دلواپس خود را خسته نکند؛ طاقت ظریف زیاد است

قسمت خوب ماجرا از طرفی این است که اگر کمترین دست‌آورد دولت، پافشاری بر عدم فیلتر شبکه‌های اطلاع‌رسانی در فضای مجازی و شکستن انحصار رسانه‌ای باشد، باید سجده شکر برجای گذاشت که کمتر گرفتار ظلالت می‌شویم وگرنه رسانه دلواپس، که اکنون پس از اطلاع مردم و این رسوایی بزرگ، بجای توبه به درگاه الهی و عذرخواهی از مردم، به تخریب مضاعف وزیرخارجه پرداخته است، دلش به حال به گناه افتادن مخاطبان نسوخته است.

جالب اینجاست که بجای آنکه از خجالت دیگر سرشان را بالا نیاورند، در همان کانال های رسانه هایشان که ذیل کلیپ منقطع نوشته‌ بودند: ‏"اگر به جای محمدجواد ظریف در این صحنه، سعید جلیلی حضور داشت چه اتفاقی می افتاد؟!" متنبه نشده و دوباره نوشتند "ظریف بخاطر دست ندادن وزیر خارجه فرانسه ضایع نشد بلکه اونجاها ضایع شد که در حین گفتگوهاش با اروپاییا اروپا لیست تحریما علیه ایران رو بروز کرد و فرانسه هم یه روز بعد سفر ظریف به پاریس منافقین رو دور هم جمع کرد!"

وزیر خارجه ما باید به خود ببالد که دست کینه‌توزان و انتقام‌گیران از رأی مردم، انقدر خالی است که به ذلت و حقارت چنین گناهانی افتاده‌اند. به ذلتی که بجای عذرخواهی از گناه کبیره خود که اکنون رسوا شده است، کم هم نمی اورند.

اما بد ماجرا خطر رشد سریع و بیش از پیش سکولاریسم مذهبی است، اگر می‌شنیدیم دشمنان علی علیه‌السلام، آشکارا بزغاله به کودکان هدیه می‌دهند و بعد مخفیانه به نام علی جمع می‌کردند، تا بذر کینه و تنفر را در دلهای جوانان مومن بکارند، اگر می‌شنیدیم که قرآن بر سر نیزه می‌کنند، اگر می‌خوانیم که به نام دین امامان علیهم‌السلام را به شهادت می‌رساندند و به نام خدا بر منابر لعن امامان را می‌گفتند، تصور می‌کردیم چیز عجیب و غریبی می‌شنویم درحالیکه امروز می‌بینیم برخی با ظاهرسازی مذهبی، بی‌انصافی و تهمت نانشان است و حتی اگر رسوای عالم شوند چیزی به اسم رعایت حق‌الناس را بر نمی‌تابند.

اما اشتباه است اگر کسی تصور کند طاقت ظریف طاق می‌شود و در مقابل این همه تخریب و اهانت، وا می‌دهد. وزیر ما همان مردی است که یک تنه به دل پنج، شش ابرقدرت جهانی می‌زند و طی ماه‌ها و سال‌ها ذره ذره حق مردم را از حلقومشان بیرون می‌کشد. دلارهایی که با بی‌تدبیری بلوکه شده است به کشور باز می‌گرداند، تحریم‌ها را در هم می‌شکند گرچه دشمن کارشکنی کند و گوشه‌ای از کار را نقض کند، اما همه می‌دانند که ده‌ها گشایش در مسیر زدودن خفقان بین‌المللی به ثمر رسیده است است.

برخی تصور می‌کنند ملت ناآگاه است! ملت ما می‌دانند که وزیر و وکیل مجلس و هر مسئول عالی‌رتبه‌ای از تحریم‌ها و جنگ آسیب نمی‌بینند، می‌دانند که این ظریف نیست که اگر داروها همچون سابق تحریم شود، قرار نیست با قلبی که از ترس نیافتن آمپول یا داروی کمیاب دیگر، تندتر از همیشه می‌تپد بین داروخانه هلال احمر تا بازار سیاه ناصرخسرو کودک در بغل بدود تا پس از آنکه آن را به چندبرابر قیمت یافت، فرش زیر پایش را بفروشد تا برای چند روز دیگر بتواند لبخند فرزند بیمارش را ببیند! این وزیرخارجه نیست که با نبودن "طرح تحول سلامت"، درد بکشد اما بستری و عمل نشود چراکه نمی‌تواند از پس هزینه‌های سرسام‌آور بیمارستان بر بیاید.

همه می‌دانند که ظریف می‌تواند برود چندشعار بدهد، چند قدرت‌نمایی ظاهری کند و بازگردد، تا اینگونه از کسانی که قدشان کوتاه اما صدایشان بلند است سیلی نخورد، تا انقدر زجر و محنت نکشد تا بخواهد گام به گام و حساب‌شده عمل نماید و با اینحال بین این همه شلوغی و سختی کار، وقت خود را به پاسخ دادن به این حملات سخیف نگذراند، تا بدون تدارکات به قلب عملیات فرستاده نشود!، اما... اما شما چه می‌دانید زخم تمام تازیانه‌های شما از دل ظریف رخت بر می‌بندد وقتی در همایش سازمان‌های مردم‌نهاد سلامت و بیماران صعب‌العلاج، مژگان خطیبی به سختی و با رنج زیاد روی سن می‌آید، ماسک اکسیژن را از صورت بر می‌دارد و در حالیکه می‌گرید می‌گوید:

فقط چند لحظه می خواهم اکسیژن را بردارم ..طرح تحول سلامت برای من و همه بیماران یعنی اکسیژن؛ یعنی درمان؛ یعنی زندگی...