یک تحلیل در خصوص قبیله گرایی سیاسی

ناصر ایمانی در روزنامه صبح نو نوشت: یکی از دردهای بسیار مهم جامعه در عرصه اداره کشور مساله جناح‌بازی و قبیله‌گرایی جناحی و سیاسی است که بارها درخصوص این معضل صحبت شده است.

مساله قبیله‌گرایی وجناح‌گرایی سیاسی بدان معناست که اگر فردی وابسته به یک جناح، مدیریتی را به عهده گیرد تمامی مدیران زیر مجموعه را از آن گروه سیاسی یا از آن جناح انتخاب می‌کند. اولین قربانی این روش، اصل شایسته سالاری است که شایسته‌سالاری درواقع زیر سم‌های جناح‌گرایی لگدکوب می‌شود. یکی از بدترین و زشت‌ترین پدیده‌ها و درواقع نمونه‌های این جناح گرایی سیاسی، طی هفته گذشته در کشور اتفاق افتاده و متاسفانه کمترین بازخورد مطبوعاتی و سیاسی هم نداشته است و آن هم موضوع حضور آقای دکتر نجفی شهردار تهران در جلسات هیات دولت است.

به چه دلیل آقای دکتر نجفی بلافاصله پس از شهردار شدن می‌بایست در جلسات هیات دولت دعوت شود و به چه دلیل آقای دکتر قالیباف طی چهارسال گذشته دولت آقای روحانی، به جلسات هیات دولت دعوت نشدند؟

چرا شهردار تهران در زمان آقای کرباسچی به جلسات هیات دولت در دولت اصلاحات دعوت شد و پس از ایشان که آقای احمدی نژاد شهردار تهران شد به جلسات هیات دولت اصلاحات دعوت نشد و پس از آقای احمدی نژاد، آقای قالیباف ۱۲ سال به جلسات دعوت نشد و پس از حضور آقای دکتر نجفی مجدداً پای شهردار تهران به جلسات دولت باز شد.

آیا این جز جناح‌بازی زشت و مذموم سیاسی است؟ اگر حضور شهردار تهران در جلسات دولت لازم است می‌بایست تمام شهرداران صرف نظر از گرایش سیاسی آنها و صرف نظر از دولت وقت در جلسات دولت حضور یابند و اگر حضور شهردار تهران در جلسات ضروری نیست، به چه دلیل دولت‌ها به خود این اجازه را می‌دهند که از شهردار تهران دعوت کنند.

مگر حضور در جلسات دولت ملک شخصی روسای جمهور است که هر که را خواستند دعوت کنند و از هرکه خوش‌شان نیامد دعوت نکنند. آیا این جز جناح بازی و قبیله‌بازی زشت سیاسی است؟