چه کسی در حادثه ترمینال جنوب مقصر است؟

۱. خبر تکان دهنده است. مسافری برای سفر به ترمینال جنوب می‌رود، بلیط می‌گیرد، اتوبوس تاخیر بیش از حد دارد. مسافر برای پس گیری پول بلیط مراجعه می‌کند و پولش را نمی‌دهند. مسافر از برخورد کارمندان تعاونی ۱۳ به حدی به خشم می‌آید که به خانه رفته چاقو بر می‌دارد و برای انتقام به ترمینال بر می‌گردد. انتقامی خونین که یک نفر کشته و دو نفر زخمی به همراه دارد. من نه حقوق‌دانم و نه می‌توانم بگویم برای چنین آدمی چه مجازاتی عادلانه است. اما من ریشه یابی حادثه را بسیار مهمتر از برخورد با مجرم میدانم. تحقیر انسان‌ها و رفتار بد کسانی که شغلشان خدمات رسانی ریشه این حادثه است.

روزانه دهها و شاید صدها برخورد توهین آمیز و تحقیر آمیز توسط کارکنان خدماتی دولتی و خصوصی با مردم می‌شود. این برخوردها اغلب باعث درگیری‌های لفظی می‌شود، گاهی به زد و خورد می‌کشد و در اندک مواردی باعث خشونت شدید و فاجعه منجر به زخمی شدن و حتی قتل می‌شود. بعضی موارد خشونت در جای دیگر خود را نشان می‌دهد. مثلا فرد سوار خودرو می‌شود و به دلیل عصبانیت، باعث حادثه مرگ باری در جای دیگر می‌شود و یا سر اعضای خانواده خالی می‌کند.

دستگاه‌های نظارتی و مدیریت شرکت‌های خدماتی باید با خاطیان برخورد جدی کنند. بخصوص در ترمینال‌های مسافری که آستانه صبر و تحمل به دلیل فشار سفر همیشه پایین است. بایستی کارکنان خدماتی و حتی کارگران چنین مراکزی دوره‌های آموزشی ببینند تا نسبت به حقوق کسانی که به آنها خدمات می‌رسانند آشنا شوند و نحوه برخورد با مردم را بدانند. در همین حادثه ترمینال باید رئیس آن تعاونی پاسخگوی رفتار با مسافرین و کوتاهی در حل مشکل تاخیر باشد. اگر اتوبوسی به هر علتی تاخیر دارد، باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن جایگزین برای آن پیدا شود، یا اینکه برای مسافران از سایر شرکت‌ها بلیط تهیه شود. برخورد کارکنان باید احترام آمیز بوده و اگر به هر دلیلی مشکل حل نمی‌شده وظیفه شرکت پرداخت خسارت به مسافرین و دلجویی از آنها است.

به عقیده من به جای باز کردن این همه دانشگاه و دادن مدارک لیسانس، فوق لیسانس و دکتری به بیکاران، بایستی مدارس و آموزشگاه‌های حرفه‌ای در کشور راه اندازی کرد. برای هر حرفه‌ای تا زمانی که فرد آموزش ندیده و گواهی آن را نگرفته اجازه کار ندهند. اگر چه تضمینی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی نیست، ولی به مرور زمان فرهنگ سازی شده و نحوه احترام گذاشتن به افراد و حقوق آنها در جامعه نهادینه می‌شود و باعث کاهش جرم و جنایت خواهد شد.