با وجود برخی تصميم‌ها بايد به دولت اعتماد كرد؟!

احسان‌ اقبال سعيد در روزنامه قاون نوشت: پس از زلزله ویرانگر و جانسوز در برخی مناطق استان کرمانشاه، سیل حضور مردم در مناطق زلزله زده برای کمک و اعتماد به چهره های شهیر اجتماعی برای پرداخت نقدی و غیر نقدی و تاکید بر رسیدن به دست هموطنان رنجور از زلزله، این سوال اساسی را ایجاد کرد که چرا اعتماد عمومی به دستگاه های رسمی و دولتی کمک رسان کمرنگ شده و مردم ترجیح می دهند یا خود به مناطق زلزله زده بیایند یا به زیباکلام، علی دایی و دیگران اعتماد کنند؟

ارائه لایحه بودجه سال ۹۷ از سوی دولت حسن روحانی به مجلس، حاوی نکات حیرت انگیزی بود که شاید پاسخ بسیاری از سوالات مطرح شده در اذهان عمومی در ماه های اخیر را آشکارا به نمایش بگذارد. در همان بازه نيز خبري از مصوبه كميسيون برنامه وبودجه مجلس مبني بر حذف یارانه برخی گروه‌های مردمي برای تخصیص به مناطق زلزله زده منتشر شد و در ادامه خبر افزایش غیرمنطقی و حیرت انگیز عوارض خروج از کشور، نگاه‌ها را به مجلس دوخت.

اين وضعيت سبب شد تا بار دیگر این باور پررنگ‌تر شود که برای دولت و کارگزاران آن، دیواری کوتاه تر از مردم وجود ندارد و جیبی نيز آسان برداشت تر از جیب همین مردم وجود ندارد! تخصیص منابع برای مناطق آسیب دیده موردی مسلم و غیر قابل خدشه است اما سوال اساسی این است که چرا از جیب مردم و یارانه آن‌ها بايد برداشت شود؟ اذهان عمومی از خود سوال خواهد کرد چگونه است که بودجه های ویژه و خاصه خرج های هنگفت مورد خدشه قرار نمی‌گیرد و حقوق‌های نجومی و غیرقابل باور که از سفره انقلاب به برخی نورچشمی‌ها تعلق می‌گيرد، نباید محل تردید و قطع و ضبط به نفع محرومان و آسیب دیدگان قرار گیرد اما یارانه چهل و پنج هزار و پانصد تومانی مردم به چشم می آید و باید به نفع بریز و بپاش و بی کفایتی مدیریت ساکن و بی کفایت و پرهزینه دولتی مورد خدشه قرار بگیرد؟

چگونه است که بانیان و نویسندگان این مصوبه ابتدا سراغ حقوق های دریافتی بالای مدیران دولتی نمی روند تا بخشی از آن را به آسیب دیدگان تخصیص دهند؟ البته طبق نظر بسیاری ناظران، این مقدمه حذف کامل یارانه هاست. واقعیت این است که برای بسیاری از مردم، یارانه یک حق مسلم ناچیز است و چرا بايد از آن براي اقدامات ديگر برداشت شود؟ چگونه است كه بدهي‌هاي ميلياردي پرسپوليس و استقلال را گردن مي‌گيرند و نجومي‌خوارها را ذخاير انقلاب مي‌دانند ولي در این مواقع نگاه به جيب مردم دارند؟ از طرفي افزايش اينچنيني عوارض خروج از کشور كه برای هربار خروج بیشتر نيز مي‌ شود، جز راهزنی و جیب بری آشکار چه می تواند باشد؟ متاسفانه امروز برخي مسئولان در کنار صدا وسیما تبدیل به بزرگ‌ترین کاسب های جامعه شده‌اند که در اقدامی حیرت انگیز از آب نيز کره می گیرند و طنز ماجرا آنجاست که همین افراد و نهادها از بام تا شام از تریبون های رسمی، مردم را به اخلاقیات و دوری از دنیا نصیحت می کنند. دولت پاسخ نمی دهد کسانی که قصد خروج از کشور را دارند چه خدماتی دریافت می کنند که باید این گونه هزينه کنند؟ ارز دولتی مسافرتی که به یمن سکانداران نئولیبرال اقتصادی دولت از میان رفته است و از خدمات فرودگاهی نيز که نگوییم بهتر است و اگر در بلاد فرنگ ایرادی نيز گریبان هموطنان را بگیرد، پیگیری های وزارت خارجه برای اتباع ایرانی در ضعیف ترین شرایط خود قرار دارد.

نهادها و ارگان‌ها هر بار به بهانه ای از مردم پول های گوناگون می گیرند،کارت های ملی هربار به بهانه‌ای تعویض می شوند و پولی ستانده می شود،تعرفه‌های آب و برق و اینترنت هربار آرام و بی صدا افزایش می یابند و شهریه های دانشگاه های دولتی و غیره هر بار به بهانه های واهی افزایش مي‌يابد و هزاران درد و دل ديگر كه مي‌توان بيان كرد! با وجود تمام اين مسائل شاید اکنون بتوان علت رفتار مردم در قضیه زلزله کرمانشاه را درک کرد. مردم مشاهده می کنند دستگاه های دولتی خود در خالی کردن جیب آنان پیشتاز وحرفه ای تر از همه هستند، پس چگونه اعتماد کنند و کمک های خود را به چنین کارگزارانی بسپارند؟ در بيشتر مواقع گفته می شود حرف ها درباره حیف و میل کمک‌های مردم شایعه و ساخته پرداخته اذهان بیمار است اما مردم آشکارا می‌بینند همه شایعات درباره آوار شدن گرانی و مصیبت‌های جدید اقتصادی از شایعه به واقعیت تبدیل می شوند، پس چرا و چگونه باید اعتماد کنند.