هیس، حرف‌ های زیادی برای گفتن دارد

روزنامه بهار: سال گذشته در طول جشنواره فیلم فجر تنها یک فیلم دیدم، «هیس: دخترها فریاد نمی‌زنند» آخرین ساخته سینمایی «پوران درخشنده»؛ فیلمی به غایت دیدنی.

شخصا با این فیلم ارتباط بسیار خوبی برقرار کردم. هرچند همیشه کارهای پوران درخشنده را دوست داشتم، اما به نظرم این فیلم گامی به جلو بود. هیس به نکاتی می‌پردازد که در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است و شاید هم کمتر اجازه داده شده سراغ این آسیب‌ها برویم.

سال گذشته سالن نمایش فیلم «هیس» در جشنواره فجر مملو از تماشاچی بود و به نظرم تماشاگران فیلم هم اغلب چنین حسی از این فیلم دریافت کردند. تماشاچی‌ها حتی روی زمین تا نزدیکی پرده سینما هم نشسته بودند. همان‌روزها فیلم‌های دیگری به نمایش درمی‌آمدند که خبری در سالن‌های نمایششان نبود.

برای همه این‌هاست که فکر می‌کنم «هیس» حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. این فیلم به راحتی با مخاطب مردمی ارتباط برقرار می‌کند.

خانم درخشنده جزو سینماگرانی است که بدون نمایش و شو، فیلم‌های خود را می‌سازد. او فیلمسازی است که نمی‌خواهد چیزی به رخ جهان بکشاند. درخشنده همیشه دغدغه‌های جدی از این جنس برای نشان دادن مسائل جامعه ما داشته است.

درخشنده این‌بار در فیلم هیس به موضوعی پرداخته که مسئله جهانی است و طبیعتا مخاطبانی جهانی دارد. من در آمریکا زندگی و تحصیل کرده‌ام و می‌دانم موضوع آزار جنسی کودکان چقدر دغدغه و مسئله آدم‌های آن سوی آب و کشورهای مختلف است.

این مسئله و ناهنجاری تنها مختص کشور ما نیست، اما متاسفانه وقتی در ایران آزار جنسی صورت می‌گیرد برای حفظ آبروی افراد و تحت عنوان آبروداری این مسئله پنهان می‌شود. خوشحالم که بالاخره اجازه داده شد سینما به این موضوع بپردازد. به نظرم این مسئله می‌توانست ۳۰ یا ۴۰ سال پیش در سینمای ما مطرح بشود.

ما ملتی هستیم که به راحتی به دیگران اطمینان می‌کنیم و در بعضی موارد همین اطمینان باعث بروز حوادث بسیار دردناکی می‌شود.

برای همه این‌هاست که این فیلم را دوست داشتم، چون دغدغه طرح مسائل مردم را دارد. به نظرم باید مردم برای تماشای این فیلم وقت بگذارند و حتما به تماشای آن بروند. امیدوارم که «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» اکران بسیار موفقی داشته باشد.