دلایل غیر اقتصادی کاهش ازدواج و ازدیاد طلاق

اگر به جدول و نمودارهای تغییرات ازدواج و طلاق نگاهی بیندازیم، تغییرات ازدواج را فزاینده-کاهنده می‌بینیم که از ٦٤٠‌ هزار واقعه در سال ١٣٨٠ به ٨٩٢‌ هزار در سال ١٣٨٩ افزایش یافته و سپس به زیر نقطه آغازین یعنی ٥٣٧‌ هزار واقعه در سال ١٣٩٥ بازمی‌گردد. در همین حال، تغییرات طلاق روند کاملا افزاینده‌ای را نشان می‌دهند که از رقمی در حدود ٦٠ ‌هزار واقعه در سال ١٣٨٠ به ١٦٦ ‌هزار واقعه در سال ١٣٩٥ افزایش بی‌وقفه داشته است و بر اثر آن، شاخص نسبت ازدواج به طلاق از ١٠,٦ به ٣.٢ کاهش یافته است. به‌ عبارت دیگر، در سال ١٣٨٠ در برابر ثبت هر ١٠ ازدواج، کمتر از یک طلاق ثبت شده ‌است؛ اما در سال‌ ١٣٩٥ در برابر هر سه ازدواج، یک طلاق به ثبت رسیده ‌است. بدیهی است که نگاه ساده‌انگارانه به این آمار، تصویری فاجعه‌بار از جامعه ایران نشان می‌دهد که چیزی جز سقوط نهاد خانواده را نمی‌توان از آن استنباط کرد و در صورت تداوم این روند، جامعه ایران راهی نا‌مناسب در پیش دارد. در این میان برخی از جامعه‌شناسان، نسبت به چنین تحلیل‌هایی دچار شک می‌شوند و می‌کوشند با آرام‌سازی جامعه و طبیعی‌جلوه‌دادن این تغییرات، این روند را گذار از شرایط عرفی به شرایط عقلایی و برخی دیگر آن را ناشی از گرایش زنان به حقوق برابر با مردان تلقی می‌کنند، اما کمتر تحلیلی به سوی بررسی ساختاری جمعیت‌شناختی رفته ‌است.

به این منظور در جدول و نمودار ٣، این شاخص با اختلاف هفت سال محاسبه شده است. تغییرات شاخص دوم نشان‌دهنده پایداری نسبی ازدواج‌ها، نوسان‌های اندک و طبیعی‌بودن احتمال وقوع طلاق است. مقایسه این شاخص با شاخص هرساله، گویای تفاوت چشمگیر در دو شیوه تحلیل است. نسبت ازدواج به طلاق با احتساب آمار سالانه، روند به شدت کاهنده‌اي را نشان می‌دهد، درحالی‌که با اختلاف هفت‌ساله، این شاخص دارای نوسان ملایم و به‌تقریب خطی حول میانگین ٥,٢ برابر است. معکوس این شاخص، یعنی نسبت طلاق به ازدواج، نشان‌دهنده آن است که حدود ١٧ درصد از ازدواج‌های نسل سال‌های ٧٠-١٣٥٥ در سال ١٣٨٧ به طلاق منجر شده است. این نسبت، در سال‌های ١٣٨٨ تا ١٣٩٢ به حدود

٢- برنامه مناظره تلویزیونی بررسی علل کاهش ازدواج و افزایش طلاق مهر ١٣٩٢.

http://knewdownload٢٠١٧.ir