آقای روحانی! خوب نیست مردم طور دیگر تصور کنند

مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: بر پایه صدها کامنت که پای مقاله اخیر با عنوان «ما و داستان روحانی؛ نقد آری، پشیمانی نه» گذاشته شده و با احتساب امتیازات مثبت و منفی سر به هزارها نظر می زند می توان گفت دست کم بخشی ازافکار عمومی در قبال رویکرد آقای روحانی پس از انتخابات ریاست جمهوری و نیز لایحه بودجه ۹۷ ابهامات، سؤالات و نظرات یا تصوراتی دارند.

با تأکید بر این که نویسنده این سطور در زمره پشیمانان نیست و احتمال می دهد برخی و نه همه «پشیمانم»‌ها را کسانی در فضای مجازی می‌ پراکنند که اتفاقا به روحانی رأی نداده یا اصلا رأی نداده باشند و خود پاسخ یا احتمال برخی موارد را می‌ داند اما انتقال این دیدگاه ها یا ابهامات یا تصورات می تواند مفید باشد:

از این رو می توان گفت:

آقای روحانی!

-خوب نیست مردم تصور کنند برخی از مواردی که تغییر لحن یا رفتار می دانند به خاطر فقدان هاشمی رفسنجانی است و روحانی نتوانسته از زیر سایه او بیرون بیاید یا قبلا با هاشمی رفسنجانی رو در بایستی داشته است.

- خوب نیست تصور شود پرونده «برادر» تأثیر داشته است.

- خوب نیست این شایعه درگیرد که روحانی به جای برنامه ریزی برای دوران محدود و کمتر از چهار سال پیش رو به فکر فردای ریاست جمهوری است.

- خوب نیست این احساس ایجاد شود که نگرانی از تبعات خروج آمریکا از پیمان برجام، او را دست به عصا کرده است.

- خوب نیست مردم بگویند با حذف یارانه نقدی ما قرار است بودجه مؤسسات خاص تأمین شود.

- خوب نیست این ذهنیت شکل گیرد که دولت در اختیار حلقه ای از حزب اعتدال و توسعه است که حتی کارگزاران را کنار زده و میدان را به چهره های این حزب سپرده است که هر چند به اندیشه های رییس جمهور نزدیک هستند اما در پیروزی او چه در سال ۹۲ و چه سال ۹۶ نقش اول را نداشتند و بدون حمایت اصلاح طلبان این اتفاق نمی افتاد.

- خوب نیست تصور کنند کف گیر به ته دیگ خورده و به خاطر همین سراغ افزایش عوارض خروج از کشور رفته اند.

- خوب نیست تصور کنند به جای طبقه متوسط که مهم ترین پایگاه رییس جمهوری هستند به بخش های دیگر چشم دوخته است.

- خوب نیست که به صدا و سیمایی که برنامه علیه دولت می سازد ۱۸۰۰ میلیارد تومان بودجه بدهد و نشریات حامی گفتمان توسعه از بی کاغذی منتشر نشوند

- خوب نیست مردم تصور کنند تلاش آنان در ۲۹ اردیبهشت ۹۶ به ثمر نرسیده و اسفند ۹۸ با صندوق ها قهر کنند و دو سال باقی مانده را با مجلسی بگذراند که در دو سال اول تجربه کرده بود.

چرا خوب نیست؟ چون مهم ترین سرمایه اجتماعی «امید» است...