لحظه‌های تلخ از امید و انتظار خانواده دریانوردان

مهدی فرزند ارشد «محمدغدیر» است. ۹ ماه پیش ازدواج کرده‌ بود و حالا معلوم نیست زنده‌است یا نه. پدر مهدی انگار قبول کرده که آتش، دیگر پسرش را پس نخواهد داد.

پدر مهدی بغضش گرفته و نمی‌خواهد جلوی ما گریه کند:« شب پیش از این حادثه به ما ایمیل زد که حالش خوب است و جای هیچ نگرانی نیست. آنهایی که روی کشتی کار می‌کنند هر شب به خانواده‌هایشان ایمیل می‌زنند. وقتی برایمان ایمیل می‌آید یعنی همه چیز مرتب است. من هیچ وقت فکر نمی‌کردم چنین اتفاقی برای پسرم بیفتد. مهدی 10سال روی دریا کار کرده و اتفاق خاصی برایش نیفتاده‌ بود. تنها از دزدان دریایی می‌ترسیدم که به کشتی‌شان حمله کنند که پسرم به من گفت از جاسک به آن طرف، تکاوران ارتش آنها را همراهی می‌کنند که اتفاقی نیفتد. بالاخره این هم سرنوشت پسرم و همکارانش بود.»

صدای اذان که پخش می‌شود توی ساختمان درددل‌ها و گلایه‌های خانواده خدمه کمرنگ‌تر می‌شود. وضو گرفتند برای خواندن نماز و دست دعا برداشتند برای رسیدن خبری از عزیزان شان. «سانچی» سوخت و آرام زیر آب رفت. چیزی نمانده بود به خاموش شدنش. مزار ۲۹ خدمه سانچی دریایی شد که آنها را از آتش پس گرفت. دریا با آنها آشنا بود. شب و روز مثل گهواره آنها را در دلش تاب می‌داد. و حالا از دریانوردان مظلوم جز خاطراتی تمام نشدنی چیز دیگری باقی نمانده است.