تبلور «بُرد، بُرد» در قراردادهای خارجی ایران

مسعود رضا بلادری؛ کارشناس حقوق در روزنامه ایران نوشت: سـبک انعقاد و تنظیــم قراردادهای سرمایه‌گذاری خارجی از طرف دولت یازدهم در این مقطع، نشان از آن دارد که طراح این پروژه ها اهداف متنوعـی اعم از سیاسی، امنیتی، اقتصادی و نظامی را ترسیم کرده‌اند. اندیشه «برد-برد» رئیس جمهوری بخوبی بر شاخصه معاهدات بین‌المللی ایران محاط گردیده است.

نظام صحیح قانونی در کنار مقتضیات زمان و بصیرت انتخاب متعامل بیگانه، از جمله شاخص‌هایی است که در جهت حفظ منافع ملی، فقط از ذهن هوشمند حقوقدانی میانسال چون حسن روحانی قابل تصاعد بود. قراردادهای سنگین از دلارهای سرمایه‌گذاران در زمانی منعقد می‌گردد که صدای کوبیدن‌های صهیونیست‌ها و آل سعود با حمایت‌های غیرمتعارف‌ترین ریاست جمهوری امریکا، بر طبل ایران‌هراسی گوش مردم منطقه را می‌آزارد. ارزهای سرمایه‌گذاران فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، چینی و کره‌ای در مقطعی هزینه رشد اقتصاد مقاومتی ایران می‌گردد که دشمنان خارجی امیدوار بودند از صندوق‌های انتخابات نتیجه‌ای برون تراود که کمر مقاومت اقتصادی ایران خم شود.

سرمایه‌داران خارجی که روزگاری نه چندان دور، به دلیل ناامنی سرمایه خود را از ایران خارج کردند، اکنون به تدبیر برجام و دیپلماسی قوی نظام اسلامی در صف انتظار جهت عنایت ملت ایران هستند و این امر حامل یک پیام روشن است به دنیا، ایران نقطه‌ای امن برای سرمایه‌گذاری است. جلب حمایت دیپلماتیک کشورهایی چون فرانسه و آلمان و چین در محکوم کردن سیاست‌های جنگ‌طلبانه عربستان و امریکا و ارباب‌های صهیونیستی، از ابعاد امنیتی این قراردادهای سرمایه‌گذاری است. پر واضح است سرمایه‌گذاری بلندمدت در ایران خود نیز عاملی خواهد شد در ثبات و امنیت بیشتر نظام اسلامی، چرا که این کیفیت از قراردادها به منزله اعتماد شرکت‌های بزرگ به سیستم سیاسی ایران است. این گفته البته به مفهوم نفی سایر مؤلفه‌های قدرت کشور بخصوص در حوزه نظامی نیست.

قرارداد توتال با مشارکت ایران، چین و فرانسه و قرارداد خرید هواپیما از بوئینگ امریکا و حالا ورود آلمان به صحنه خودروسازی کشور و سرمایه‌گذاری‌های کره و ایتالیا و... فارغ از ابعاد امنیتی ذکر شده، در زمینه رشد اقتصادی و سیاست‌های کلی نظام کاملاً منطبق بر مفاد ۱۲-۱۳-۱۴ و ۱۸ منشور اقتصاد مقاومتی هستند.

سرمایه‌گذاری و مشارکت با شرکت‌های پرقدرت گازی در شرایطی که در پارس جنوبی از وجود شریکی استثمارگر مانند امارات که در اتحاد کامل با آل سعود به سر می‌برد، کاملاً قابل توجیه می‌نماید. مضاف بر آنکه ورود سرمایه‌های خارجی چه بسا منجر به تحرکی جدی‌تر در بازار اقتصاد ایران و رقابتی‌تر شدن آن شود چنان که مشارکت خودروسازی ماموت ایران با فولکس واگن آلمان، موجب رقابتی شدن بازار و پویایی بخش مهم اقتصاد که همانا خودروسازی‌ است، خواهد شد؛ سایر بخش‌های اقتصاد نیز از این قاعده مستثنی نیستند.

دولت یازدهم زمانی پای این قرارداد را امضا کرد که از تداوم برنامه‌ها و سیاست‌های خود در یک دوره چهارساله دیگر مطمئن شد و این یعنی آنکه روحانی برخلاف خلف خود پای قراردادهایی را امضا کرده است که مسئولیت اجرایش را عهده‌دار است و بار پاسخگویی درباره آن به دوش دیگران نخواهد افتاد.