صنعت خودرو همراه هميشگي جيب مردم!

عقلاً ومنطقاً سودآوري اصلي ترين هدف براي يك صنعت بزرگ ومادر مي باشد. چراكه بسياري صنايع كوچك و وابسته از جهت رونق اين صنعت به رشد و شكوفايي خواهند رسيد. اما رويكرد صنعت خودروسازي دركشورما به گونه‌اي درحال حركت است كه « رسيدن به هدف، وسيله را توجيه مي‌كند». به عبارت ديگر خودروسازان ما حاضرند براي داشتن حاشيه سود ثبات و فزاينده، از يكسو به سمت توسعه و هزينه براي ارتقاي توليد حركتي نداشته باشند، و از سوي ديگر با افزايش قيمت توليدات كم كيفيت خود توقع جامعه را در سطح پايين نگه دارند.

با اين شيوه عمل مردم مجبورند براي رفع نياز خود به سمت اين توليدات كم كيفيت و گران بروند، چرا كه بازار به گونه‌اي انحصاري دراختيار خودروسازان است و خودروهاي خارجي با قيمت بسيار بالايي در كشور وارد مي‌شوند و تامين هزينه‌ آن كار بسيار سختي است. درنمونه اخير بازار گرمي براي فروش خودروي پژو، آمار رسمي منتشر شده گمرک ايران حاوي اين مطلب مي باشد که پژو ۵۰۸ وارداتي ساخت کشور فرانسه با سال ساخت ۲۰۱۶ و عرضه آن هم با مدل ۲۰۱۶ مي باشد . حال خودروساز داخلي اين محصول را به صورت انحصاري وارد كرده به مردم عرضه مي‌كند.

قيمت ارزي پژو ۵۰۸ برابر با ۲۳.۲۴۲ دلار مي باشد و قيمت ريالي آن برابر با ۷۵۳.۳۹۷.۴۱۶ ريال مي باشد که با تقسيم مبلغ ريالي به دلاري مشاهده مي شود که اين خودرو با ارز دولتي ۳.۲۴۱ توماني وارد شده اند مطلب جالب توجه در اين زمينه قيمت فروش اين خودرو به ميزان ۱۷۹ ميليون تومان مي باشد که تفاوت خيلي فاحشي دارد با قيمت وارداتي . با در نظر گرفتن هزينه هاي گمرک و عوارض ورودي ، ماليات ، هزينه هاي شماره گذاري ، بيمه و غيره قيمت پژو ۵۰۸ تقريبا ۲.۴ برابر قيمت دلاري آن به فروش خواهد رسيد که بسيار بيشتر از حد تصور مي باشد و واقعا دليلي براي اين تفاوت قيمت نمي‌توان پيدا كرد .

حال به اين دوسبك غيراصولي و غيراخلاقي در برخورد با مشتري چه قضاوتي بايد نسبت به عملكرد خودروسازان داخلي داشت. آيا آنها اينطور كه شعار مي دهند همراه مردم هستند و يا همراه جيب مردم حركت مي‌كنند. ازيكسو خودروهاي از رده خارج و ارزان را به آنها به قيمت گران مي‌فروشند و از سوي ديگر خودروهاي استاندارد وارداتي را به صورت انحصاري با چند برابر قيمت عرضه مي كنند.

حركت مصرانه به اين سبك خودروسازي دركشور ما درحالي است كه امروز كمپاني‌هاي بزرگ خودروسازي درجهان محصولات خود را با حداكثر تسهيلات به مشتريان ارائه مي‌كنند و در مسير جذب مشتري رقابت جدي بايكديگر دارند. اما در كشور ما رقابت برسر گرفتن سود بيشتر از مشتري مي‌باشد.

حسرت بيشتر اينجاست كه صنعت خودروسازي كشور چه به لحاظ فني و چه به لحاظ تعاملات خارجي براي توليد و مونتاژ محصولات روز دنيا از توانايي كافي و امكانات لازم برخوردار است.

اما سودآوري سنتي با حداكثر منافع به شيوه عمل اين صنعت مادر غالب شده و اجازه تغيير ماهيت به آن نمي‌دهند.

ازآنجا كه صنعت خودروسازي ما ماهيت دولتي دارد گويا نهادها و دستگاه‌هاي مختلف مرتبط با اين صنعت و تصميم گيران كلان توليد خودرو، سعي در تغيير سبك و سياق عملكرد اين صنعت ندارند و از سود‌آوري آن كمال رضايت را داشته‌اند. اما واقعيت امر اين است كه هرچقدر خود را از روند توسعه صنعت خودرو درجهان عقب نگه داريم، درتمامي زيرشاخه‌ها و علوم مرتبط با توسعه صنعت بازخواهيم ماند و شكوفايي تكنولوژي دركشورمان رخ نخواهد داد.

شايد مسئولان خودروسازي كشور براين باورند كه كسب سود هدف هرصنعتي است اما بايد توجه كنند در اين مسير علاوه بر اينكه كشور را از رشد و رقابت در عرصه تكنولوژي صنعتي بازمي‌دارند، از سوي ديگر اعتماد عمومي به محصولات و صنايع داخلي را بيش از پيش به ورطه نابودي خواهد كشاند.