انتقاد «جمهوری اسلامی» از اظهارات احمدی نژاد

روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: نظام جمهوری اسلامی ایران طی سال‌ها و دهه‌های گذشته همواره در «شرایط حساسی» قرار داشته است که اگرچه برخی آنرا دستمایه طنز قرار می‌دهند ولی وقتی به مسائل و حوادث این قریب به چهار دهه درست دقت شود، مقطعی را سراغ نداریم که در آن حادثه‌ای و ماجرایی رخ نداده باشد.

برخی از این شرایط حساس را واقعاً دشمنان این نظام نوپا و مستقل ایجاد کردند که حوادث بزرگ دهه اول انقلاب و از همه مهم‌تر تحمیل یک جنگ هشت ساله و درگیر شدن همه توان کشور به دفع تجاوز دشمن بعثی و پس از آن بازسازی خرابی‌ها اختصاص یافت.

ولی این، همه ماجرا نیست. حساسیت را گاه و بیگاه بویژه در دو دهه گذشته، خودمان بوجود آورده‌ایم نمی‌توان بطور کلی نقش دشمن را نادیده گرفت اما قدرت طلبی‌ها و فساد ناشی از آن و تبعات گسترده‌ای که در همه زمینه‌ها داشته که ربطی به دشمن ندارد.

آیا تخریب شخصیت‌ها و به حاشیه بردن نیروهای انقلابی کار دشمن بود؟ بی‌تدبیری در اداره امور که منجر به فسادهای چند هزار میلیارد تومانی شد، به وجود آوردن گروه‌های خودسر برای تخریب رقیب، دروغ و تهمت و رواج بداخلاقی، دشمن تراشی‌های بی‌دلیل در سیاست خارجی، راه دادن افراد و جریاناتی که هیچ نسبتی با انقلاب نداشتند به سوی مناصب و جایگاه‌های تعیین کننده، و مصادیق فراوانی از این دست به دشمن ربطی ندارد.

اینها هنرنمایی‌ محض خودمان می‌باشد و در این میان آتش زدن به باورهای نسل دوم انقلاب و بدبین کردنشان نسبت به نظام که واقعاً گناهی نابخشودنی است. این بدبینی فقط برای شرایط موجود نیست بلکه نسبت به اصل و اساس انقلاب اسلامی و اهداف و انگیزه‌های آن نیز صدق می‌کند.

چگونه می‌توان بی‌اعتمادی ایجاد نکرد وقتی فردی که ۸ سال در مسند ریاست قوه مجریه این نظام بوده، در فضای مجازی و از طریق ویدئو کنفرانس با مردم صحبت می‌کند و با طرح مواردی که متاسفانه پاسخگویی نیز برایش پیدا نمی‌شود همه را دچار تناقض فکری می‌نماید؟ می‌گوید: حمله به سفارت انگلیس با اطلاع انگلیسی‌ها و نظام بوده و حتی رسانه ملی را متهم به پخش مستقیم این رویداد می‌نماید.

از وقایع دیگر، فساد در سایر قوا، لکه‌دار کردن چهره‌های انقلابی و زمامداران و نهادهای انقلابی و... هرچه می‌خواهد می‌گوید و چون کسی نیز پاسخ نمی‌دهد عده‌ای از مردم باور می‌کنند و از فسادهای گسترده دوران حاکمیت خود وی غافل می‌گردند. با این اوضاع، کدام ارزش برای اعتقاد باقی می‌ماند؟ کار به جایی می‌رسدکه برخی از چهره‌های انقلابی و پیشرو در نهضت، از بسیاری کارها تبری می‌جویند و مرتب تکرار می‌کنند: ما نقشی نداشتیم. ما نمی‌خواستیم کار به اینجا بکشد! گویا هر کس تیشه‌ای برداشته و به ریشه‌های این درخت می‌زند بدون آنکه متوجه عاقبت کار باشد. این سوراخ کردن عرشه یک کشتی است که همه بر آن سوار هستند. انقلابی‌ها منزوی می‌شوند و عده‌ای غیرانقلابی و تازه به دوران رسیده، جای آنان را می‌گیرند.