آقای روحانی، پاس در عرض ندهید!

قانون نوشت: آقای روحانی، ادبیات جامعه تغییر کرده و این تغییرات مثل روز روشن است. نمی دانم به چه دلیل و دلایلی در برابر تغییرات، مقاومتی از جنس مهارشدگی یا بازدارندگی صورت می پذیرد؟ نیک می‌دانید که تغییر ادبیات تابعی از تغییر ذهنیت‌هاست و باید اعتراف کرد ذهنیت جامعه امروز آن چیزی نیست که در تصورات ذهنی حاکمیت غوطه ور است.

آقای روحانی، به عنوان مجری قانون اساسی در ادبیات پیشین و تکراری دچار« حل‌شدگی» شده اید! شاید بگویید ساختار به‌گونه ای چیدمان شده که گره های زیادی در آن یافت می‌شود؛ می گویم درست اما آیا فرصت آن گونه است که پیوستگی و استمرار گره‌ها، رفع گرسنگی و تشنگی ذهنیت‌های جدید جامعه را به همراه داشته باشد؟

آقای روحانی، صدای نسل نوجوان و جوان جامعه را بشنوید! در این شرایط حامل صدای این نسل به تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران باشید و به آنان تفهیم موقعیت و درک وضعیت موجود کنید! نگارنده به درهم تنیدگی ادبیات قدرت کاری ندارم اما وقتی واقعیت های موجود جامعه را می بینم از خواب زمستانی برخی مسئولان تاسف خورده که چگونه نمی‌توانند تحلیل مناسبی از جامعه امروز داشته باشند؟

آقای روحانی، روشی که محصول مورد پسند اکثریت ملت را تولید نکند آیا نباید دست به تغییر متد و روش زد؟ سالیان سال است که مثل بازی فوتبال فقط در عرض زمین بازی می کنیم و پاسکاری‌های تکراری آن‌قدر خسته کننده شده که صدای بینندگان را درآورده است.نه از پاس در عمق خبری هست و نه از سانتر و نه خطری متوجه دروازه حریف می شود! بینندگان گلی به دروازه حریف مشاهده نمی کنند اما گل به خودی و مهم تر اینکه از طریق ضد حمله های برق آسا ،گل های خورده زیبایی را مشاهده کرده اند.آقای روحانی، وقتی مردم تغییر روش و تاکتیکی از مراجع تصمیم ساز و تصمیم گیر مشاهده نمی‌کنند ناگزیر خودشان به تغییر تاکتیک و روش روی می آورند و به همین دلیل نيز در کنار صدای اعتراض اقتصادی ناشی از فقر و بیکاری و ....بخشی از جامعه، صدای اعتراض تصمیم‌سازان و تصمیم گیران بلند شده است و در واقع اعتراضات نقطه اشتراکی را بین مردم و مسئولان ایجاد کرده که باید آن را به فال نیک گرفت! زيرا مردم نواقص را از ناحیه برخی تصمیم سازان و تصمیم گیران می بینند و برخی از مسئولان نيز نواقص را از چشم بیگانگان می بینند و تاسف در این است که هیچ کدام خود را مقصر نمی دانیم و در واقع باید جمله « از ماست که بر ماست» را به جمله « از آن هاست که بر ماست» تغییر دهیم و تا زمانی که «آن ها» به جای «ما» نقش بازی می کنند، آش همان آش و کاسه همان کاسه است.

آقای روحانی، مگر می‌شود که « آن ها» بر مردم تاثیرگذار باشند و بر مسئولان تاثير نگذارد! همواره شنیده و خوانده‌ایم که همه ارکان نظام سیاسی با رای مستقیم و غیر مستقیم مردم انتخاب شده اند؛ بنابراین باید پذیرفت که مردم و مسئولان شبیه یکدیگر هستند و واقعیت دخالت بیگانگان همچون شعار بی سر‌و‌تهی است که هر لحظه می تواند داده شود! اما واقعیت تلخ تر و البته اصل‌تر این است که « از ماست که بر ماست». آقای روحانی،شما که تغییر روش و تاکتیک ندادید، پس بهتر است به تغییر روش و تاکتیک مردم به دیده احترام بنگرید و اگر اعتقاد دارید که برآمده از رای مردم هستید، بنابراین به خواسته ها و مطالبات بحق آنان نیز توجه هوشمندانه داشته باشید و بدانید که بهترین تکیه‌‌گاه، مردم هستند.