نسل کشی هایی که در تاریخ گم شدند

در جریان دو جنگ جهانی اول و دوم نسل کشی های گسترده ای شده است که یکی از مهم ترین آن ها کشتار یهودیان به وسیله آلمان نازی بود.

روزنامه آسمان آبی: در جریان دو جنگ جهانی اول و دوم نسل کشی های گسترده ای شده است که یکی از مهم ترین آن ها کشتار یهودیان به وسیله آلمان نازی بود. با این حال در این مطلب تلاش شده به کشتارهایی اشاره شود که در تاریخ روابط بین الملل کمتر به آن ها پرداخته شده است.

روآندا

درگیری های داخلی در روآندا میان دو قوم اصلی ساکن این کشور آغاز شد. توتسی ها و هوتوها در بازه های زمانی مختلف اکثریت غالب در روآندا را تشکیل می دادند. اختلافات میان این دو گروه پس از حضور نیروهای آلمانی و بلژیکی در این کشور آفریقایی بالا گرفت.

در اثر تقسیم بندی های ناشی از سیاست های استعمارگران، توتسی ها وضعیت اقتصادی بهتری در مقایسه با هوتوها به دست آوردند. همین موضوع باعث افزایش اختلافات میان دو قوم شد و هوتوها در انتظار فرصتی برای انتقام از توتسی ها بودند. جنگ داخلی روآندا از دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز شد.

شیوه قتل عام در این نسل کشی، استفاده از سلاح سرد بود. قمه، چاقو و دیگر ادوات ابتدایی برای اعمال خشونت در این فاجعه به کار گرفته شد. نسل کشی روآندا از آن رو تکان دهنده است که قتل عام حدود یک میلیون نفر از توتسی ها در مدت زمان صد روزه به قتل رسیدند.

نسل کشی انفال

صدام حسین، رییس جمهوری رژیم بعثی در سال های 1988 تا 1989 عملیاتی را رهبری کرد که در عراق با نام «انفال» معروف شد. این عملیات هفت ماهه در شهرهای کرکوک، دیاله، نینوا و صلاح الدین اجرا شد و بنا بر آمار تایید شده بین المللی حدود چهار هزار و 200 روستا به طور کامل تخریب شدند.

صدام حسین در جریان این عملیات ۱۸۲ هزار نفر از کردهای کردستان عراق را قتل عام کرد. فرماندهی نظامی این عملیات را علی حسین المجید، پسرعموی صدام، برعهده داشت. او در این عملیات از مواد شیمیایی از جمله گازهای خردل، سارین و گاز ضداعصاب وی اکس، علیه مردم غیرنظامی استفاده کرد و به همین دلیل از آن زمان به بعد با نام «علی شیمیایی» معروف شد. پس از حمله آمریکا به عراق و سقوط رژیم بعث، علی شیمیایی از سوی ارتش آمریکا دستگیر و به جرم ارتکاب جنایات جنگی به اعدام محکوم شد.

بوسنی و هرزگوین

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی عواقبی سیاسی و اجتماعی به گستردگی سیاست های شوروی در زمان اقتدای داشت، اما آن چه در یوگسلاوی اتفاق افتاد یکی از نمونه های ویرانگر در تاریخ است. در آغاز دهه 1990 میلادی با اعلام استقلال در جمهوری های تازه متولدشده در پی فروپاشی شوروی، تنش های قومی شدت گرفت.

بوسنی در سال های ابتدایی دهه 1990 میلادی صحنه خونبار نسل کشی بود. ژنرال راتکو ملادیچ رهبری کشتار هزاران مسلمان بوسنیایی و صرب را برعهده داشت. صرب ها از این عملیات با عنوان «پاکسازی قومی» نام می بردند. اسناد و آمار نشان می دهد در کشتار «سربرینیتسا» حدود هشت هزار نفر از مسلمانان کشته شدند.

گفته می شود این کشتار بزرگ ترین نسل کشی پس از جنگ جهانی دوم در اروپا بود. هشت هزار مسلمان بوسنیایی در عرض یک هفته به قتل رسیدند.

عثمانی

در اوج جنگ جهانی اول زمانی که تمام نگاه ها به سوی اروپا معطوف شده بود، امپراتوری عثمانی یکی از فجایع بشری را رقم می زد. نسل کشی ارامنه از سوی امپراتوری عثمانی و به صورت سیستماتیک صورت گرفت که در جریان آن حدود یک و نیم میلیون نفر غیرنظامی کشته شدند.

گروهی از عثمانیان برای نابودی کامل ارامنه از بخش ارمنستان غربی دست به این کشتار زدند. این ناحیه امروز بخش شرقی ترکیه را تشکل می دهد و هر ساله ارامنه سالروز کشتار عثمانی را گرامی می دارند. کشتارهای دسته جمعی و تبعیدهای مرگبار از روش هایی بود که در جریان حذف ارامنه از سوی عثمانی دنبال می شد. مردان در فاصله سال های 1915 تا 1917 به جوخه آتش سپرده می شدند؛ زنان و کودکان مجبور به پیاده روی در صحرای سوریه می شدند. راهپیمایی هایی که هزاران نفر در اثر آن کشته شدند.

نیجریه

درگیری های داخلی در نیجریه نیز مانند روآندا، جنگ میان دو قییله اصلی در این کشور بود؛ قبایل هوساس و ایگبو در نیجریه در سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ با یکدیگر درگیر شدند که نتیجه آن براسا برآوردهای بین المللی یک تا سه میلیون کشته بر جای گذاشت.

جنگ داخلی نیجریه که در نهایت به نسل کشی در این کشور انجامید، پس از آن صورت گرفت که نیجریه از بریتانیا اعلام استقلال کرد. بعد از استقلال در نیجریه، بریتانیا در کودتای این کشور نقش داشت و سیاست های مخرب انگلیس باعث شد تا درگیری های داخلی نیجریه ابعاد گسترده تری پیدا کند. دو قبیله اصلی در نیجریه بر سر کسب سهم بیشتری از قدرت، سه سال جنگ های خونین را در آبوجا و دیگر شهرهای بزرگ نیجریه دنبال کردند.

استرالیا

اگرچه در استرالیا نسل کشی به شیوه های مرسومی که در تاریخ جهان شناخته شده است دنبال نشد، اما فاجعه شکل گرفته در این کشور دست کمی از کشتارهای مرگبار در نقاط دیگر جهان نداشت. ابوریجینال ها از بومیان استرالیایی بودند که سابقه حضورشان در این کشور به ۵۰ هزار سال پیش می رسید. دولت های صاحب قدرت در استرالیا از سال ۱۹۰۷ تا اوایل ۱۹۷۰ اقدام به جداسازی کودکان ابوریجینال ها از والدین شان می کردند.

اگرچه هنوز بر سر این موضوع که فاجعه رخ داده در استرالیا مصداق نسل کشی است یا خیر، بحث و اختلاف نظر است، اما در سال ۲۰۰۸ دولت استرالیا رسما از آن چه «نسل به سرقت رفته» خوانده بود، عذرخواهی کرد. پیش از این عذرخواهی دلیل جداسازی کودکان از والدین، روش های بدوی تربیتی عنوان شد. یکی دیگر از دلایل این جداسازی نیز جلوگیری از ازدواج بومیان با سفیدپوستان عنوان شده بود.