آقای وزیر فرهنگ، دقیقا کجایی؟

روزنامه شرق: این روزها کانال‌های تلگرام دلواپسان می‌نویسند وزیر فرهنگ به کنسرت موسیقی نمی‌رود، چون به آن اعتقادی ندارد... .

یک: سیدعباس صالحی، چهارم شهریور در آیین معارفه‌اش گفته بود: «فرهنگ، معاشرت است، همدلی و هم‌نفسی است...»، اما او این روزها در همه فرصت‌های خوب معاشرت غیبت دارد!

او که گفته بود: «دولتمردان به شنیدن بیشتر نیاز دارند تا گفتن»، در روز سینما در جمع سینماگران حاضر نشد تا دغدغه‌هایشان را بشنود؛ تصور می‌کردم حتما برای شنیدن زخمه کمانچه استاد کیهان کلهر خواهد رفت، شاید حتی رنج سفر بر خود هموار کند و برای خانه تنبور همنشین استاد حسین علیزاده میهمان کرمانشاه شود؛ یا دست‌کم در میان دولتمردانی که به دیدار کنسرت- نمایش «سی» رفتند، او هم به فردوسی‌خوانی امروزی خواهد نشست؛ اگر راه کرمان دور است و نمی‌تواند به جشنواره تجسمی جوانان برود، حتما به جشنواره موسیقی جوان که دو، سه خیابان آن‌طرف‌تر از دفتر وزارتش است، سرزده سرکی می‌زند و احوالپرس فردای موسیقی می‌شود، همه اینها نشد، انبوه نمایشگاه‌های تجسمی و شبانه‌های پرشور تئاتر را درمی‌یابد...، اما یک‌به‌یک این فرصت‌ها گذشتند، برخی‌شان تکرارنشدنی هستند و برخی‌شان هم رفتند تا سال بعد و وزیر فرهنگ از آنها جا ماند.

دو: آفتاب پس‌فردا طلوع کند، ردای وزارت آقای سیدعباس صالحی یک‌ماهه می‌شود. شاید سین‌جیم‌کردن بابت چنین زمانی، غریب به نظر برسد، اما سی‌ویکم مرداد در همین ستون نوشتم: «ماه‌عسل آنها که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به مسندی تکیه می‌زنند، به یک ساعت هم نمی‌رسد»، هنرمندان نسل انقلاب مانند پیش‌کسوتان، حوصله صبوری ندارند، حتی این جمله را که جامعه هنری باید اعتماد حاکمیت را جلب کند برنمی‌تابند و آن را ناسپاسی می‌پندارند، می‌گویند «چرا نباید به ما اعتماد داشته باشند؟!»

ایفای نقش تعیین‌کننده هنرمندان در انتخابات ریاست‌جمهوری یک پیام روشن دارد: «استیفای حق شهروندی هنرمندان تمام‌وکمال»؛ دولت باید بدون لکنت‌زبان، همه حقوق قانونی هنرمندان را محقق کند، ویترین این اتفاق نه گفتار، بلکه رفتار وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی است، حضور کم‌رنگ او میان هنرمندان پالس‌هایی برخلاف انتظارات جامعه هنری است.

سه: دور از انصاف است اشاره نکنم همه شنیده‌هایم حاکی از حسن خلق و روحیه فرهنگی آقای صالحی است، حتی یادداشتی از همکار صاحب‌قلممان، مهرزاد دانش، در مجله وزین «فیلم» خواندم که چهار سال گذشته در معاونت فرهنگی با جناب صالحی کار کرده‌اند و به سجایای اخلاقی، منش معتدلانه و حتی نزدیک به اصلاح‌طلبانه او شهادت داده‌اند، اما راستش اینجا در دولتی که روزهایش به برق و بادی سپری می‌شود، هروقت ماهی را از آب بگیری، تازه نیست.

توقعات تلنبارشده هنرمندان همان معاشرتی را که وزیر در بدو ورودش به‌درستی تشخیص داد، به ضرورت نیاز دارد؛ جامعه هنری درد دارد و شبکه‌های مجازی که نفرت را پمپاژ می‌کنند، عدم حضور وزیر فرهنگ در یک رویداد را بهانه می‌کنند و روی همین اعصاب دردناک راه می‌روند، ازاین‌روست که بهتر بود ٢١ اردیبهشت به‌جای دیدار با ناشران که لابد این چهار سال حسابی با وزیر نوآمده معاشرت داشته‌اند، در روز ملی سینما رخی نشان می‌داد و حضور مستمر در رویدادهای هنری را الزامی می‌دانست.