«یوزهای ایرانی» و معمای لقاح مصنوعی

زهرا داستانی در روزنامه ابتکار نوشت: ماجرای سر در آوردن دلبر و کوشکی دو یوز ایرانی اسیر در پارک ملی پردیسان سر دراز دارد اما آنچه امروز بر اهمیت حضور این دو یوز در تهران می‌افزاید این است که چشم بسیاری از دوست‌داران حیات وحش ایران به دنبال

آیا لقاح مصنوعی می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای جلوگیری از انقراض یوزهای ایرانی باشد؟
اگر فرزند کوشکی و دلبر به روش لقاح مصنوعی یا طبیعی به دنیا آیند آیا می‌تواند در طبیعت رها شود؟ آیا این حیوان اولین رفتار غریزی یعنی شکار را آموخته است؟ طبیعتا فرزند دلبر شکار را باید از مادری بیاموزد که پشت حصارها از غذای آماده تغذیه می‌کند، مادری که بعد از زندگی در پردیسان به جز خرگوش‌های رها شده در حصارش شکاری نکرده است. حالا این سوال پیش می‌آید که آیا یوزی که در اسارت بزرگ شده و از غذایی خورده که انسان آن را برایش تامین کرده می‌تواند به طبیعت بازگردد تا نسل یوزها را از خطر انقراض نجات دهد؟
اسماعیل کهرم در این باره به «ابتکار» می‌گوید: امید را باید از حیواناتی که در پردیسان گرفتارند، برید و به یوزهایی دل بست که در دامان طبیعت زندگی می‌کنند. ما یوزپلنگ‌های بسیاری در پارک ملی خالتوران، دومین پارک وسیع دنیا با مساحت بیش از یک میلیون هکتار داریم که در معرض خطر هستند.