مجلس در آخرین اظهارات خود نسبت به این موضوع انتقاد كرد و از همه مسئولان خواست اگر اختلاف‌نظری وجود دارد، رودررو با یكدیگر صحبت كرده و اختلافاتی را كه با هم دارند حل كنند. بی‌شك گفت‌وگوی مستقیم و رودرروی مسئولان با یكدیگر به نفع كشور خواهد بود و بهتر است كه این منازعات ادامه پیدا نكند. برای بررسی این موضوع «آرمان» با رسول منتجب‌نیا، فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت‌وگو كرد كه متن آن را می‌خوانید.
شبكه‌های اجتماعی باتمام مزیت‌هایی كه دارد، گاه مورد سوءاستفاده برخی افراد قرار می‌گیرد و بارها شاهد بوده‌ایم كه این شبكه‌های اجتماعی مورد استفاده گروه‌های مخالف دولت قرار گرفته و از طریق آن به منتخبان ملت تاخته شده است. به نظر شما این موضوع چه تاثیری در عرصه سیاسی كشور خواهد داشت؟
ببینید، تفاوت است میان ابزار و امكاناتی كه در اختیار جامعه قرار می‌گیرد، با مفاهیمی كه باید بر همه افراد و چگونگی دسترسی آنها به این ابزارها حاكم باشد. تردیدی در این نکته نیست که فضای مجازی امكان بسیار خوبی برای انتقال اخبار و تحلیل‌ها به حساب می‌آید و كمك شایانی به رشد و تعالی فكری، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی جامعه رسانده است. در واقع فضای مجازی را باید وسیله‌ای برای انتقال سریع اخبار و اطلاعات به همه دنیا دانست كه این امكانات باعث شده به یك وسیله ارزشمند تبدیل شود. به عقیده من، این ابزار، یكی از مواهب الهی است و نمی‌توانیم مردم و جامعه را از این امكان خدادادی محروم كنیم. شبكه اجتماعی، امكانی است كه علم و دانش بشری آن را كشف و پرده‌برداری كرده است و خداوند آن را برای بندگان خود پدید آورده است.
در شبكه‌های اجتماعی با دو دسته از افراد سروكار داریم. دسته نخست افرادی هستند كه فضای مجازی را مدیریت كرده و در كار مطلب‌رسانی هستند و دسته دیگر، كاربرانی هستند كه از این مطالب استفاده می‌كنند. آنچه در این میان اهمیت دارد، این است كه باید همه آنها تحت مفاهیم اخلاقی انسانی و اسلامی خود را تعریف كنند و اخلاق را بر فكر، ذهن، قلم و قدم خود حاكم كنند. نباید این ابزار مورد سوءاستفاده كسی قرار بگیرد. شبكه‌های مجازی مانند«كارد آشپزخانه» است كه می‌توانیم از آن بهترین استفاده را ببریم و همچنین می‌شود از آن در جرم و جنایت استفاده کرد. در بحث فضای مجازی نیز وضعیت به همین صورت است. متاسفانه در جامعه ما گاهی دیده می‌شود كه مفاهیم اخلاقی مورد توجه قرار نمی‌گیرد، اخلاق كمرنگ شده است و حتی گاهی ارزش‌های انسانی جای خود را به تسویه‌حساب، برخوردهای جناحی و گروهی می‌دهد. این چیزی است كه مشكل ایجاد می‌كند، اما در مجموع نمی‌توانیم ابزارهای دوجانبه و دومنظوره را از دست مردم خارج كنیم. بالاخره باید مردم را با مفاهیم اخلاقی بیشتر آشنا كنیم و تلاش كنیم كه فرهنگ جامعه رشد كرده و اخلاق را حاكم كنیم. در این صورت می‌توان ابزارهایی مانند
شبكه اجتماعی را در جهت رشد و توسعه جامعه به كار بست.
چرا مسئولان كشور اگر بحث یا اختلاف‌نظری دارند، این بحث را به فضای مجازی می‌كشانند و در دیدارهای خصوصی خود به حل اختلاف نظرها نمی‌پردازند؟
این مورد همان سوءاستفاده‌ای است كه به آن اشاره كردم. مسئولان كشور مامورانی هستند كه نظام را اداره می‌كنند و در سه قوه و نهادهای دیگر خلاصه می‌شوند. این مجموعه به صورت ارگانیك، منسجم و به‌هم‌پیوسته باید دست در دست هم دهند و مشكلات كشور و مردم را در نظر داشته باشند تا بتوانند این مشكلات را حل كنند و كشور را به پیش ببرند. اینكه مسئولان هركدام دیگری را مقصر كنند، قوه‌ای «توپ» را به میدان قوه دیگری اندازند و بدتر آنكه اختلاف نظرها را به رسانه‌ها بكشانند، راه به جایی نمی‌برد. متاسفانه شاهدیم كه گاهی اوقات این اتفاق رخ می‌دهد و این بحث‌ها در روزنامه‌ها، تلویزیون، شبكه‌های اجتماعی و حتی تریبون‌های عمومی مطرح می‌شود. در دولت گذشته، می‌دیدیم كه مجلس در تریبونی به دولت حمله می‌كرد و دولت هم در تریبون دیگری به مجلس می‌تاخت. این اقدامات از نظر من «خودزنی» و «انتحار سیاسی» است.
در واقع، اینكه مسائل درون خانواده را به بیرون بكشانند، به نوعی اعلان «عجز» مسئولان از شناخت مشكلات كشور است. ما بعضی وقت‌ها ادعاهای بزرگی می‌كنیم، اما در عمل طوری نشان می‌دهیم كه بسیار ضعف داریم. ما معتقدیم كه قدرت، وحدت و اقتدار ویژه‌ای داریم، اما بعضا در برابر چند خودسر سرتسلیم فرود می‌آورند، یا ساكت می‌مانند تا این خودسری به كشور آسیب برساند. این به خودی خود اذعان به ضعف و ناتوانی برخی مسئولان است. ما ادعا می‌كنیم كه وحدت و انسجام داریم، اما در عمل برخی مسئولان خلاف آن عمل می‌كنند و ضعف‌ها را بروز می‌دهند و حتی این پیام را می‌دهند كه ما از حل و فصل مسائل درون‌خانوادگی نیز ناتوانیم. این موضع هم مردم را مسئول و ناتوان می‌سازد و هم دشمنان خارجی و داخلی را امیدوار و خوشحال می‌کند. مسئولان به جای زدوخوردهای غیرمستقیم با یكدیگر مذاكره كنند.
این موضوع در سطح جامعه چه تاثیری خواهد داشت؟
وقتی مسئولان كشور، متحد و منسجم باشند، امیدوار و بانشاط می‌شوند و همچنین به مسئولان اعتماد پیدا می‌كنند. اگر كسی تخلفی كرد، مطمئن است كه با او برخورد می‌شود و از این اداره به اداره دیگر كوچ نمی‌كند. اما اگر این اختلاف‌ها به وجود آید و وحدت خدشه‌دار شود، مردم مایوس می‌شوند و اعتماد خود را به مسئولان از دست می‌دهند. اینكه مردم حس كنند مسئولان ضعیف هستند، آسیب‌های بسیاری را برای كشور فراهم می‌آورد. آن دسته نیز كه قصد برهم زدن نظم را دارند، از این فضای آلوده سوءاستفاده می‌كنند.
نمونه آن نیز افراد خودسری هستند كه متاسفانه در روز قدس این رسوایی را برای خود و حامیانشان به وجود آوردند. این سوءاستفاده‌ها نتیجه همین عدم وحدت مسئولان است كه اگر این موضوع ادامه پیدا كند، آرام‌آرام پاگیر همه می‌شود. وقتی وحدت و انسجام به وجود آمد، هیچ‌كس نمی‌تواند سوءاستفاده‌ای كرده و قانون‌شكنی كند. مردم نیز با نشاط و امید فراوان برای پیشرفت و آبادانی كشور تلاش می‌كنند. همه دستگاه‌ها نیز در این صورت می‌توانند عملكرد درخشانی داشته باشند.
نظر کاربران
شبکه های اجتماعی فقط مورد استفاده مخالفان دولته !!!!!!!!