سرنوشت ۱۰ صياد بوشهری در هاله‌ای از ابهام

روزنامه اعتماد نوشت: هجدهم اسفندماه سال ۹۴، ١٠ صياد بوشهري توسط نيروهاي عربستاني دستگير شدند. ياسر ماهيگير، يعقوب فلاحيه، محمد فلاحيه، احمد ايرودي، مسلم علي‌پور، عبدالكريم عليپور، رمضان عليپور، جابر عليپور، عماد عليپور و احمد عليپور خانه‌هاي‌شان را براي كسب درآمد و ماهيگيري ترك مي‌كنند و تا امروز كه ۱۹ ماه از آن زمان گذشته است، هنوز آزاد نشده‌اند.

يك نفرشان هم كه در همان هنگام دستگيري مجروح شده، هيچ كسي از او خبري ندارد. خانواده اين صيادان مدت‌هاست كه چشم به در دوخته‌اند و منتظرند روزي كسي در خانه را بزند، يا تماسي بگيرد كه خبر از آزادي عزيزان آنها بدهد. اما خبري نيست. عربستاني‌ها مي‌گويند اينها بدون اجازه وارد آب‌هاي ما شده‌اند و بايد مجازات شوند.

يكي از فاميل‌هاي اين صيادان كه در طول اين مدت پيگير وضعيت آنها است، به «اعتماد» گفت: «خدا مي‌داند كي آنها را آزاد مي‌كنند. اين صيادان براي ماهيگيري لنگر زده‌بودند، زماني كه براي جمع كردن تور ماهيگيري اقدام مي‌كنند، آب جزر تور را به سمت آب‌هاي عربستان كشيده بود و زماني كه آنها مشغول جمع كردن تور بودند، توسط نيروهاي عربستان مورد حمله قرار گرفتند، به آنها تيراندازي شد و سپس دستگير شدند.

در جريان اين تيراندازي يكي از اين صيادان، رمضان علي‌پور، زخمي شد. از اين صياد زخمي هيچ كس، حتي آن ۹ نفر ديگر هم خبر ندارند اما با آن ۹ نفر در ارتباطيم و خداراشكر حال‌شان خوب است. همه اين صيادان فاميل‌هايم هستند.» او با اشاره به اينكه هنوز هيچ كاري براي اين صيادان انجام نداده‌اند، ادامه داد: «من به وزارت خارجه، استانداري بوشهر، بخشداري، بيمه، شيلات، درياباني و همه‌جا مراجعه كردم اما كسي كاري براي‌مان انجام نداده است. عربستاني‌ها مي‌گويند چرا اين صيادان به آب‌هاي خارجي آمده‌اند.

ايراني‌ها هم مي‌گويند رابطه‌اي با عربستاني‌ها ندارند و به همين دليل نمي‌توانند كاري براي‌شان انجام دهند.» اين فرد با اعتراض به رسيدگي‌ها به اين افراد و خانواده‌هاي‌شان گفت: «حتي دفترچه بيمه‌هاي اين افراد را تمديد نمي‌كنند. براي پيگيري تمديد بيمه‌هاي اين بچه‌ها به هرجا فكر كنيد، سر زده‌ام اما كاري براي‌مان انجام نداده‌اند. به خانواده‌هاي اين صيادان نه كمك مالي كرده‌اند، ‌نه وامي داده‌اند و نه حتي دفترچه‌هاي‌شان را تمديد كردند.

اگر اين اتفاق براي يكي از مسوولان يا آشنايان‌شان افتاده بود، خودشان راضي مي‌شدند كه در اين شرايط باشند؟

مي‌توانستند بدون حتي يكي- دو ماه حقوق گرفتن، به زندگي‌شان ادامه دهند؟» او همچنين درباره وضعيت خانواده اين صيادان گفت: «اگر بچه‌هاي شما دفترچه بيمه نداشته باشند، چه مي‌كنيد؟ آنها به اشتباه دستگير شده‌اند، بچه‌هاي‌شان چه گناهي كرده‌اند؟ خرج خورد و خوراك اين خانواده‌ها را مردم با لطف و محبت‌شان مي‌دهند اما ديگر براي بيمه‌هاي‌شان و خرج دوا درمان‌شان كه مردم نمي‌توانند كاري كنند. استاندار مي‌توانست وامي به اين خانواده‌ها بدهد.»

اين مرد بوشهري گفت: «چرا وقتي قايق‌هاي ديگر گم مي‌شوند، همه جا سر و صدا مي‌شود و خبرش پخش مي‌شود اما چرا اسامي اين ده نفر هيچ جا اعلام نشد؟ عربستاني‌ها مي‌گويند اينها سگ‌هاي ايراني هستند. مگر ما ايراني نيستيم؟ چرا برايمان كاري نمي‌كنند؟ مسوولان چه فكري مي‌كنند كه به اينها كمك نمي‌كنند؟ در اين ۱۹ ماه مسوولان هيچ پيگيري‌اي براي وضعيت اين ١٠ نفر نكرده‌اند.» به گفته او، اگر در نظر بگيريم كه هر كدام از اين ١٠ نفر چهار بچه داشته باشند، با دستگيري اين افراد زندگي حدود چهل، پنجاه نفر تحت تاثير قرار گرفته است. چهل، پنجاه نفر، ١٩ ماه است كه چشم به در دوخته‌اند تا عزيزان‌شان از درهاي خانه داخل بيايند.

سرنوشت اين ۱۰ صياد كه در عربستان گرفتار شده‌اند، يادآور سرنوشت صيادان اهل كنارك سيستان و بلوچستان است؛ همان‌هايي كه لنج صيادي‌شان در آب‌هاي سومالي گرفتار دزدان دريايي شدند.