مقوله فرزند پذیری در ایران هنوز ناشناخته است

سلامت روان خانواده‌ها هم بررسی می‌شود، آنها که افسرده و مضطرب‌اند یا اختلال شخصیت دارند، ردگیری می‌شوند. «بچه راهی برای مداوای افسردگی نیست. افسردگی والدین برای این کودکان خطرناک است. به این خانواده‌ها می‌گوییم شما آمادگی لازم را ندارید. گاهی ناراحت می‌شوند و می‌گویند یعنی ما به درد این کار نمی‌خوریم؛ اما من همیشه از لفظ آمادگی استفاده می‌کنم. سعی می‌کنیم به آن خانواده‌ها هم کمک کنیم تا آمادگی را به دست بیاورند اما خط قرمز ما منافع فرزندخوانده است و اولویت دوم خانواده‌ای است که مراجعه می‌کند.» ٣٢‌درصد کسانی که برای فرزندپذیری مراجعه می‌کنند، آمادگی دارند و ٣٥درصدشان همان ابتدا رد می‌شوند: «مثلا کسانی که بیمار‌های خاص دارند و شرایط نگهداری یک کودک را ندارند یا افرادی که با سن بالا مراجعه می‌کنند مثلا خانمی ٥٧ساله و همسر ٦٢ ساله‌اش مراجعه کرده بودند. این بی‌انصافی در حق کودک است مگر این‌که طرح‌های جایگزین برای چنین خانواده‌هایی باشد.»

مشکلات فرزندپذیری هم به‌گفته بیرقی مثل مشکلات دیگر است، نباید بین آن و مشکلات دیگر زندگی تفاوت بگذاریم. «روزی که تصمیم گرفتم فرزند بپذیرم بین اطرافیانم مقاومت‌هایی بود ولی من محکم بودم و با آنها بحث می‌کردم تا متقاعد شوند. وقتی دخترم را به خانه آوردیم همه خانواده را دعوت کردم و یک میهمانی دادم و با افتخار گفتم که من صاحب فرزند شده‌ام و این بزرگترین مرحله بود. گفتم ما با دروغ شروع نمی‌کنیم. من هیچ وقت فکر نکردم کار ثواب و خیری انجام داده‌ام یا در حق دخترم لطف کرده‌ام. بلکه همیشه خوشحال بودم از این‌که صاحب دخترم هستم. کم‌کم متوجه شدم که نباید زیاد درباره توضیح دادن همه‌ چیز به دخترم اضطراب داشته باشم و هر زمان که او سوال کند می‌توانم جواب دهم. حتی وقتی وارد مدرسه شد و از او پرسیدم که آیا می‌خواهی من این موضوع را با مسئولان مدرسه در میان بگذارم گفت نه، خودم می‌گویم. فهمیدم که باید به او فرصت دهم که خودش تجربه کسب کند که به چه کسی بگوید، یا چطور بگوید. چیزی که مهم است این است که بدانیم نه آن بچه و آن خانواده که ترکش کرده مقصرند و نه ما در حق بچه لطف کرده‌ایم.»