عباس عبدی: مشكل اصلي كشور كجاست؟

با قاطعيت مي‌توان گفت كه برخلاف تصور رايج كمبود عقل و فهم اقتصادي عامل اين مساله نيست. چون درك كردن نادرستي چنين سياستي حتي نياز به عقل آن‌چناني هم ندارد. لازم نيست كه فرد تصميم‌گير تحصيلكرده اقتصاد باشد تا به نادرستي اين سياست پي ببرد.

اگر قرار باشد از مصرف بنزين كاسته شود، يا بايد قيمت آن به نحو مناسبي و با بهره‌وري خوب، بالا رود يا آنكه سهميه‌بندي شود. سهميه‌بندي را به علل گوناگون نمي‌پذيرند، افزايش قيمت نيز در چارچوب رقابت‌هاي غيرملي و ستيزه‌جويانه سياست داخلي قرباني مي‌شود. البته فقدان اعتماد مردم به استدلال‌هاي موافقان در جهت مصرف بهينه و درست اين پول‌ها نيز مزيد بر علت مي‌شود تا كسي زير بار اصلاح اين سياست نرود. اين فقدان انسجام موجب مي‌شود كه مصرف بنزين با قيمت ارزان به منزله برداشتن از جيب دولت تلقي شود، چون دولت را موجودي غير از خود مي‌دانند، ولي در يك جامعه منسجم، دولت جيب ندارد، هرچه هست جيب مردم است و هيچ عاقلي با جيب خود چنين رفتاري را نمي‌كند. شايد گمان كنيد اين سياست نادرست فقط در حوزه بنزين و انرژي اجرا مي‌شود، اين گمان باطل است. آن فقدان انسجام عوارض خود را به همه سياست‌ها سرايت مي‌دهد و نه فقط در بنزين و سوخت.