ریما رامین فر در به در دنبال مورچه!

روزنامه تماشا: ریما رامین فر در گفتگو با مجله ایده آل درباره آخرین بارهای بامزه زندگی اش حرف هایی به زبان آورده که بخشی از آن را در ادامه می خوانید:

- بچه ام واکسنی که باید قبل از کلاس اول بزند را زد و چون خیلی آقا و با شخصیت بود ما رفتیم برایش جایزه گرفتیم (می خندد) جایزه اش هم یک وسیله کمک آموزشی است. می شود گفت دوتا طلق است که بینشان شن قرار می گیرد. آموزش می دهد که می توانید 40 یا 50 تا مورچه را داخل شن ها بریزید و به مرور خانه سازی، تونل زدن، اینکه غذاها را کجا می برند و اگر یکی از آنها مرد جنازه اش را کجا می گذارند را ببینید.

ما در این یک هفته درگیر جمع کردن مورچه بودیم! خیلی هم عجیب است! وقتی یک شیء شیرین از دستتان می افتد سریع مورچه جمع می شود ولی در این یک هفته ما هر چی هر جا می اندازیم خبری نیست! توی حیاط نان انداخته ایم، مربا و میوه گذاشته ایم. انگار که فهمیده اند این یک دام است! فکر کن مورچه جمع نمی شود! شکر می ریزید مورچه نمی آید! آخر تو از کجا می دانی من با تو کار دارم! حالا خوب است ما نمی خواهیم بکشیم شان، می خواهیم خانه باصفایی برایشان درست کنیم!

- من هر روز از خانه مان با ماشین به تئاتر شهر می آیم و تا مرز سکته می رسم و از تئاتر شهر می روم خانه و به مرز سکته می رسم! به نظرم مردم ما در رانندگی خیلی مردم بدی هستند. همین گروه آلمانی که گفتم با آنها همکاری مشترک داشتیم برای تمرینات به تهران آمده بودند. من از زبان آن خانم آلمانی یک جمله بسیار دردناک شنیدم که هنوز هم قلبم را فشار می دهد. گفت وقتی ما وارد کشور شما می شویم می گوییم وای مردم چقدر نازنین هستند. چقدر مهماندوست، با صفا و گرم هستندولی وقتی مدتی می گذرد تو می گویی نه، این چهره واقعی شان نیست! چهره واقعی شان همانی است که پشت فرمان است؛ همانی که راه نمی دهد؛ همانی که دهانش را باز می کند و لیچار می گوید. آن چهره واقعی شان است. به نظرم خیلی غم انگیز است ولی واقعیت دارد.