اولویت اصلاحات کدام است؛ کادرسازی یا مذاکره؟

چند وقتی است که بعضی اصلاح‌طلبان از لزوم مذاکره این جریان سیاسی با اعضای شورای نگهبان صحبت می‌کنند. امروز هم سخنگوی شورای نگهبان گفته بود شورای نگهبان محلی برای چانه‌زنی سیاسی نیست. به دنبال این مطلب این جای سوال است که اگر این جریان سیاسی فکر می‌کند اصلاح‌طلبان شناسنامه‌دار با مشکل ردصلاحیت رو‌به‌رو هستند چرا این جریان سیاسی نیروی جدیدی تربیت نمی‌کند تا مشکل عبور از فیلتر نظارتی شورای نگهبان را نداشته باشد؟ البته بحث کادرسازی و تربیت نیروهای سیاسی جوان درباره جریان اصولگرا هم لازم است اما اصولگرایان به اندازه اصلاح‌طلبان دغدغه تایید صلاحیت را ندارند.

مشکل شورای نگهبان با یک قشر سنی خاص نیست. اگر یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب جوان هم وارد کارزار انتخاباتی شود، با مشکل ردصلاحیت رو به رو می‌شود. مثلا ارتباط با آقای خاتمی می‌تواند یک جرم و دلیلی برای ردصلاحیت باشد. فعالیت در بعضی از احزاب که منحل شده اند هم می‌تواند یکی دیگر از دلایل ردصلاحیت باشد. هر فعالیتی به اسم اصلاح‌طلبی که جنبه‌های اعتراضی داشته باشد می‌تواند فرد را با عناوینی مثل عدم التزام عملی به اسلام یا اقدام علیه امنیت ملی در معرض ردصلاحیت قرار دهد. بنابراین اینجا دیگر بحث جوان یا غیرجوان نیست.

اگر تربیت نیرو انجام می‌شد فکر می‌کنید همین وضع ادامه پیدا می‌کرد؟

فرقی نمی‌کند اگر کسی قبل از ورود به مجلس به خاطر مواضع اصلاح‌طلبانه‌اش شناخته شود یا بعد از آن در هرصورت با مشکل عبور از فیلتر شورای نگهبان رو به رو خواهد شد. مگر اینکه افرادی خنثی و ابن‌الوقت باشند و مواضع شخصی خود را ترجیح دهند.

از صحبت‌های شما و آنچه در واقعیت اتفاق می‌افتد ظاهرا تناقضی وجود دارد. آقای جهانگیری در انتخابات گذشته تایید صلاحیت و با برند اصلاح‌طلبی وارد انتخاب شد. درباره آقای عارف هم وضع همینگونه است. او هم در ۹۲ و هم در ۹۴ تایید صلاحیت شد. در بین چهره‌های شاید رده پایین‌تر هم نمونه‌ای مثل الیاس حضرتی وجود دارد. این‌ها را چگونه تحلیل می‌کنید؟

این افراد به خاطر ارتباطات خاص خود با بعضی کانون‌های قدرت اصولگرا تایید شده‌اند. اینگونه نبوده که این افراد به عنوان یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب در صحنه حضور فعال داشته باشند و بعد تایید شوند. آقای جهانگیری تا انتخابات ۹۶ موضع اصلاح‌طلبانه خاصی اتخاذ نکرده بود. اما شما خواهید دید که آقای جهانگیری که در انتخابات گفتند من کاندیدای اصلاح‌طلبم بعدها با مشکل رو به رو می‌شود. درباره آقای دکتر عارف هم همینگونه است. اگر ایشان از ۸۴ تا ۹۲ موضع گیری می‌کرد قطعا ایشان هم مشمول حذف می‌شد. آقای عارف به خاطر ارتباطاتی که با جریان اصولگرا دارد و مواضع میانه‌روانه خود تایید صلاحیت شد. اگر آقای عارف مثل آقایان صادقی یا مطهری عمل کند ایشان هم ردصلاحیت می‌شود. شورای نگهبان با کسی تعارف ندارد.

اما همین آقای عارف در ۹۲ به اسم کاندیدای اصلاح‌طلب وارد شد و دو سال بعد در انتخابات ۹۴ تایید صلاحیت شد.

بله ایشان در ۹۲ کاندیدا شد اما مواضع حساسیت برانگیزی اتخاذ نکرد. آقای عارف هم آن زمان مورد قبول جریان اصولگرا بود و هم الان.

بگذارید به سوال اولم برگردم. شما اساسا با این تربیت نیرو موافق هستید؟

آنطور که شما درباره آقای عارف و جهانگیری گفتید اگر قرار است تربیت نیرویی در جریان اصلاح‌طلب صورت بگیرد باید به این صورت باشد تربیت نیرو باید در خفا باشد و نیروهای جدید با اصولگرایان میانه خوبی داشته باشند. اینطور نیست؟

دقیقا همین است. باید مشی حکومتی داشته باشند. یعنی دکمه بالای یقه پیراهنشان را ببندند، ته ریشی بگذارند و آسه بروند و آسه بیایند. در واقع حرکتی نداشته باشند که باعث رنجش جریان مقابل شود.

معتقدید این گونه تربیت نیرو الزاما در جریان اصلاح‌طلب باید صورت بگیرد؟