فصلی نو در مدیریت مجلس کلید می‌خورد

الياس حضرتي در روزنامه اعتماد نوشت: درحالي كه حدود ١٠ تا ١٢ تبصره از بخش درآمدي لايحه بودجه سال ٩٧ كل كشور را پشت سر گذاشتيم، قرار شد اين لايحه براي بررسي بيشتر به كميسيون تلفيق بازگردد. اتفاقا من جزو كساني بودم كه از روز نخست مخالف اين لايحه بوده و معتقد بودم بايد اين بودجه را به دولت بازگردانيم و با تصويب يك بودجه سه‌دوازدهم، در فرصت مقتضي به موضوعات اساسي بپردازيم.

مركز مطالعات استراتژيك رياست‌جمهوري در دوره يازدهم يكصد موضوع را به عنوان مشكلات اساسي كشور احصا كرد. آقاي نيلي به عنوان مشاور اقتصادي رييس‌جمهور به ٧ موضوع به عنوان ابرچالش اشاره كرد و آقاي لاريجاني نيز سال گذشته در مجلس حدود ٢٠ موضوع را مطرح كرد و اين درحالي است كه موارد مشتركي در اين فهرست‌ها وجود دارد. معتقدم كار اصلي مجلس پرداختن به همين مسائل است. مجلس نبايد متوقف شود يا به‌دنبال وصله پينه كردن مسائل برود. مي‌گويند «خانه از پايبست ويران است، خواجه در فكر نقش ايوان است» بنده از ابتداي اين مجلس اختلاف‌نظري جدي با آقاي لاريجاني داشتم و بر اين اساس هميشه تاكيد كرده‌ام كه مجلس بايد به‌جاي پرداختن به امور جزيي به‌دنبال مسائل اساسي برود و مبدع راه حل مشكلات اساسي باشد. درواقع نمايندگان بايد ابتكار عمل را در اختيار گرفته و از دولتمردان دعوت كنند كه طرح‌ها و ايده‌هاي‌شان را مطرح سازند. ما بايد از دولت و قوه قضاييه بخواهيم در اين خصوص بيشتر كار كنند.

ما بايد به عنوان برادر و همراه نقش محوري داشته باشيم و مسوولان دولت، قوه قضاييه و مجموعه‌هاي زيرنظر رهبري را زير سقف پارلمان گردهم بياوريم و با دعوت از اساتيد دانشگاه‌ها، نخبگان، روساي جمهور و وزراي سابق نسبت به بررسي تمامي موضوعات اساسي اقدام كنيم. بايد مسائل را آسيب‌شناسي و كالبدشكافي كنيم و ببينيم ريشه مشكلات چيست. بايد ببينيم حل اين مشكلات نيازمند قانون، آيين‌نامه، روش‌هاي مديريتي، استراتژي‌هاي اجرايي، حكم رهبري، تصميم سران سه قوه، نظر شوراي پول و اعتبار يا شوراي اقتصاد است يا خير. خوشبختانه بعد از اين همه حسرت خوردن و آرزو به دل ماندن، ديروز آقاي لاريجاني براي نخستين‌بار سر خط آمد و البته از اين بابت بسيار خوشحال و خرسندم و از ايشان تشكر مي‌كنم.

دير شده و نزديك به ٢ سال از عمر مجلس گذشته است اما بالاخره محقق شده و بنده از اين بابت بسيار خوشحالم. آقاي لاريجاني روز گذشته ميانه بحث بودجه ناگهان مسير را متوقف كرد و گفت كه كشور با مشكلات اساسي روبرو است و بحث درباره اين مشكلات بايد در جريان بحث بودجه‌اي انجام شود. رييس مجلس گفت آن‌چه تاكنون گفتيم مسائل حاشيه‌اي بوده كه اين دقيقا حرف دل من نيز است. آقاي لاريجاني به چندين مشكل اشاره كرد و براي نخستين‌بار عيال‌وار بودن دولت را مطرح كرد و گفت كه كشور به لحاظ اجرايي دچار فربگي بيش از حد شده است. بايد به آقاي لاريجاني بگويم اتفاقا اولين بخشي كه بايد به لحاظ ساختاري چابك شود، همين مجلس شوراي اسلامي است. فراموش نكنيم زماني از مجلس سوم تا ششم تنها با ٢٠ راننده تمام كارهاي موتورپل انجام مي‌شد. مجموعه پرسنل بخش‌هاي اداري، حقوقي و روابط عمومي مجلس محدود بود و مشكلي در كارايي مجلس مشاهده نمي شد.

اكنون وسعت و فربگي مجلس ١٠ برابر گذشته شده و بودجه آن نيز ده‌ها برابر افزايش يافته اما كارآيي تغيير نكرده است. بنابراين چابك‌سازي دستگاه‌ها صرفا مختص دولت و وزارتخانه‌ها نيست؛ اين مساله به ساير نهادها نيز مربوط است و اتفاقا بايد اين اصلاحات از خود مجلس آغاز شود. رييس مجلس همچنين به مسائلي همچون آلودگي هوا، پسماندها، اشتغال، فضاي مجازي، صادرات و واردات، يارانه‌ها و چگونگي اجراي هدفمندي آن، قاچاق كالا و ارز، بودجه شركت‌هاي دولتي، ماليات بر ارزش افزوده و چند چالش ديگر اشاره كرد و درنهايت با يك راي‌گيري استمزاجي از مجلس، دستور بازگشت بودجه به كميسيون تلفيق را صادر كرد.

البته ممكن است برخي بگويند اين اقدام خلاف آيين‌نامه بوده اما نفس اين كار كه بودجه بازگردانده شود، اقدامي مثبت است؛ چراكه اين بودجه به درد مشكلات جامعه امروز ما نمي‌خورد. نمي‌توانيم نسبت به فشاري كه اين بودجه بر نخبگان، اساتيد دانشگاه‌ها و قضات اعمال مي‌كند، بي‌تفاوت باشيم. بنابراين فرصت خوبي است كه از روز شنبه با استفاده از كارشناسان داخل و خارج مجلس، نسبت به اصلاح اساسي بودجه اقدام كنيم؛ چرا كه پرداختن به مشكلات اساسي كشور وظيفه مجلس است. معتقدم اين اقدام فصلي جديد در مديريت مجلس است كه آن را به فال نيك مي‌گيريم و اميدواريم همگي آستين‌ها را بالا زده و با استفاده از توان كارشناسي نسبت به اصلاح بودجه اقدام كنيم.