به جای نکبت و لودگی، خانه پوشالی بسازید

روزنامه جوان نوشت: شناخت اولين گام ارتباط است، به همين دليل سريال «خانه پوشالي» يا هزاران اثر اين‌چنيني در امريكا ساخته مي‌شود، مردم «ايالات متحده امريكا» با عباراتي مانند «واشنگتن دي.‌سي.»، «كاخ سفيد» «سنا و كنگره» زندگي مي‌كنند، مانند جامعه خودمان كه با اصطلاحاتي همچون«مجلس شوراي اسلامي»«هيئت وزرا» و «رئيس‌جمهور»آشنايي دارند، اما حقيقتاً كدام يك از ما مي‌تواند برنامه روزانه يك «نماينده مجلس»، يك «وزير» يا حتي «رئيس‌جمهور» را بيان كند يا به چه ميزان از اختيارات و وظايف آنها آگاه هستيم و حتي شناخت سطحي‌تر، يعني به چه ميزان چهره بناهاي سياسي براي ما آشنا است؟

هنر هفتم موفق‌ترين راه نفوذ در ميان مردم است، به همين دليل سال‌ها است هاليوود براي معرفي يا ايجاد ارتباط با مردم از تصوير كمك مي‌گيرد، شايد در نگاه اول سريال«خانه پوشالي»به پشت‌پرده سياستمداران امريكايي مي‌پردازد، اما مگر سريال «راز مگويي» را فاش كرده است؟! سال‌هاست كه مردم امريكا از سياست‌هاي واشنگتن به تنگ آمده‌اند و به همين دليل در سال ۲۰۱۶ پايين‌ترين ميزان مشاركت در ۲۰ سال گذشته انتخابات را رقم ‌زده‌اند، و اگر «بو ويليمن» غير از اين چهره را نشان مي‌داد، بايد كمي تأمل كرد، يا كوين اسپيسي (فرانسيس آندروود) در مصاحبه خود با تلگراف اينگونه مي‌گويد: «خيلي وقت‌ها پيش مي‌آيد كه فيلمبرداري «خانه پوشالي» تمام مي‌شود و من به هتل برمي‌گردم و تلويزيون را روشن مي‌كنم و با خودم فكر مي‌كنم، داستان‌هاي‌ ما آنقدر هم ديوانه‌وار نيستند!»

پس ساده‌انگاري است اگر هدف ساخت اين سريال را بيان مسائل تيره«كاخ سفيد» بدانیم که جزو بديهيات است، اما پس هدف اصلي ساخت چنين آثاري چيست؟

ابتدا بايد به اين نكته اشاره كرد كه آثار هاليوود، تنها كاربرد داخلي ندارد، بلكه بيشتر براي القاي تفكرات و سياست‌هاي امریکا در كشور‌هاي ديگر ساخته مي‌شود، چهره‌اي كه اين‌بار در سريال خانه پوشالي از دولتي حيله‌گر، قوي و پرقدرت حرف مي‌زند كه رئيس‌جمهور آن بي‌درنگ يك‌بار دستور جنگ می‌دهد، بار ديگر از سياست خنده و فريب يا از چاشني ثروت استفاده مي‌كند به همين دليل زماني كه «اد ميليبند»، رهبر حزب كارگر انگليس چند سريال‌ و فيلم‌ انگليسي با درون‌مايه سياسي را به اوباما هديه مي‌دهد، در جواب مجموعه كامل سريال «خانه پوشالي» را دريافت مي‌كند، مسئله‌اي كه باعث شناخت دنيا از سياست‌هاي كاخ سفيد مي‌شود.

اما اين مسئله سوي ديگري هم دارد، يعني شناخت مردم «ايالات متحده امريكا» از قانون كشور خود و روند تشكيلاتي آن، اما اي‌كاش هنرمندان و رسانه ملي به جاي غرق شدن در ژانر«نكبت» يا «لودگي» يا بيان تيكه‌هاي دم‌دستي سياسي كمي به مسائل كلان كشور بپردازند، تا مردم ايران حداقل چهره‌اي از سياست كشور را بتوانند تصور كنند.