بهشتی: جامعه روحانیت، پیشقدم شود

ابراهیم بهشتی در روزنامه ایران نوشت: «گفت‌ و‌ گو» از سوژه‌هایی است که این روزها در رسانه‌ها به‌ صورت برجسته دنبال می‌شود. اصلاح‌طلبان و برخی چهره‌های اعتدالگرا همچون مرحوم آیت‌الله هاشمی و حجت‌الاسلام ناطق نوری هم حداقل در یک دهه اخیر همواره منادی گفت‌ و‌ گو بین جریان‌های سیاسی بوده‌اند.

در طول سال‌های گذشته البته اصولگرایان از پیشنهادهای مختلف که در قالب «آشتی ملی» یا «گفت‌ و‌ گوی ملی» مطرح شده استقبالی نداشته بلکه گاهی نیت خوانی کرده و طرح چنین موضوع هایی بخصوص ایده رئیس دولت اصلاحات برای «گفت‌ و‌ گوی ملی» را مفری دانسته‌اند برای آنچه خود سرپوش گذاشتن به مواضع اصلاح‌طلبان در انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ می‌خوانند. با این همه چند انتخابات برگزار شده اخیر نشان از آن داشت که سکه اصولگرایی رونق سال‌های گذشته را ندارد.

اصلاح‌طلبان اگر چه از سوی برخی تریبون‌ها و رقبای خود متهم به انواع صفات شده‌اند، اما پایگاه اجتماعی آنها همچنان جدی و قابل توجه باقی مانده است. اصلاح‌طلبان هم البته از گذر تحولات چند ساله اخیر تجربه اندوخته و در سیاست ورزی خود تجدید نظر کرده‌اند. ائتلاف با میانه روها و اعتدالی‌ها نمود همین تجربیات است که اگر چه حرف و حدیث‌هایی درباره نتایج آن وجود دارد، اما مدافعان تداوم ائتلاف همچنان دست بالا را دارند.

در این میان اصولگرایان هم به نظر می‌رسد بعد از شکست‌های متوالی و بویژه انتخابات ریاست جمهوری به‌خود آمده و سخن از تجدید نظر می‌کنند. بیراه نیست که ضرورت گفت‌ و‌ گو و تعامل بین جریان‌های سیاسی در بین این اردوگاه نیز طرفدارانی پیدا کرده است. چنانکه عباس سلیمی نمین از چهره‌های برجسته این جریان در گفت‌ و‌ گو با روزنامه ایران بر تعامل بیشتر جریان‌های اصیل سیاسی تأکید کرد. دیدار برخی اعضای مرکزی جامعه روحانیت مبارز با رئیس جمهوری هم بحث‌هایی را به میان آورده که در لابه لای آن برخی همچون حسام‌الدین آشنا مشاور روحانی گزینه گردش یا تمایل راست یا همان اصولگرایان به روحانی به‌عنوان نماد رویکرد اعتدالی را دور از ذهن نمی‌دانند.

رجزخوانی‌ها و اقدامات ضد ایرانی کاخ سفید به همراه برخی کشورهای منطقه هم مزید بر علت شده تا موضوع تعامل و گفت‌ و‌ گو در راستای تقویت وحدت داخلی بیش از پیش شنیده شود. در حقیقت امروز کمتر صدای جدی در مخالفت با اصل تعامل و گفت و گو شنیده می‌شود اگر چه در چند و چون آن بحث‌ها و «ان‌قلت»‌هایی هم وجود داشته باشد،اما نکته قابل تأمل بسنده کردن به تأکیدها درباره گفت‌ و‌ گو است بدون آنکه هیچ گام عملی در این راستا برداشته شود. به نظر می‌رسد موانع موجود بر سر راه گفت‌ و‌ گو در ایران آنقدر جدی و پر وزن هستند که شکستن آنها براحتی امکانپذیر نیست.

شاید جدی‌ترین نمونه این قبیل گفت‌ و‌ گو‌ها همان نمونه مکتوب مرحوم حبیب‌الله عسگر اولادی از چهره‌های برجسته جناح راست با محمدرضا خاتمی دبیر کل وقت جبهه مشارکت باشد که همچنان در ذهن‌ها به‌عنوان یک تجربه قابل دفاع از آن یاد می‌شود. بر همین اساس می‌طلبد تشکل‌های استخوان خردکرده و با سابقه‌تر مجموعه‌های سیاسی داوطلب این مهم شده و «تابو»ی گفت‌ و‌ گو‌ها را بشکنند. جامعه روحانیت مبارز و مجمع روحانیون مبارز دو تشکل مادر در دو جریان سیاسی محسوب می‌شوند که انتظار می‌رود در این راه پیشقدم شوند و بحث‌های نظری و توصیفی را اجرایی کنند.