گلایه هایی در مورد نظام جامع رسانه ای

⃣ نیما نور بخش در روزنامه بهار نوشت: خطاب به رییس جمهور محترم می‌گویم آقای روحانی متأسفم. خطاب به معاونت مطبوعاتی محترم می‌گویم آقای انتظامی. با ما صادق باشید. با ما خبرنگارانی که سال هاست با چندرغاز حقوق این شغل و دردسرهایش ساخته‌ایم و دم نزدیم. با ما که از وام و بیمه و مزایا و حقوق دندانگیر فقط وعده شنیدیم اما عقب ننشستیم. شرافت قلم را نفروختیم و از نقد مشفقانه گفتیم نه قهر مغرضانه.

آقای رییس جمهور، می خواهید برای مان پروانه صادر کنید خیلی خوب است اما چرا عدول از وظایف حرفه‌ای مان را با لغو پروانه تهدید می‌کنید؟ اصلا نظام جامع رسانه‌ای یعنی چه؟ مگر شغل ما، مهندسی یا پزشکی ست که برایش نظام جامع تعریف کرده اید؟ اگر مهندسان و پزشکان چنین سازمانی دارند از سر این است که شغلی تجربی و فنی دارند اما علوم انسانی که زیر ذره بین دولت نمی‌رود که برود هم زنده نمی‌ماند. بماند که انتشار خبر از زندگی مسئولان و بزرگان را هم ممنوع اعلام کرده اید. در همه جای دنیا به پاپاراتزی‌ها پول چند برابری می‌دهند تا در زندگی افراد معروف سیاست و هنر و ورزش سرک بکشند و نیک و بدش را منتشر کنند آن وقت شما می‌گویید این ممنوع و آن ممنوع؟

معتقدم با این لایحه، خبرنگار بدل به کارمند روابط عمومی می‌شود. یک پروانه روزنامه نگاری می‌خواهید بدهید و به بهانه اش، همه را از غربال رد می‌کنید.

از محرومیت کیفری گفته‌اید و ساماندهی آن. این محرومیت همان دردی ست که روزنامه نگاران خواسته و ناخواسته ممکن است دچارش شوند. در این صورت آیا با آن‌ ترکیب که برای تایید صلاحیت ما چیده‌اید می‌خواهید او را بیش از پیش درگیر خودسانسوری کنید؟ این لایحه و اجرای آن اگرچه نکات مثبتی هم دارد اما دو پاشنه آشیل دارد: افزایش سانسور و خودسانسوری. دولت محترم بهتر است به جای این همه لطف و محبت، عنان کار را به انجمن صنفی روزنامه نگاران بسپارد و همچون تمام دنیا پای خود را از رسانه داری و سیاستگذاری برای رسانه‌ها بیرون بکشد.