کسی از رنج حفارها خبر دارد؟

روزنامه همدلی نوشت: هوا گرم است؛ در میدان نفتی رگ‌سفید گچساران، بوی نفت می‌آید و گاز؛ تمییزشان از هم دشوار است؛ حفار در ارتفاع ۲۰ متری سطح زمین، روی سکویی ایستاده که دکل را روی آن سوار می‌کنند؛ به آن‌ها که پایین‌اند، می‌گوید که چه لوله‌ای بگذارند، مته را کجا کار کنند و از این قسم توضیحات؛ موهایش سفید شده اما جوان است هنوز.

پانزده متر بالاتر، دکل‌بان ایستاده؛ خودشان می‌گویند «دریک‌من»؛ لوله‌های حفاری را که به هم وصل می‌شوند از بالا می‌گیرد، جدا می‌کند و می‌دهد دست جرثقیل تا فروکند در چاه؛ شاید در عمق ۳۰۰ متری زمین؛ این دریک‌منِ جوان و چابک، اندازه یک کف دست فضا زیر پایش دارد و همین‌طور که از طناب آویزان است، دست دردست‌های جرثقیل، میان زمین و آسمان می‌رقصد و حواسش به حفار هست؛ حفار هم حواسش به او؛ و این لوله‌ها مدام بالا و پایین می‌شوند.

وقتی که به گاز می‌رسند، باید مته عوض کنند و همه لوله‌ها را دربیاورند؛ مرتب هم باید گِلی را که از زمین بالا می‌آید، بررسی کنند که بفهمند گاز کجای عمق زمین است و نفت کجای آن؛ حالا اشتباه در گِل‌شناسی بوده یا بالا و پایین‌کردن لوله‌ها، هرچه که بوده، حفار و دکل‌بان اول خیال می‌کنند ادامه همان گرمای بی‌رحم اما مهربان است که عادت‌کردن را به آن‌ها آموخته. کار می‌کنند، عرق می‌ریزند؛ می‌رقصند؛ بالا را نگاه می‌کنند؛ پایین را می‌پایند؛ آتش را می‌بینند؛ معلق می‌شوند؛ و تمام زندگی‌شان در آن لحظه می‌شود حفظ تعادل در میان آتش و گرما و بینی‌شان پُر می‌شود از بوی تند گاز و نفت.

شاید در خیالشان لحظات استراحت کنار خانواده یا یک عکس یادگاری در طبیعت، بالا و پایین می‌رود که این‌چنین عادت‌وار، فراز و فرود آهن را نظاره می‌کنند. اول خیال می‌کنند ادامه ملزومات کار یک دکل‌بان و حفار است اما اشتباه گِل‌شناس بوده یا هرچه، گاز فوران می‌کند؛ آتش زبانه می‌کشد؛ دکل منفجر می‌شود و دکل‌بان و حفار هر دو با هم دود می‌شوند و می‌روند توی هوا و تمامی سلول‌های بدنشان در آتش به رقص درمی‌آید.

از فرسنگ‌ها فاصله، خبر آتش‌گرفتن دکل حفاری به سراسر کشور مخابره می‌شود:«دکل شماره ۹۵ فتح در منطقه رگ سفید، منفجر شد؛ محمد سلیمی و فرزاد ارزانی در آتش‌سوزی این میدان نفتی جان خود را از دست دادند.»؛ و خبرها ادامه نمی‌دهند که از آقای ارزانی که موهایش سفید شده اما هنوز جوان است، یک عکس مانده که پشتش به یک طبیعت زیباست با لباس‌های یکدست سفید و عینک آفتابی قشنگی هم زده؛ می‌گویی چه قدر هم «خوش‌تیپ» بود.

محمد سلیمی هم یک عکس دارد با همان لباس دکل‌بانیَش که جای طناب‌پیچی هم دارد؛ همان‌ که با آن توی هوا می‌رقصید؛ از آقای ارزانی جوان‌تر است و از آن چهره‌های جنوبی نمکی دارد. می‌پرسی این‌ها دستمزدشان چه‌قدر بوده؟ برای رقصیدن در آتش چه چیز راضی‌شان می‌کرد؟

وب گردی

%۲۵ تخفیف ایمپلنت دندان دیجیتال و تمام خدمات دندانپزشکی

اقساطی با ضمانت مادام‌العمر

ویزیت و مشاوره رایگان ⇱

دریافت تخفیف ایمپلنت

پالایشگاه نفت تهران

محتوای حمایت شده

مطالب بیشتر

تبلیغات متنی

خرید اکسسوری و زیورآلات نقره

دستبند پاندورا

گل آپارتمانی

مرجع موزیک جدید

مرجع اخبار و نتایج زنده فوتبال

دانلود آهنگ

رزرو هتل توسط الی گشت

مطالب مرتبط

ابزارهای کاربردی

نظر کاربران

غلامرضا ثیابی اهواز

سه‌شنبه ۹ آبان ۱۳۹۶

آقای وزیر نفت جناب زنگنه شرکت ملی حفاری و تمامی پرسنل آن دریا بید یاد شهدای حفاری را گرامی میداریم
بینلم

سه‌شنبه ۹ آبان ۱۳۹۶

متاسفانه حقوق و مزایای نفتی ها را با یک معلم که صبحانه و نهار و شام را کنار خانواده تناول میکنند میگویند باید یکی باشد،نفتی ها پول خونشان را میگیرند،بهترین دوران عمر خود را در نفت میگذرانند همینکه در سنین پیری که سالخورده شدند و نای ندارند بازنشسته و بلافاصله هم استراحت نکرده فوت میکنند..فقط یک نفتی میداند من چی میگم نه معلمی که سختی کارش فقط یک تخته وایت برد هستش و یک ماژیک رنگی،البته نمیخواهم کار و زحمت آنها را نادیده بگیرم فقط میخوام بگم این کار کجا و اون کار کجا....نفتی های عزیز خسته نباشید...خدا یار و همراهتان باد