چرا اخبار هولناک جای آموزش را گرفته‌ است؟

يكي ديگر از هشدارهاي ترس‌آور كه سال‌هاست تكرار مي‌شود؛ اين است كه در صورت وقوع زلزله بزرگ، نماي شيشه‌اي غير‌استاندارد بسياري از ساختمان‌ها بر سر شهروندان فرود مي‌آيد و يكي از عوامل افزايش قربانيان زلزله خواهد بود چنان كه به گزارش «ايران اكونوميست»، حميد عرفانيان جم، مشاور وزير راه و شهرسازي در اين‌باره مي‌گويد: «در هنگام وقوع زلزله به همان ميزان كه شيشه به افراد صدمه مي‌زند مصالح ساختماني نيز آسيب‌رسان هستند؛ در زلزله اخير منطقه غرب كشور تلفات نه ناشي از سازه‌هاي ساختماني كه ناشي از آوار مصالح ساختمان‌ها است. به كار بردن شيشه در ساخت و ساز به درستي آموزش داده نشده است و نيز تكنولوژي استفاده از آن در ساختمان رعايت نمي‌شود و به همين دليل در بلاياي طبيعي به اندازه آوار مصالح ساختماني خطر‌ساز است.»

عاليه شكربيگي، جامعه‌شناس، معتقد است با كمك دو كار مي‌توان جامعه را از مرحله ترس به مرحله آگاهي عبور داد؛ آموزش و اطلاع‌رساني دقيق. اين جامعه‌شناس به «اعتماد» مي‌گويد واكنش هيجاني مردم به زلزله تهران رفتاري هيجاني بوده كه بروز آن از جامعه آموزش نديده عجيب نيست. شكربيگي درباره حس ترس همگاني تكثير‌شده اين روزها مي‌گويد: «الان بسياري از مردم ساكت هستند اما ته ذهن‌شان به زلزله فكر مي‌كنند. اتفاقا بسياري از مردم زودتر از نهادهاي رسمي به فكر افتاده‌اند و مثلا جاهاي امن خانه‌شان را شناسايي كرده‌اند يا كيف‌هاي كمك‌هاي اوليه‌شان را تهيه كرده‌اند. اما اين رفتار همه‌گير نشده چون درباره‌اش آموزش و اطلاع‌رساني همگاني روي نمي‌دهد و مسوولان صرفا به بيان هشدار بسنده مي‌كنند.» به عقيده شكربيگي «هراس‌افكني» كاري از پيش نمي‌برد بلكه بايد با حفظ آرامش مديريت شهري خودش را به محله‌ها نزديك كند و از نزديك با مردم در محلات شيوه‌هاي مقابله با بحران را مرور كنند و محل‌هايي به عنوان محل‌هاي امن تعيين شوند. اين جامعه‌شناس تصريح مي‌كند الان وقت آن است كه «متوليان مديريت بحران» براي قبل، حين و بعد از زلزله سناريوهاي مشخصي را طراحي كنند و براي مقابله با آن آماده باشند و اين حركت نيازمند تغيير پارادايم از هشدار‌دهي به اطمينان‌بخشي و اطلاع‌رساني مداوم. وقت اما تنگ است.