عبور از روحانی را نخبگان اصلاحات تأیید نمی‌کنند

چون این حرکت بیشتر از آنکه یک حرکت منطقی باشد رفتاری ناشی از احساسات است. افرادی که به همین راحتی، کمتر از شش ماه پس از تشکیل دولت می‌گویند پشیمان شدیم، فردا هم با کوچکترین اتفاق مثبتی می‌توانند بگویند اشتباه کرده بودیم و پشیمان نیستیم. ضمن اینکه نباید جامعه را در این خصوص چندان مقصر بدانیم. به هر حال روی گروه‌های مختلف جامعه فشار است و برخی دیگر تاب تحمل ندارند و بهترین جایی هم که می‌شود به آن فشار آورد، همین دولت است. مسأله این افراد نیستند. مسأله اصلی جای دیگری است که این مسیر را هدایت می‌کند و مشغول مسیر دادن به آن است. جریانی که مشغول کف و سوت زدن برای این دست موضع‌گیری‌هاست و از آن ابراز خوشحالی می‌کند قطعاً در انتخابات

به نظر من عبور از روحانی هنوز پروژه نشده و یک سر و صدای مقطعی اما بلند است. ولی فارغ از این باید دو نکته را بگوییم؛ یکی وظیفه خود دولت و دیگری وظیفه نخبگان سیاسی. نخبگان سیاسی باید در این مقطع به مردم آگاهی بدهند و توصیف کنند که عبور از روحانی می‌تواند چه نتایج عملی برای جامعه در پی داشته باشد. نخبگان باید جلوی تئوریزه شدن این کار را بگیرند. اما وظیفه مهمی هم بر دوش دولت است که در ضمن اینکه تمرکز و انرژی زیادی را صرف رفع مشکلات کشور کند باید ارتباط صمیمانه‌تر و نزدیک‌تری با مردم و جامعه بگیرد. دولت امکانات رسانه‌ای زیادی ندارد اما از همین رسانه‌های محدودی هم که دارد باید به مراتب مؤثرتر از این چیزی که می‌بینیم استفاده کند. ضمن اینکه جایگاه ریاست جمهوری خودش به‌عنوان یک تریبون در ایجاد صمیمیت و ارتباط با مردم جایگاه ویژه‌ای دارد. دولتمردان و شخص رئیس جمهوری باید بیشتر و بی‌واسطه‌تر از این چیزی که هست، در میان مردم حاضر باشند و ساده‌تر و بی‌آلایش‌تر حرف خود را به مردم بزنند. من شکی ندارم که مردم اگر نگوییم تمام توضیحات دولت را ولی بخش زیادی از آن را قبول و درک خواهند کرد.