واکاوی زمینه‌ های مبارزه با خشونت علیه زنان

روزنامه شرق در گزارشی نوشت: وجود روزی مانند «روز جهانی رفع خشونت علیه زنان» که از سال ١٩٨١ تاکنون هرساله در ٢٥ نوامبر گرامی داشته شده و مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۹ این روز را به‌عنوان روزی جهانی برگزیده است، ازآن‌رو ضرورت دارد که بتوان در آن در زمینه‌های مختلف بحث و پرسش‌هایی را مطرح کرد.

یکی از مهم‌‌ترین فایده‌های وجود چنین روزی آن است که در مورد انواع خشونت در آن روشنگری می‌شود؛ اینکه خشونت فقط خشونت بدنی نیست، هرچند هنوز در بخش بزرگی از جهان خشونت بدنی نسبت به زنان اعمال می‌شود و زنان، هم از لحاظ جسمی و هم از لحاظ امنیت حقوقی و قضائی و هم از لحاظ اقتصادی در معرض آسیب بیشتری قرار دارند.

خشونت از طرف د‌ولت‌ها و همچنین از سوی نظام‌های فرهنگی نیز اعمال می‌شود و یکی از مهم‌ترین انواع آن که مسکوت گذاشته می‌شود، جنگ‌افروزی‌ها در سراسر دنیا به علت سلطه مافیای اسلحه است. بسیاری از زنان و دختران و کودکان در سراسر جهان به دلیل جنگ‌افروزی‌ها و خشونت‌های تروریستی در معرض خطر قرار دارند. اکنون جهان در یکی از موقعیت‌های بحرانی خود قرار دارد و شاهد این هستیم که زنان و کودکان در کشورهایی مانند یمن بمباران می‌شوند یا در سوریه که در آن انسانیت شرمنده شد از اینکه بسیاری از کشورهای جهان تلاش کردند آن را تجزیه کنند. در سطح داخلی کشورها نیز گاهی اوقات فرهنگ مردسالار اجازه نمی‌دهد زنان بتوانند به‌عنوان انسان به حقوق خود برسند؛ حقوقی مانند اینکه کار داشته باشند، امکان استفاده از دسترنج خود را داشته باشند، در تصمیم‌گیری‌های زندگی دخیل باشند، به ازدواج‌های اجباری وادار نشوند یا خریدوفروش نشوند. گاهی نیز قوانین و د‌ولت‌ها با ایجاد تضییقات به صورت سیستماتیک به خشونت‌ها دامن می‌زنند.

یکی از انواع خشونت نیز نادیده‌گرفته‌شدن زنان در فضاهای شهری و به‌عنوان شهروند است که در سطح شهر تهران با این نوع خشونت بسیار روبه‌رو می‌شویم؛ یعنی در معماری شهر تهران می‌بینیم که زنان و افراد کم‌توان (زنان را در بخشی از زندگی به دلیل حاملگی، مسئولیت بچه کوچک، نوع پوشش یا دسترسی‌نداشتن به وسایل نقلیه شخصی می‌توان در زمره افراد کم‌توان قرار داد) در معرض خشونت قرار می‌گیرند.

چون حضور راحت و امن برای آنها در فضاهای شهری نادیده گرفته شده است و شهر خطرزایی ساخته شده که عبور افراد پیاده در آن با خطر توأم است. برخی از قوانین مدنی ما نیز مصداق خشونت است؛ مانند اینکه اگر زنی حتی اگر با خطر جانی مواجه شود، بدون اجازه شوهر یا پدر حق ندارد به مکان امن دیگری پناه ببرد، چون پناه‌دادن به زن بی‌اجازه شوهر یا پدر او جرم تلقی می‌شود و این سبب می‌شود که یک فرد در معرض خطر نتواند از خطرهای جسمی و جانی فرار کند.