نشانه‌ ای دیگر از اعتماد جهانی به ایران

محسن حاجی‌میرزایی در روزنامه شهروند نوشت: بخشی از جلسه یکشنبه هیأت وزیران به گزارش بانک مرکزی اختصاص یافت. یکی از موضوعاتی که در زمان تحریم‌ها و پس از رفع آن جریان اقتصادی کشور را با مشکلاتی روبه‌رو کرده بود، قطع روابط بانکی و سخت شدن دریافت تسهیلات برای اجرای طرح‌های توسعه‌ای و دیگر تعاملات ازجمله نقل و انتقال وجوه بود.

بانک مرکزی به همراه وزارت امور اقتصادی و دارایی، ماموریت داشتند نسبت به تنظیم مجدد این روابط و رفع مشکلات پیش روی فعالان اقتصادی در بخش خصوصی و مجریان طرح‌های دولتی اقدام کنند. این موضوع به دلایل متعددی از پیچیدگی‌های فراوانی برخوردار است. وضع کنونی بانک‌های داخلی (ترازنامه بانک ازجمله مطالبات معوق و دور افتادن از استانداردهای جهانی و فرآیندهای نوین بانکداری و مقررات مربوط به مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم) بر دشواری و پیچیدگی اجرای این ماموریت افزوده بود.

گزارش امروز بانک مرکزی نشان داد که این کلاف سردرگم درحال گشوده شدن است. اخیرا سفر رئیس‌کل بانک مرکزی به چین دستاوردهای مهمی را در این‌باره حاصل کرده و خبر از گشایش بیشتر می‌دهد. رئیس‌کل بانک مرکزی گزارش داد که اگزیم بانک چین، بانک توسعه چین و سیتیک تراست و بانک‌های همراه مبلغ ٣٥‌میلیارد دلار برای طرح‌های عمرانی کشور ازجمله برقی کردن راه‌آهن تهران- مشهد و پالایشگاه جاسک و دیگر طرح‌هایی که مجوزهای داخلی را دریافت کرده باشند، اختصاص می‌دهند که از این مبلغ ٢٠‌میلیارد دلار آن به عقد قرارداد منجر شده و در مورد بقیه نیز یادداشت تفاهم برای تأمین مالی و همکاری‌های مالی و بانکی منعقد شده است.

همچنین این گزارش درباره مذاکرات انجام شده با رئیس نهاد نظارت بانکی (CBRC) و توافقات حاصل شده است. علاقه‌مندی دو طرف به بسط روابط بانکی بین بانک‌های تجاری دو کشور با هدف تسهیل روابط تجاری و اقتصادی آغاز و به موجب آن مقرر شده است که کانون بانک‌های چینی براساس دعوت بانک‌های ایرانی مذاکراتی در تهران داشته باشند و در مجموع روابط کارگزاری بانکی متناسب با حجم مبادلات اقتصادی دو کشور گسترش یابد.

بعد از مدت‌ها تلاش مشترک بانک مرکزی و سازمان سرمایه‌گذاری و کمک‌های فنی و اقتصادی (بازوی تأمین مالی بین‌المللی وزارت امور اقتصادی و دارایی) به ثمر نشست. برون‌گرایی هوشمندانه یعنی استفاده از پتانسیل‌های جهان برای ساختن ایران!

پیشرفت کشور ما علاوه بر اتکا به ظرفیت‌های بومی و توانمندی‌های ملی (درون‌گرایی) که شرط ضروری و پایداری موفقیت‌هاست، نیازمند بهره‌گیری از تأمین مالی خارجی است و به نظر می‌رسد این مسیر به تدریج هموارتر از گذشته می‌شود. گشوده شدن پنجره منابع مالی جهان به روی طرح‌های توسعه‌ای ایران جدای از مسأله تأمین مالی، مسأله اعتبار و امنیت را نشان می‌دهد که این در کنار بستن قرارداد با شرکت‌های بزرگ نفتی، خود سیگنالی بزرگ است برای تمام سرمایه‌گذاران و تصمیم‌گیران اقتصاد جهانی!