خوراندن جنگ به مردم آمریکا، تکرار می‌شود؟

به دنبال سخنرانی پاول در آن روز سرد، من آنچه را که انجام داده بودیم، در نظر داشتم. درحال حاضر فکر می کنم که هرچه انجام دادیم بی ارزش بود و علی رغم تمام تلاش های او آنچه او عرضه کرد خریداری در جهان نداشت. هرچند نظرسنجی ها نشان داد که او توانست بسیاری از آمریکایی ها را قانع کند. من از ابتدا می دانستم که چرا او برای آن سخنرانی انتخاب شده است: او در آنجا ایستاده بود به عنوان نماینده آمریکایی ها و از تمام اعضای دولت بوش شخصیت باثبات تر و کاریزماتیک تری داشت.

رئیس جمهور بوش دستور آن جنگ را حتی بدون مجوز سازمان ملل داده بود اگرچه پاول برای گرفتن این مجوز به طرز ناراحت کننده ای شکست خورده بود. اما وزیر امور خارجه بخش بزرگی از تلاش دو ساله دولت بوش برای متقاعد کردن جهان برای ورود به جنگ بود. این تلاش به انتخاب جنگ با عراق منجر شد که زیان های فاجعه باری برای منطقه و حقوق بشر به رهبری آمریکا داشت که برای کل خاورمیانه بی ثباتی به ارمغان آورد. نباید فراموش کرد که دولت ترامپ از همین کارت بازی استفاده می کند و تهدیدات او و آدرسی که می دهد به ایران بازمی گردد.

تنها یک ماه پیش بود که سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد نیکی هیلی اعلام کرد که دولتش «شواهدی انکار ناپذیر» در اختیار دارد که ایران مفاد قطعنامه شورای امنیت را در رابطه با موشک های بالستیک و یمن رعایت نکرده است. اما شواهدی که او از آنها حرف می زند توجه کسی را جلب نکرده است. شگفت انگیز است که اوضاع شباهت قابل توجهی به اوضاع پاول در سال ۲۰۰۳ دارد که گفته می شد شواهدی از مخفی کردن سلاح های کشتار جمعی در عراق وجود دارد. روش های دولت ترامپ کاملا مشابه با دولت پوش و معاون او دیک چنی است. همانطور که هیلی از اطلاعات آژانس های دفاعی اش حمایت می کند دوست داشتم تا ویدیوی سخنرانی پاول را برای او پخش کنم تا او هم مشاهده کند تا همان مسیری را می رود که در سال ۲۰۰۳ به جنگ منتهی شد. مساله اینجاست که جنگ با ایران، جنگ با کشوری است که ۸۰ میلیون نفر جمعیت دارد، استراتژی و قدرت بسیار بیشتری دارد و چالش بزرگ تری نسبت به عراق به حساب می آید و آنچه از عواقب، هزینه ها و کشتارها به وجود خواهد آمد ۱۰تا ۱۵مرتبه بدتر از اتفاقی است که در عراق افتاد.

اگر به دنبال بیانیه رمسی از سوی دولت ترامپ و طرح آنها در برابر ایران باشیم کافی است که به طرح تازه منتشر شده استراتژی امنیت ملی نگاه بیندازیم که می گوید: «هرچقدر بیشتر و طولانی تر نسبت به تهدید کشوری که سلاح های کشتار جمعی را گسترش می دهد بی تفاوت باشیم، با تهدید بزرگ تری روبه رو بوده و گزینه های دفاعی ما کمتر می شود.»

استراتژی ایران این کشور را تبدیل به یکی از بزرگ ترین تهدیدهایی می کند که آمریکا با آن روبه روست. چین، روسیه و کره شمالی که همگی تهدیدهایی برای ایالات متحده به حساب می آیند از متحدان این کشور هستند و باید تعجب کرد از ایده هایی که دولت ترامپ از آنها کپی برداری می کند. اگرچه آنچه هیلی در سخنرانی خود ارائه می دهد نشان از این دارد که هیچ یک از نخبگان امنیت ملی حتی برای او استراتژی تعیین نمی کنند. ما پیش از این هم چنین چیزی را دیده بودیم: کمپین هایی برای گسترش اطلاعات و تصمیم سازی برای جنگ. افکار عمومی ایالات متحده آماده می شوند و حتی اگر تصویب کنگره هم در کار نباشد این اقدامات اعتراضات قابل توجهی را برنمی انگیزد.

تا کنون سازمان های خبری تا حد زیادی به رد کردن روایت های نادرستی پرداخته اند که از کاخ سفید ترامپ درباره ایران بیرون آمده و اقدامات آنها را با شکست روبه رو کرده اند. به عنوان مثال در اوایل نوامبر ادعاهایی بدون نام نشان درباره اسامه بن لادن منتشر شد و گفته شد که شواهدی در حمایت ایران از القاعده در جنگ با ایالات متحده وجود دارد. این همان خاطره تلاش پررنگی است که در سال ۲۰۰۳ معاون رئیس جمهور چنی تلاش کرد که رابطه ای میان صدام حسین با القاعده برقرار کند. این اطلاعات مستقیما از سوی مدیر سیا آمد که می خواست پاول را مطمئن کند که میان صدام حسین و اسامه بن لادن رابطه ای برقرار بود. حالا امروز می دانیم که میر سیا تا چه حد در اشتباه بود.