ترامپ هیچ دلیلی برای محکوم کردن ایران ندارد

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده در سازمان ملل گفت که کیم جونگ اون، رئیس جمهوری کره شمالی «دیوانه» است و او را «مرد موشکی» خطاب کرد و تهدید کرد که کره شمالی را به طور کامل ویران خواهد کرد اگر ایالات متحده یا متحدانش به خطر بیفتند.

وب دیپلماسی ایرانی: دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده در سازمان ملل گفت که کیم جونگ اون، رئیس جمهوری کره شمالی «دیوانه» است و او را «مرد موشکی» خطاب کرد و تهدید کرد که کره شمالی را به طور کامل ویران خواهد کرد اگر ایالات متحده یا متحدانش به خطر بیفتند.

کیم هم در واکنش ترامپ را «مرد گَنگ ها که دوست دارد با آتش بازی کند» توصیف کرد و درباره او گفت که «مستبد و عقب افتاده عقلی» است. کره شمالی الآن تهدید به آزمایش موشکی بمب هیدروژنی در اقیانوس آرام کرده، این بدان معناست که که ممکن است او موشکی را شلیک کند که از فراز ژاپن عبور کند.

باور می کنم موضوعی را که از زبان ژنرال جان هایتن، مسئول برنامه ریزی های استراتژیک نیروهای امریکایی شنیدم، او در کنفرانسی در واشنگتن گفت سوال این نیست که آیا کره شمالی به سلاح هسته ای دست می یابد یا خیر، بلکه سوال این است که چه وقت دست می یابد. نظامیان امریکایی می دانند که قدرت هسته ای کشوری که تحت محاصره است و با این وجود تا الآن شش آزمایش موشکی انجام داده، چقدر است، آخرین آن آزمایش بمب هیدروژنی بود.

کره شمالی کشوری خطرناک است و در این بحثی نیست، اما رئیس جمهور ترامپ هم مرد صلح نیست. در روزهای اخیر نظرسنجی های متعددی درباره ترامپ و سیاست هایش انجام شده است، نتایج نظرسنجی ها نشان می دهد که ۳۷ درصد به رئیس جمهور اعتماد دارند و شیوه تعامل او به خصوص با کره شمالی را قبول دارند. ۷۲ درصد به فرماندهان نظامی امریکایی اعتماد دارند و ۴۳ درصد از آنها گفته اند که اعتمادشان به نظامیان «در حد بسیار بالایی» است.

این تفاوت بزرگ میان اعتماد به ترامپ و نظامیان بعد از آن به وجود آمد که جیمز متیس، وزیر دفاع و رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه امریکا و روسای سازمان های امنیتی، بر ضرورت پیگیری گزینه دیپلماسی در تعامل با کره شمالی تاکید کردند. متیس هم زمان تاکید کرد در صورتی که رویارویی از حد صحبت گذشت ایالات متحده با قدرت هر چه تمام تر پاسخ خواهد داد.

به نظر می رسد که رئیس جمهور ترامپ نظرسنجی از افکار عمومی امریکا را مطالعه نمی کند. از این دست نظر سنجی ها بسیار است، من دریافتم که ترامپ به آن چه در جریان تبلیغات انتخاباتی اش وعده داد و گفت که شیوه کار در واشنگتن را تغییر می دهد، عمل نخواهد کرد. مخالفان ترامپ ۶۶ درصد است در حالی که طرفدرانش ۲۸ درصد هستند.

مقاله ای را با این عنوان خواندم: آیا ترامپ اختلال ذهنی دارد؟ آیا این واقعا امریکاست؟ روان شناسان اظهار نظر می کنند. مقاله از سوی سه نفر نوشته شده که رئیس جمهور و کارهای او را مورد بررسی قرار داده اند، در این مقاله خواندم که او متقلب است و نمی توان کارهایش را پیش بینی کرد، او بی ثبات است، کارها از دستش در رفته و ثبات روانی ندارد.

عنوان مقاله ای دیگر این بود: اگر ترامپ توافق هسته ای با ایران را کُشت، به جهان «مرد موشکی» دومی را ارائه خواهد داد. عبارت اخیر به توصیف ترامپ از کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی باز می گردد. به اعتقاد این مقاله عقب نشینی ایالات متحده از توافق هسته ای با ایران به مراتب خطرناک تر از رویارویی با کره شمالی است. حسن روحانی در واکنش به تهدیدهای ترامپ گفت: «تحت هر شرایطی اگر ایالات متحده شکست توافق هسته ای را انتخاب کند، این به آن معناست که که دست ما برای اتخاذ هر تصمیمی که گمان کنیم به سود کشورمان است باز خواهد بود.»

عنوان مقاله دیگر این بود: «مستر ترامپ از اعتماد جهانی به ایالات متحده کاسته است، موضوع این مقاله نیز درباره توافق هسته ای با ایران بود. مقاله به خوانندگان یادآور می شود که ترامپ از توافق مشارکت در اقیانوس آرام که شامل ۱۲ کشور می شد، خارج شد، همچنین از توافق آب و هوایی پاریس که شامل ۱۹۵ کشور است، خارج شده است. همچنین شبهاتی را درباره پایبندی ایالات متحده به پیمان ناتو بیان داشته است. الآن هم او تهدید می کند که از توافق هسته ای با ایران خارج می شود، توافقی که دولت باراک اوباما منعقد کرد.

مقاله می گوید در این صورت اگر ایران با توافق هسته ای مخالفت کند موضعش توجیه پذیر خواهد بود، مگر این که کمیته بین المللی انرژی اتمی تایید کند که ایران بندهای توافق را اجرا می کند. من هم مثل هر کس دیگری که به سخنرانی ترامپ در مجمع عمومی سازمان گوش داد دریافتم که او هیچ دلیلی نداشت برای این که بخواهد ایران را محکوم کند.

برگردم به آن چه با آن یادداشتم را آغاز کردم، اگر ایالات متحده بر رویارویی با کره شمالی فقط در حد کلام باقی بماند، آن گاه ممکن است همین وضعیت ادامه یابد مشروط بر این که دو رئیس جمهور به رویارویی نظامی تغییر جهت ندهند.