منافع ملی و بایسته های حمایت از دولت دوازدهم

خبرگزاری ایرنا: دولت اعتدال که در نخستین دوره اجرایی خود توانست با تدبیر و خردورزی بسیاری از حوزه های سیاست داخلی و خارجی را ساماندهی کند، حال در دومین دوره فعالیت با پشتوانه آرای ۲۴ میلیونی تداوم مسیر خود را در دستور کار دارد؛ راهی که جز با همراهی و همدلی همه گروه های سیاسی از جمله مخالفانش میسر نخواهد بود.

هنوز چند روزی بیشتر از آغاز دوره دوم ریاست جمهوری روحانی نگذشته که مخالفان دولت نوپا موج تخریبی تازه ای را علیه آن آغاز کرده اند. این گروه با پیش بینی ناکامی و طرد شدن دولت دوازدهم از سوی گروه های مختلف سیاسی، آینده خوشی را از دومین دوره اجرایی دولت تدبیر و امید در رسانه های خود به تصویر نمی کشند.

شیوه و نحوه کنشگری گروه ها و جریان های مخالف دولت اگرچه به لطف تجربه چهار سال گذشته، برای ناظران و افکار عمومی غریب و ناآشنا نیست، اما از ضرورت بازنگری و اصلاح در الگوهای رفتاری مخالفان دولت کم نمی کند. شرایط بین المللی چالش های تازه ای را پیش روی جمهوری اسلامی ایران قرار داده است و در چنین شرایطی جز از راه همکاری و همراهی با دولت نمی توان کارهای ناتمام دولت یازدهم در تامین منافع ملی را به نتیجه رساند.

در این خصوص چند نکته لازم به یادآوری است:

1- مخالفانی که در روزهای آغاز به کار دولت دوازدهم، ناکارآمدی و ناکامی آن را طی چهار سال آینده پیش بینی می کنند، کسانی هستند که مفروضی چون موفق نبودن دولت در نخستین دوره اجرایی را مبنای پیش بینی های خود قرار داده اند. این گروه بر دستاوردهای دولت در حوزه های مختلف سیاست داخلی و سیاست خارجی تشکیک وارد می کنند.

به عنوان نمونه برجام به عنوان توافقی که برد را برای هر دو طرف مذاکره به همراه آورده است زیر سوال می برند و آمارهای رسمی دال بربهبود شاخص های اقتصادی را دروغین می خوانند.

چنانکه یکی از رسانه های اصولگرا نوشت: «پیش از این دولت یازدهم سیاست هایی را در پیش گرفت که هر روز ضربات جدیدی را بر پیکره اقتصاد کشور وارد می‌کرد. اکنون نیز با انتخاب مجدد وی به عنوان رئیس جمهور به نظر میرسد باید شاهد همین روند باشیم.»

این در حالی است که نگاه واقع بینانه به دستاوردهای دولت یازدهم در حوزه های مختلفی چون اقتصاد و سیاست خارجی، بی اساس بودن تحلیل و پیش بینی مخالفان تند دولت را اثبات می کند. به نظر می رسد مخالفانی که طی چهار سال گذشته، شمشیر خود علیه دولت را از رو بستند و از هر تلاشی برای تضعیف روحانی فروگذار نکردند، در دومین دوره اجرایی دولت هم تداوم این روال را در دستور کار خود دارند و در حالی که هنوز کابینه رییس جمهوری از گذر بهارستان عبور نکرده، برای زیر فشار قرار دادن دستگاه اجرایی دورخیز کرده اند.

2- در حالی که دولت دوازدهم هنوز به طور کامل استقرار نیافته، برخی مخالفان «طرد شدن» روحانی و دولت او از سوی گروه های مختلف سیاسی را پیش بینی می کنند. این پیش بینی هم البته بر مبنای فرضیه های نادرست رفتار جناحی روحانی در دومین دوره اجرایی دولت او بنا شده است.

مخالفان پیش بینی می کنند برداشته شدن محذوراتی چون لزوم رای آری در دوره بعدی انتخابات ریاست جمهوری، روحانی را در انتخاب رویکردها و اتخاذ سیاست ها از مدار اعتدال خارج خواهد کرد و همین مساله اسباب ریزش حامیان روحانی و طرد شدن او را فراهم خواهد کرد.

پایه های این مفروض البته با معرفی کابینه ای فراجناحی از سوی روحانی فروریخت؛ کابینه ای که از دید بسیاری تحلیلگران با توجه به مقدورات و محذورات رییس جمهوری منتخب و با محوریت منافع ملی و مطالبات عمومی، بسیار هوشمندانه و با تدبیر انتخاب شده است. به حتم تداوم حرکت بر مبنای اعتدال و منافع ملی، دولت را از طرد شدن از سوی حامیانش مصون نگه می دارد.

رویکرد معتدل و فراجناحی روحانی طی چهار سال گذشته به اثبات رسیده است. کابینه رییس جمهوری در دولت یازدهم هم فراجناحی بود و در انتخاب وزیران، کارآمدی و توانمندی از رویکردهای سیاسی و جناحی آنها برای روحانی مهمتر بود؛ نتیجه این رویکرد تشکیل کابینه ای تکنوکرات بود که منافع و خیرعمومی را مبنای کنشگری خود قرار می داد.

دولت دوازدهم، همان دولت با همان رویکرد است که به رغم اعمال برخی تغییرات برای افزایش کارآمدی و چابکی، همواره اعتدال را چراغ راه حرکت خود قرار می دهد و به همین دلیل از پدیدیه ای چون ریزش حامیان در امان خواهد بود.

۳- دولت دوازدهم که به پشتوانه رای ۲۴ میلیونی ملت، به مراتب از اقتدار و قدرت بیشتری در سطح نظام بین الملل برخوردار است در صورت تغییر رفتار مخالفان داخلی از تخریب به انتقاد سازنده و همراهی، می تواند در فایق آمدن بر تنگناها و موانع داخلی و خارجی بر سر تامین منافع ملی موفق تر عمل کند.

امروزه که فضای بین المللی تغییر کرده و منافع ملی با تهدیدات بیشتری از سوی برخی کشورها چون آمریکا و عربستان سعودی مواجه است، گروه های مختلف سیاسی به جای چالش آفرینی که بخش زیادی از توان و نیروی دولت را هدر می دهد، باید با حمایت از دولت، اسباب هم افزایی اقتدار و قدرت ملی در عرصه بین المللی را فراهم کنند.