عطريانفر: روحاني از كابينه يكپارچه نگذرد

‌ در چهار سال گذشته بسياري معتقدند دولت به سياست داخلي توجه نكرده است و در دولت آينده مهم است به اين بخش توجه ويژه‌اي شود. از سوي ديگر وزارت كشور متولي سياست داخلي است كه همواره در اين مدت عملكردش مورد انتقاد بوده است. فكر مي‌كنيد نقش وزارت كشور و شخص وزير در اين زمينه چقدر مي‌تواند پر‌رنگ باشد؟

كساني را كه آقاي رييس‌جمهور به عنوان همكار خود در كابينه انتخاب مي‌كند از دو جنبه داراي ماموريت و مسووليت هستند. يك بخش از مسووليت‌شان در حوزه تخصصي آنهاست و بخش ديگر ماموريت و مسووليت مشتركي است كه اعضاي كابينه در كنار رييس‌جمهور دارا هستند. به نظر من وزراي ما در مسير پذيرش اين دو مسووليت مهم بايد بپذيرند كه مسووليت مشترك‌شان به‌عنوان عضو كابينه مهم‌تر از مسووليت تخصصي آنهاست. علتش اين است كه وقتي كابينه‌اي به صورت منسجم و يكپارچه مسووليت‌ها و ماموريت‌هايي را عهده‌دار مي‌شود، انسجام و اتحاد وزرا كاركرد و تاثير‌گذاري بيشتري نسبت به صفت فردي آنها در حوزه مسووليت فردي‌شان خواهد داشت. از اين حيث اين دو جنبه قابل تاكيد است.

‌ از نگاه يك اصلاح‌طلب مهم‌ترين توصيه‌اي كه در اين مورد مي‌توانيد داشته باشيد، چيست؟

آقاي روحاني يك تجربه چهار ساله‌اي را از سر گذرانده با مجموعه‌اي از همكاران و مديراني كه عملكردشان مثبت بوده است. اما شايد بهتر باشد كه روي همگرايي و يكپارچگي وزرايي كه انتخاب مي‌كنند، تاكيد داشته باشد و از اين مهم نگذرد. اگر رييس‌جمهور اين نكته را مدنظر نداشته باشد علي‌القاعده يك كابينه غيرهمگرا و متفرق حتما آسيب‌پذير خواهد بود. اصلاح‌طلبان اميدوار هستند كه آقاي روحاني به اين مورد توجه ويژه داشته باشد و دست كم وزرا متحد و همگرا باشند. به نظر من هر قدر روي اين جنبه تاكيد شود، ارزشمند خواهد بود و حتي اگر يك وزير هم بنا به دلايلي گزينه اصلي رييس‌جمهور هم نبوده باشد و بنا به دلايل حاشيه‌اي مجبور به پذيرش او در كابينه شده باشد آن ضعف به دليل قوت يكپارچگي و همگرايي كابينه پوشيده خواهد شد.

به مسائل حاشيه‌اي اشاره كرديد؛ اتفاقا اين روزها بسيار شنيده مي‌شود كه رييس‌جمهور براي چينش كابينه تحت فشار است و فكر مي‌كنيد بهترين مسيري كه رييس‌جمهور مي‌تواند در مسير مقابله با فشارهاي احتمالي در پيش بگيرد، چيست؟

من چندان بر اين عقيده نيستم كه آقاي رييس‌جمهور تحت فشاراست. البته كساني كه اين جمله را بيان مي‌كنند دلسوز رييس‌جمهور هستند اما به نظر من اساسا گفتن چنين حرف‌هايي باعث تضعيف رييس‌جمهور است. رييس‌جمهوري كه با ٢٤ ميليون راي يا به گفته خودشان ٢٧ ميليون راي روي كار آمده و داراي چنين پشتوانه مردمي است، معني ندارد تحت فشار قرار گيرد.

اما بسياري خلاف نظر شما را باور دارند و معتقدند چنين فشاري وجود دارد و تحت همين فشارها ممكن است مهره‌هاي اصلي روحاني در كابينه حضور نداشته باشند.

پس از ديداري كه نمايندگان فراكسيون اميد با رييس‌جمهور داشتند چندان اميدوار نيستند كه نظر اصلاح‌طلبان در چينش كابينه اعمال شود و به گونه‌اي فضاي ياس در ميان اصلاح‌طلبان و بدنه اجتماعي آنها درباره كابينه غالب شده است.

موضع‌گيري‌هاي فراكسيون اميد را بايد از دو جنبه مورد بررسي قرار داد. يك زمان به صفت يك اقليت نيرومند در مجلس اظهارنظر مي‌كنند كه بي‌شك رييس‌جمهور بايد اظهارنظرهاي نمايندگان مجلس را مورد توجه قرار دهد زيرا عقل حكم مي‌كند فراكسيوني كه بيش از صد عضو دارد مي‌تواند در راي اعتماد به وزرا تاثيرگذار باشد. اما جنبه ديگر اين است كه آيا فراكسيون اميد در مقام نمايندگان جامعه پشتيبان رييس‌جمهور وارد مذاكره و صحبت با او شده‌اند؟ اگر چنين باشد حرف‌ها و خواسته‌هاي‌شان را بايد به عنوان يك امر پيشنهادي تلقي كرد، ضمن اينكه به باور من شخص رييس‌جمهور به اين جنبه‌ها هم توجه دارد. به نظر من نبايد تلقي ما اين باشد كه فراكسيون اميد اگر در مقام گفت‌وگو با رييس‌جمهور در آمده باشد، موضع گفت‌وگويي آنها به‌گونه‌اي تحكم‌آميز باشد كه رييس‌جمهور احساس نكند جريان يا گروهي به دنبال سهم‌خواهي است.

‌ شما نسبت به توجه رييس‌جمهور به خواسته‌هاي اصلاح‌طلب‌ها خيلي خوش‌بين هستيد. اكنون به عنوان يك اصلاح‌طلب پاسخ دهيد، اگر رييس‌جمهور در چينش كابينه نظر اصلاح‌طلبان را تامين نكند فكر مي‌كنيد اين جريان سياسي چه سياستي را در مقابل روحاني اتخاذ خواهد كرد؟