ائتلاف اصلاح‌ طلبان بر اساس استراتژی است

روزنامه اعتماد در گفت وگو جهانبخش خانجانی عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران درباره ائتلاف اصلاح طلبان در انتخابات آینده نوشت: مبنای ائتلاف سیاسی بر اساس تاکتیک‌ها و استراتژی‌هایی است که به کار گرفته می‌شود و البته نه بر اساس ایدئولوژی‌ها و دیدگاه‌های آرمانی. بر این اساس باید به سمت ائتلافی برویم که بیشترین منافع را برای جریان اصلاحات و کشور داشته باشد.

جهانبخش خانجانی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران معتقد است که شاید در انتخابات مجلس شورای اسلامی آتی خیلی ضرورت نداشته باشد که با برخی از جریانات وارد مذاکره و ائتلاف شویم.

موضوع ائتلاف به تنهایی نمی‌تواند معنا و مفهومی داشته باشد که بتوانیم پیش‌تر در مورد ائتلاف یا عدم ائتلاف با معتدلین نظر بدهیم بلکه شرایط و اقتضائات سیاسی است که سبب می‌شود ما تصمیم بگیریم حول موضوعی همگرایی با جریانات سیاسی داشته باشیم. بر این اساس از الان نمی‌توان گفت که در انتخابات ۹۸ می‌خواهیم این ائتلاف را ادامه دهیم یا خیر.

نخستین مساله این است که اصلاح‌طلبان ارزیابی‌ای از موقعیت خود در منظومه سیاسی کشور داشته باشند و جایگاه خودشان و فعالیت‌های‌شان در چند انتخابات گذشته را بررسی کنند. آنها باید ببینند که موقعیت‌شان به لحاظ ارتقای جایگاه سیاسی در چه مرتبه‌ای قرار دارد و دارای چه وجهه‌ای در بین مردم هستند. در این صورت می‌توانند بفهمند که آیا به تنهایی می‌شود گردنه خطیر سیاسی بعدی را طی کنند یا نیاز است که همراهانی با خود در این مسیر داشته باشند. از نظر من اصلاح‌طلبان بدنه اصلی ائتلاف‌های گذشته بودند. اینکه برخی از دوستان می‌گویند که دیگر ائتلاف نمی‌کنیم چندان درست نیست.

سیاست عرصه‌ای صفر و صدی و قطعی نیست بلکه عرصه تعامل و گفت‌وگو است و به این طریق می‌توانیم به رشد و توسعه یافتگی برسیم. باید مراقبت کنیم تا ببینیم در آینده چه نقشی را می‌خواهیم ایفا کنیم. مهم‌تر از ائتلاف این است که بدانیم چه دستاوردی می‌خواهیم و چه اهدافی را دنبال می‌کنیم و نایل شدن به این اهداف آیا نیازمند ائتلاف است یا نیست. اگر به این سوال پاسخ دهیم بهتر می‌توانیم تصمیم بگیریم.

من فکر می‌کنم شاید در انتخابات مجلس شورای اسلامی آتی خیلی ضرورت نداشته باشد که با برخی از جریانات وارد مذاکره و ائتلاف شویم. اصلاح‌طلبان می‌توانند به کرسی‌هایی که نیاز دارند دست پیدا کنند ولی وقتی وارد مجلس شدند، می‌توانند وارد ائتلاف شوند تا به اهداف مشترک‌شان راحت‌تر دست پیدا کنند. در مورد انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ مسائل متفاوت است و باید صبر کنیم تا ببینیم که چه شیوه و روشی کارآمد‌تر است و با آن می‌توان از شرایط دشوار عبور کرد.

در انتخابات سال ۹۲ بخشی از اصلاح‌طلبان از آقای عارف حمایت می‌کردند و بخشی از اصلاح‌طلبان از آقای روحانی. ما به این جمع‌بندی رسیدیم که اگرهر دو کاندیدا وارد انتخابات شوند، احتمال عدم پیروزی وجود دارد. در مورد انتخابات خبرگان نیز چنین بود. خیلی از کاندیداهای اصلاح‌طلبان ردصلاحیت شدند و با تدبیر مرحوم آیت‌الله هاشمی بنا شد تا با بخشی از اصولگرایان وارد ائتلاف شویم و لیستی را که با لیست اصولگرایان همپوشانی بیشتری داشت، ارجح دانستیم. پس ائتلاف‌ها شکل‌های متفاوتی دارند.

در برخی استان‌ها و شهرستان‌ها اصولگرایان به ما رجوع کردند و زیر چتر اصلاح‌طلبان آمدند و بر این اساس معنای ائتلاف پیدا نکرد بلکه پوششی بود که ما برای آنها ایجاد کردیم و سه تن از اصولگرایان معتدل در لیست تهران قرار گرفتند و بعد از انتخابات هم به راه خود رفتند و خیلی شاید همراهی با لیست امید نداشتند. ائتلاف‌ها باید چارچوبی داشته باشد تا منافع ما را تامین کند. پس منافع استراتژیک را باید در این ائتلاف‌ها در نظر گرفت. مبنای ائتلاف سیاسی بر اساس تاکتیک‌ها و استراتژی‌هایی است که به کار گرفته می‌شود و البته نه بر اساس ایدئولوژی‌ها و دیدگاه‌های آرمانی. بر این اساس باید به سمت ائتلافی برویم که بیشترین منافع را برای جریان اصلاحات و کشور داشته باشد.

من خبر ندارم که مذاکره شده است یا نه. بیشتر تحلیل‌های جانبی و حاشیه‌ای است که برخی افراد و رسانه‌ها ایجاد می‌کنند و البته برخی مکنونات قلبی خود را در قالب لابی‌هایی مطرح می‌کنند. اینطور نیست که خالی از واقعیت باشد. طبیعی است که عده‌ای علاقه‌مند هستند از هم‌اکنون برای آقای لاریجانی کار کنند. افرادی هم هستند که مایل هستند برای دیگر شخصیت‌ها کار کنند.

بله؛ ممکن است امروز کاندیدایی را معرفی کنیم اما در عمل تصمیم دیگری بگیریم. تصمیمات سیاسی سیال هستند و می‌توان در یک بازه زمانی تغییرات مورد نظر را اعمال کرد. این به معنای این است که قطعیت وجود ندارد.

من اطلاعی ندارم؛ بعید است که چنین بحثی در شورای عالی سیاستگذاری مطرح شده باشد. به نظر من طرح این موضوع الان به لحاظ منطق زیادی پشتوانه‌ای نداشت.