کابینه بي وزير زن، كابينه ناتمام

مینو مرتاضی‌لنگرودی در شرق نوشت:

کابینه بدون وزیر زن، کابینه‌ای ناتمام و ناقص است، زیرا توسعه سیاسی بدون درنظرگرفتن وحدت آرمانی بین زنان و مردان و بدون هم‌نوایی سیاسی نگرش زنان و مردان جامعه نسبت به مشارکت سیاسی و اجتماعی و با تقدم نیازهای مردان بر زنان مقدور نبوده و پس از اين هم میسر نخواهد شد. مطالبه حضور زنان وزیر در دولت دوازدهم، مطالبه نوبر و خواسته‌ای غیرمنطقی نیست. درواقع چنین مطالبه‌ای محصول رشد و بالندگی زنان در عرصه‌های متفاوت حیات اجتماعی پس از انقلاب است. پذیرش زنان در موقعیت وزارت در ساختار سیاسی برآمده از انقلاب کنشی دموکرات و معنادار است.

بنا بر مصداق ضرب‌المثل دو صد گفته چون نیم کردار نیست. به‌جای تعارفات و تشبیهات عاشقانه و عارفانه نسبت به زنان در عمل با تأیید قابلیت‌های زنان ایرانی در مقام وزارت اعتبار و منزلت زنان در جمهوری اسلامی را به جهان توسعه‌یافته نشان دهید تا تلخی صحنه‌های درگیری‌های زشت و نامناسب با زنانی که موضوع چنان تعارفاتی هستند عملا از ذهن جامعه زدوده و پاک شود. در برابر مخالفان وزارت زنان، پرسشی اذهان زنان را درگیر پاسخ‌یابی می‌کند. پرسش این است که چگونه است در ارکان و نظام اندیشه كشور کار و فعالیت زنان در تمامی حوزه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، هنری و ورزشی به رسمیت پذیرفته شده و از مقبولیت قانونی و مشروعیت شرعی برخوردار است؛ یعنی ساختار سیاسی کار و فعالیت زنان در مقام حقوق‌دان، وکیل مجلس، مشاور وزیر، مشاور و معاون رئیس‌جمهور و وزرای وزارتخانه‌های گوناگون و در مقام استاد دانشگاه، معلم، طبیب، جراح، خلبان، کارگردان، هنرپیشه، ورزشکار، راننده، پرستار، فرماندار، گل‌فروش و... را کاملا پذیرفته و به آنها گردن نهاده است چرا بر سر وزارت زنان با بهانه‌های مختلف، توسعه و عقلانیت سیاسی نهادینه در عدالت جنسیتی را به روش قطره‌چکانی پیگیری می‌کند؟

تجربه حضور زنان در عرصه سیاست و مدیریت‌های ارشد نشان داده اگر زنان از نظر سیاسی و اقتصادی در قدرت باشند، جوامع وضع بهتری خواهند داشت. زیرا مسائل انباشته‌شده زنان در جوامع جزء مسائل سخت و پیچیده است! چطور ممکن است دولت، وجود زنان و دخترکان فقیر و فال‌فروش سر چهارراه‌ها را بپذیرد و احساس گناه نکند، اما حضور زنان در مقام وزارت را تاب نیاورد؟ مگر نه این است که آسیب‌های اجتماعی و اقتصادی، جنگ و ناامنی‌های داخلی و بین‌المللی و فقر و بی‌سوادی و بی‌کاری گریبان زنان را بیشتر از مردان می‌گیرد؟ بی‌شک حضور زنان در پست‌های وزارت و مدیریت‌های عالی سیاسی سبب خواهد شد بسیاری از مشکلات و تبعیض‌های ناپیدا و نابرابری‌هایی که از فرط تکرار آشنا و عادی به نظر می‌رسند آشنازدایی شوند.

برداشتن موانع و تثبیت حضور زنان در فرایند تصمیم‌گیری و قانون‌گذاری و سیاست با توان و تعداد برابر به معنای به‌کارگرفتن زنان به‌عنوان جمعیت مؤثر غیرقابل‌انکار در امر تولید و توسعه و پیشرفت کشور است. مطالبه حضور زنان در کابینه، مطالبه‌ای متناسب قامت و قواره زن ایرانی در نظام جمهوری اسلامی است و نشنیدن عمدی چنین مطالبه‌ای در شأن دولت اعتدال و توسعه نیست.