هنوز هم می‌شود ایستاد

روزنامه بهار: «مسعود کیمیایی» روزهای شلوغی را می‌گذراند. یکی، دو روز است که فیلمبرداری بیست و نهمین فیلمش را آغاز کرده؛ «متروپل». فیلمی که بنا به تاثیرش از سینمایی با همین نام ساخته و برای اولین‌بار شخصیت اصلی‌اش «زن»ی است با بازی «مهناز افشار». پنجشنبه‌ای هم که گذشت، در موزه هنرهای معاصر مراسم بزرگداشتش برگزار شد.

فیلمساز ۷۲ ساله از درد پاهایش گفت، از کم‌سویی چشم‌هایش؛ اما درعین‌حال گفت که همه‌چیز خوب است. هنوز هم می‌شود ایستاد و این‌که هنوز تمام زندگی، این سرزمین، این شهر و کوچه‌ها، مردم را، عاشقانه دوست دارد. او اما از نگرانی‌هایش هم گفت. از دور افتادنش از دوستان قدیمی‌اش، از بهروز وثوقی، منفردزاده، نعمت حقیقی عزیز که در خاک است: «متاسفانه حس بدی دارم، هنگامی که می‌بینم سینمای دهه ۸۰ در حال نابودی است. این سینمایی که با آهن و دکمه است سینمای من نیست، سینمای بسیاری از ما نیست؛ البته شاید سینمای عده‌ای هم باشد و اتفاق دوباره‌ای سینما را راه‌اندازی کند. «یکه‌سوار» را ساختم که فروش نکرد و آن‌هایی که قرار بود فیلم را ببینند، نبودند. در فیلم «متروپل» سعی می‌کنم اتفاقی را که در درونم وجود دارد منتقل کنم. روزگار سختی است، روزگار فیلمسازی، سینما و موسیقی نیست. ما تمام تلاشمان را می‌کنیم که باشد، به هر جهت گلوی گرفته هم می‌تواند آواز بخواند.»

منوچهر اسماعیلی - دوبلور پیشکسوت- که در بسیاری از فیلم‌های او حضور داشته، به این مساله اشاره کرد که مسعود کیمیایی یکی از سه هنرمندی است که سینما و دوبله ایران را به راه راست هدایت کرده است. ناصر تقوایی، زنده‌یاد علی حاتمی و همیشه جاوید مسعود کیمیایی اما جواد طوسی نیز از نگاه ناگسسته او به ذات سینمای ایران گفت که موجب شده تا او یکی از نمونه‌ترین فیلمسازان ایران باشد: فکر می‌کنم تنها فیلمسازی است که جلوتر از بازیگران فیلم، نام خودش مخاطب جذب کرده‌ است. چند جلسه‌ای که در پشت صحنه فیلم اخیر او حاضر شدم با توجه به وضعیت جسمانی او می‌بینم که کیمیایی هنوز با سینما نفس می‌کشد.

در شرایطی که لوکیشن لاله‌زار به تبعید ناخواسته کشیده شده است، کیمیایی جلوتر از مدیران و سیاستگذاران فرهنگی، تیغه سینما متروپل را برمی‌دارد و چراغ آن را روشن می‌کند.» محمدرضا فروتن به عنوان بازیگر نسل جوان فیلم‌های کیمیایی که در این مراسم حضور داشت، روی صحنه آمد و گفت: «چه بزرگداشتی برای کیمیایی؟ واقعا چه بزرگداشتی؟ مدت زمانی است که می‌دانیم انسان بزرگی را در سینما داشته و داریم. این‌که چرا عاشقانه فیلم‌های او را دوست داریم یا چرا خوشمان نمی‌آید به گذشته و تجربه زندگی ما برمی‌گردد، به بخش اصلی که در درون ما می‌گذرد و نمی‌توان آن را انکار کرد.

موفقیت در سینمای کیمیایی نتیجه زندگی کردن است، قوانین او رعایت قوانین آزاد است، نه این‌که به نظر ما این قوانین حتما ثابت و درست است بلکه ما نیز باید قوانین خودمان را به دنیا بیاوریم؛ قوانینی که ما را به سوی رهایی، آزادی و سعادت می‌برد. در سینمای کیمیایی اهداف دیگران برای ما مهم است که شکل آن رفاقت و آدم بودن می‌شود.» پری زنگنه، خواننده «گنجشکک اشی‌مشی» در تیتراژ فیلم «گوزن‌ها»، گفت: «این آهنگ، لوگویی برای من شده است تا هر کجای دنیا که می‌روم صحبت از این ترانه شود .» همچنین جواد طوسی، پیام گلچهره سجادیه را که نتوانسته بود در این مراسم شرکت کند برای حاضران خواند.