روحانی رویین‌تن است؟

روزنامه قانون: مردم در انتخابات‌هاي اين سال‌ها راي دادند و حق دارند تا انتظار درست شدن مسائل مختلف را داشته باشند ولي برخي از اين وضعيت سوءاستفاده مي‌كنند و انتقاد از حسن روحانی وژست هایی چون پشیمانیم ونگرانیم کالای پررونقی در بازار سیاست ایران شده است. هر عمل و سخن رييس جمهور با فریاد و فغان ویاس گروه هایی با افکار متفاوت وگاه متضاد مواجه می شود.گويي به ناحق حسن روحانی باید پاسخگوی سوراخ شدن لایه اوزن تا گرم شدن زمین نيز باشد!

تازه‌‌ترین مورد نيز به سخنان تلویزیونی روحانی كه با اجرای رضا رشید پور اجرا شد بازمی گردد. جماعتی انتظار داشتند آقای روحانی پرنسیپ‌های ریاست جمهوری یک کشور مهم منطقه را کنار بگذارد و هیاتی‌وار وعده ها و در باغ سبزها را تقدیم کند و از آقای رشیدپور هم انتظار داشتند نه در حکم یک مجری که در جایگاه بازجو متهم را سین جیم کند.

بیایید اول از نگاه کسانی که روحانی را برگزیده اند و در دو انتخابات ۹۲ و ۹۶ به او رای داده اند به ماجرا ورود کنیم؛ طیف اصلاح طلب که پس از حوادث سال ۸۸ به اغما رفته بود حتی از فرستادن چند نماینده به مجلس هم ناامید شده و تنها بهبود شرایط کشور و گذار به عقلانیت در اداره کشور را خواستار بودند و ادعای نوعی زهد و بی تفاوتی نسبت به احراز سمت وقدرت نشان می دادند. انتخاب روحانی رای به بازگشت کشور به ریل قبل از احمدی‌نژاد بود و برخی حامیان فراموش می کنند دوران قبل از احمدی نژاد دوران رشد ورفاه و گل وبلبل بودن تمام امور نبوده است که اگر بود فاتح انتخابات ۸۴ محمود احمدی نژاد نمی شد! آیا با واقعیت ها و حقایق اجرایی کشور آشنا هستیم یا تن آسایانه و عافیت طلبانه به دليل یک رای به حسن روحانی انتظار شق القمر داریم؟

آقایان سیاسیون سرشناس چون مناصب کمتر اجرایی احراز کرده‌اند باید این‌گونه روحانی و دولت را مورد تاخت وتاز قرار دهند؟ زمانی گمان می رفت هشت سال دولت‌داری احمدی نژاد نوعی اعتدال و دوری از تندروی و رمانتیسم سیاسی را به ارمغان بیاورد و باور به حرکت گام به گام و بهبود تدریجی را نهادینه کند چرا که واقعیت سیاسی نشان داد چگونه کسانی که شعار عبور از رييس‌دولت اصلاحات سر می دادند حتی به قالیباف و ولایتی نيز بی میل نبودند! باید مشخص کنیم وکنند که انتظارات از روحانی چه بوده است که با برآورده نشدنش این گونه یاس و انتقاد و اعتراض به‌بار آمده است؟ در حوزه اعتراضات اخیر برخی علاقه داشته اند حسن روحانی به عنوان رییس جمهور و رييس شورای عالی امنیت ملی از شورش وآشوب حمایت کند و چه بهتر خودش شیشه بانک ها را نيز بشکند! آقایان انصاف بدهند باوجود استفاده جناح رقیب از اعتراضات برای تخریب روحانی در بازی‌های کلان سیاسی، کجا روحانی چون سلفش زبان به طعن وتحقیر مخالفان ومعترضان گشود؟ به‌یاد دارید و داریم در سال ۸۸ پس از فیلترینگ برخي شبكه‌هاي اجتماعي حتی پس از فروکش کردن ناآرامی ها دیگر خبری از آن سرویس ها نشد اما در مورد تلگرام که شاهدیم برخی محافل چه اشتیاقی برای نابودی آن نشان دادند با دستور رييس جمهور رفع فیلتر شد. شايد برخی انتظار داشتند در روزهای پرمخاطره که البته برخی مطالبات مردم بحق بود عرصه برای آمد نیوز و همراهانش فراهم شود تا آشکارا آموزش خرابکاری و آتش زدن بدهند! از طرفي ديگر در باره مسائل اقتصادی باید نگاه واقع بینانه داشت. عموم مردم از شرایط معیشت راضی نیستند اما آیا در تمام سال‌های قبل از روحانی اقتصاد ایران رشد بالا و اشتغال پرشمار و تولید را به یاد دارد؟ واقعیت این است که اقتصاد ما اقتصاد نفت‌فروشی و خام فروشی بوده است و دولت ها تنها در نحوه بازتوزیع این درآمدها رویکردهای متفاوتی داشته اند آن هم تا جایی که حوزه نفوذشان بوده است. بیایید منصف باشیم.

اقتصاد و سیاست در کشور ما واقعیات و حدود مشخصی دارد. با رفتن آقای روحانی گروهی سیاستمدار از چین یا مریخ وارد نخواهند شد بلکه گروهی از همین آزمودگان با شعارهای پرطمطراق خواهندآمد و در واقعیات عرصه اجرا غرق خواهند شد. این گونه حملات بی پروا به روحانی جز اتلاف سرمایه و اعصاب عمومی ثمری ندارد. به‌راستی کدامیک از سیاستمداران ما این گونه قابل نقد کردن هستند؟ جناح مقابل و نهادهای مخالف روحانی هم بر موج این انتقادات سوار شده اند تاهم انتقام انتخابات ۹۶ را بگیرند و هم روحانی را قبل از۱۴۰۰ فرسوده کنند و با ساختن شمایل منتقد منجی از خود در سال ۱۴۰۰ دولت را در دست بگیرند و شاهکارهایی در حد دولت هشت ساله احمدی نژاد خلق کنند.

این یک آفت است که سیاست تا این حد عمومی شده و به مدد شبکه های اجتماعی مردم در کلان ترین رخدادهای سیاست با هشتگ اعلام ورود می کنند، آن هم در جغرافیای خاورمیانه که سیاست نهانی و لابی گری و چانه زنی ارجح و سازگار با فرهنگ عمومی است. شاید اگر بسیاری دخالت ها و حساسیت انگیزی‌ها نبود روحانی توانسته بود با مذاکرات و چانه زنی و به مدد اعتبار امنیتی خود مساله حصر را مرتفع کند اما برخي همه مسائل را خراب کرده اند.

در این نوشته قصد دفاع تمام قد از روحانی را نداريم که عیوب و کاستی ها عیان است اما کدام انسان و کدام دولت است که به این ابتلائات دچار نبوده باشد یا درآینده دچار نشود؟ در بحران هایی چون کم آبی وآلودگی هوا تنها روحانی مقصر است؟ اگر کارخانه ها و صنایع آلاینده را تعطیل و محدود کند که فریاد و تجمع بیکارشدن عده ای به هوا خواهد رفت و اگر نکند هم که فغان گروهی دیگر به هوا می رود. کشور ما به مشکلات ریشه ای و انباشته گرفتار است که تک تک ما و گذشتگان و دولتمردان با منفعت طلبی و کم کاری در ایجاد آن سهیم هستیم و فارغ ار دغدغه حل یا بهبود آن به دنبال یک قربانی می گردیم تا همه چیز را به گردن او بیندازیم و خودمان را خلاص کنیم. اگر آقای روحانی برود کم آبی و آلودگی هوا برای همیشه خواهد رفت؟ گمان می‌کنیم این معضلات نیاز به فشردن یک دکمه برای حل شدت داشته اند و روحانی پرهیز کرده است؟ با این حملات به روحانی او مستاصل و کم حوصله‌تر خواهد شد و سرانجام به دفع الوقت تا اتمام دوره اش خواهد پرداخت وما هم منتظر قربانی بعدی تا پس از چندی بگوییم یاد دوران روحانی به‌خیر!