نقش و حضور چهره‌ ها در کنار زلزله‌ زدگان

افکار عمومی به چهره‌ها و رفتارشان نه تنها روی صحنه،پرده سینما یا زمین مسابقه توجه می‌کنند که هر حرف و حرکت و حضور اجتماعی آن‌ها را نیز دنبال می‌کنند.حالا این شخص می‌خواهد پرویز پرستویی،علی کریمی یا تتلو باشد. به علاوه از آن‌جا که رفتار و کنش‌های چهره‌ها بضاعت زیادی در تقلیدشدن از سوی مشتاقان دارد روانشناسان و جامعه شناسان با جدیت بیشتری این شور وعلاقمندی را که می‌تواند موج آفرین باشد دنبال می‌کنند.

به دنبال هر مصیبتی هم چون زلزله مجموعه‌ای از واکنش های روانی شکل می‌گیرد.چندی نمی‌گذرد که مصیبت‌زدگان در می‌یابند که باید زندگی خود را دوباره آغاز کنند.اما فشار روانی طاقت فرسا تا مدت ها توان بلند شدن را از بسیاری از آن ها می‌گیرد.انگار زمان می‌برد تا دل و دماغ‌ها برگردند.امیدوارم همان‌طور که این اشتیاقِ ملی این روزها غوغا کرد به قول مرضیه برومند در روزها و ماه‌های آتی بی‌آن که به سرنوشت بم و رودبار دچار شود، ادامه داشته باشد.شاید آن موقع مردمِ جفاکشیده از تلخیِ روزگار نیازهای دیگری غیر از مایحتاج اولیه داشته باشند.

آن چه در آبان‌ماه ۱۳۹۶ در استان کرمانشاه دیده می‌شود غرورآفرین است اما اگر در بهار ۱۳۹۷ هم چهره‌ی سرشناسی را دیدیم که مدام در راهروهای شورای شهر،فرمانداری،ارشاد و یا شهرداریِ سرپل ذهاب و کرمانشاه برای اخذ مجوز راه‌اندازی یک نهاد حمایتی یا موسسه هنری یا خیریه‌ای آموزشی در یک روستا بالا و پایین می‌رود و برغم شنیدن جواب‌هایِ سربالا باز کم نمی‌آورد باور می‌کینم که مشاهیرِ امروز ما فراتر از هیجاناتِ قهرمانانه‌ی امروز افق‌های دورتری را می‌بینند.