ریشه عصبانیت روزنامه نگار اصلاح طلب از تلویزیون

سید‌محمود کمال‌ آرا نویسنده کتاب « اندیشه‌ورزی رنگین‌تر از یک انقلاب» در روزنامه فرهیختگان نوشت: پیکره هر رسانه‌ای با میزان دیده‌شدن توسط مخاطبانش حیات دارد. هرچه اقبال عمومی نسبت به روش یک رسانه نظریه منفی به خود بگیرد، به تبع آن ایجاد خوراک و خط فکری به جامعه دشوارتر خواهد شد.

با گذشت زمان و ایجاد بستر برای تبادل اطلاعات و اخبار، بدون ملاحظات سیاسی در شبکه‌های اجتماعی، از میزان توجه مردم به رسانه‌های جمعی کاسته شده است.

تنوع سوژه و نشر اخبار داغ و عامه‌پسند محبوبیت شبکه‌های اجتماعی را دوچندان کرده و رقیب جدی برای رسانه ملی شده است. صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران می‌کوشد با طراحی و پشتیبانی برنامه‌های چالشی نقصان ساختاری خود را در تولید محتوا و جذب مخاطبان جبران کند.

در سال‌های اخیر ساخت برنامه‌های بحث‌برانگیز توسط رسانه ملی راهبرد نوینی برای بازگشت جایگاه صدا و سیما به این اجتماع بوده است. برنامه سختانه که متولد این راهبرد نوین است، به ظن خود تلاش می‌کند با گفت‌وگوی سخت بین مجری و میهمان به مولفه شفافیت‌سازی بپردازد. این برنامه که نظایر آن در رسانه‌های بین‌المللی به هارد تاک معروف است در تلاش است تا از کل‌کل و اقتضائات سیاسی دوری کند و ماهیت فرهنگی خود را به مخاطبان جلوه دهد.

فقر وجودی چنین برنامه‌هایی در صدا و سیما سبب شده است تا اولین میهمان، آن برنامه را میز داغ محاکمه برای خود تصور کند. محمد قوچانی، روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب که اندیشه‌های خود را اکتسابی دانسته و آن را فارغ از برداشت‌های حزبی می‌داند، با سوالات و پیش‌فرض‌های مجری برنامه خود را تفهیم اتهام می‌کند.

فقدان برنامه‌های چالشی و مناظره‌ای در رسانه ملی و نشر اخبار مثبت در جامعه سبب شده است تا حتی ژورنالیست چپ‌گرای اسلامی که در گذر از راست مدرن سخن می‌گوید و از بازار آزاد هم دفاع می‌کند و به مالکیت خصوصی هم اعتقاد دارد، نتواند با چنین گفت‌وگویی ارتباط صادقانه برقرار کند.

محمد قوچانی که در روزی به دلیل اقدامات متناقض با قانون در سال ۸۸ در دادگاه حاضر شده بود، امروز نه‌تنها در مقام تحلیلگر برنمی‌تابد بلکه چنین برنامه‌ای را میز محاکمه و مجری آن را قاضی می‌پندارد.

بدون‌شک نگرش منفی مخاطبان عام، احزاب و شخصیت‌های سیاسی نسبت به رسانه، برگرفته از عملکرد و رویکرد سیاسی آن است. به نظر می‌رسد سختانه‌ای که شعار برنامه فرهنگی به دور از مجادله سیاسی را سر می‌دهد بتواند در صورت ادامه مسیر در درازمدت هویت اصلی خود را با پرسش‌ها و میهمانان مدعو برای مخاطبان بهتر جا بیندازد. پرسش‌هایی که هم میهمانان هزینه‌ای بر پاسخ دادن به آن نبینند و هم مخاطب بر این باور باشد که به رسانه بی‌طرف اعتماد کرده است.