نکاتی جالب از پشت صحنه «بیبی راننده»

یکی از موفق‌ترین فیلم‌های تابستان امسال «بیبی راننده» آخرین ساخته ادگار رایت بوده، فیلمی با محوریت ماشین و موسیقی که خیلی زود طرفداران پر و پاقرصی را برای خودش پیدا کرده است.

دنیای تصویرآنلاین: یکی از موفق‌ترین فیلم‌های تابستان امسال «بیبی راننده» آخرین ساخته ادگار رایت بوده، فیلمی با محوریت ماشین و موسیقی که خیلی زود طرفداران پر و پاقرصی را برای خودش پیدا کرده است.

با رفتن به سراغ پشت صحنه‌های منتشر شده از فیلم و صحبت‌های خود ادگار رایت متوجه می‌‌شویم هنوز نکات و حاشیه‌های جذابی درباره فیلم وجود دارد که کمتر بهشان پرداخته شده. آنچه در ادامه می‌‌خوانید تعدادی از نکات استخراج شده توسط کاربران اینترنتی از میان صحبت‌های رایت در کامنتری فیلم است.

رایت گفته باور عجیبی به قدرت موسیقی و تاثیرگذاری آن دارد. کاراکتر بیبی و علاقه و شناخت عجیبش نسب به موسیقی هم شبیه خود ادگار رایت است.

ایده‌ی وزوز گوش بیبی را ادگار رایت از کتاب «موزیکوفیلیا» نوشته‌ی الیور ساکس گرفته است برای همین بیبی همیشه مجبور است موسیقی گوش کند.

یکی دیگر از منابع الهام فیلم علاقه عجیب رایت به طراحی حرکات موزون (Choreography) است همانطور که در فیلم‌ها و موزیک ویدیوهای پیشینش دیده بودیم.

قبل از اینکه رایت فیلمنامه را منتشر کند در مصاحبه‌ای گفته بود که فکر می‌کند درک بهتری از فیلم‌های سرقت ماشین‌سواری دارد. تنها باری که او به سؤالات در مورد فیلمش پاسخ داده بود فیلم «هات فاز» بود.

فیلم قرار بود در لس آنجلس فیلمبرداری شود، اما وقتی ناگهانی لوکیشن کار به آتلانتا منتقل می‌شود، رایت مکان را بررسی می‌کند می‌گوید در واقع از لس آنجلس هم بهتر است.

وقتی لوکیشن عوض شد، رایت متوجه می‌شود که آتلانتا پر است از ماسل‌های آمریکایی مثل چارجر و موستانگ، یکی از دلایل اصلی علاقه او به آتلانتا هم همین نکته است.

تمام حوادث و واکنش‌های داخل ماشین‌ها واقعا فیلمبرداری شده که درآوردنشان بسیار سخت است.

وقتی برای نمایش قسمتی از فیلم «پیچیده‌است» به جان کرازینسکی ایمل زدند او پاسخ داد "«پیچیده‌است» را در یکی از از فیلم‌های ادگار رایت نمایش می‌دهند؟!"

جونز که نقش جو را بازی می‌کند واقعا کر و لال است. نکته‌ی جالب این است که او درمیان تمام کسانی که برای نقش مصاحبه دادند تنها آدم واقا کر و لال میانشان بود که ادگار رایت سریعا او را انتخاب کرد. رایت گفته که اصلا حس خوبی نسبت به انتخاب آدم سالم برای نقش یک معلول ندارد.

با اینکه کریس میلر و فیل جونز گفتند ژاکت بیبی شباهت عجیبی به لباس هان سولو دارد، ادگار رایت هرگونه غرض قبلی از این شباهت را رد کرده است.

در سکانس تعقیب و گریز در بزرگراه که بیبی قبلش آهنگ Neat Neat Neat از The Damned را پخش می‌کند، علت توقف و پخش دوباره‌ی آهنگ توسط بیبی کم بودن مدت زمان آهنگ نسبت به صحنه نوشته شده بوده است.

یکی از دلایل رایت برای انتخاب موسیقی از گروه The Damned در فیلم این بوده که در مستند زندگینامه‌شان گفته بودند که هیچ وقت از موسیقی آن‌ها در فیلمی استفاده نشده است.

آپارتمان بیبی و رستوران تنها ست‌های فیلم هستند بقیه‌شان همگی در لوکیشن فیلمبرداری شده اند.

رایت بیشتر سکانس‌های فلاش‌بک را با دوربین ۱۶ میلی متری کوکی گرفته است.

در حین مصاحبه انسل، رایت از او خواست که آهنگی که از ته قلبش می‌تواند را لب خوانی کند. انسل هم ترک Easy از گروه The Commodores را خواند که رایت بعدا در فیلم از آن استفاده کرد.

سلیقه ضد و نقیض بیبی در موسیقی به علت گوش دادن به آهنگ‌های مردم در آیپادهایی که از ماشین‌های سرقتی برمی‌داشته است.

وقتی کوانتین تارانتینو فیلمنامه را خوانده بود استفاده از ترک Deborah از دیو ادماندز را پیشنهاد کرد ولی چون کاراکتر آن قطعه یک عوضی به تمان عیار است رایت از استفاده آن صرف نظر کرد.

سکانسی که در خشک‌شویی عمومی تمام ماشین‌ها درحال کار کردن هستند از دشوارترین برداشت‌ها بود چرا که هیچ دکمه‌ای برای روشن کردن همزمانشان وجود نداشته!

در همان سکانس رفلکس تصویر رایت بر روی یکی از ماشین‌ها افتاده بود از نظرشان رد شده بود، بعدا مجبور شدند که به صورت دیجیتالی آن را حذف کنند.

بیل پاپ می‌گوید یکی از دشوارترین صحنه‎‌ها وقتی بود که بیبی و دبرا در رستوران بودند چون باید همزمان در پس‌زمینه همان لحظه نوشیدن کوین اسپیسی را هم در قاب قرار می‌دادیم و زمان‌بندی این کار ظرافت خاصی می‌طلبید.

پایان فیلم قرار بود بیبی و دبرا در حال و هوایی کاملا دهه‌ی ۵۰ ملاقات کنند و رؤیا بودن آن با فضایی کاملا رئال به وضوح نمایش داده شود، اما بعدا سونی با متن فیلمنامه مخالفت می‌کند و ایده این پایان هم از رؤیای تک‌شاخ «بلیدرانر» الهام گرفته شده است.

ظاهر شدن دبرا سر میز شام گروه خلاف‌کار در متن اصلی فیلمنامه وجود نداشت اما رایت هنگام فیلمبرداری حس کرد باید به نحوی کاراکتر دبرا با قصه درگیری بیشتری داشته باشد و این را به فیلمنامه اضافه کرد.

تمام سکانس پایانی در یک زندان واقعی فیلمبرداری شده است.